Αυτή είμαι και δε ντρέπομαι.

Γεννημένη στο λιμάνι του Πειραιά και μεγαλωμένη σε ένα όμορφο νότιο προάστιο της Αθήνας ήμουν παιδί ανήσυχο και μ’ άρεσε πάντα να ασχολούμαι με τα κοινά( όπου γάμος και χαρά η Κοντύλω πρώτη). Από μικρή αισθανόμουν ότι μέσα στο σώμα μου συγκατοικούσα με κάποιον. Συχνά πυκνά μου έδειχνε την παρουσία του προσπαθώντας να μου κόψει τα φτερά αλλά ποτέ του δεν το κατάφερε, ίσα-ίσα που με πείσμωνε ακόμα πιο πολύ και με έκανε να βλέπω και να παλεύω για τη χαρά της ζωής όλο και περισσότερο. Κατάφερα να μπω στη σχολή που ήθελα αλλά ποτέ δεν βρήκα την έξοδο. Ήταν η μόνη φορά που ο «συγκάτοικος» μου , μου χάλασε τα σχέδια, αλλά και πάλι δεν το έβαλα κάτω. Στα 20 μου πια, και μετά από τόσα χρόνια ψάξιμο έμαθα το όνομα του «συγκάτοικού μου» ΛΥΚΟΣ, και πότε έχει σκοπό να φύγει;;;;;;…..ΠΟΤΕ!!!. Περίμενα ότι όλα αυτό θα με σοκάρει, ένα σωρό ερωτήματα μου ερχόντουσαν στο μυαλό από τα οποία ακόμα και τώρα τα περισσότερα είναι αναπάντητα, όμως ειλικρινά πιστεύω ότι ήταν η πιο γαλήνια στιγμή της ζωής μου. Όλα είχαν ξεκαθαρίσει μέσα μου, στην αρχή έλεγα θα τον πολεμήσω αλλά με νικούσε αρκετές φορές και έτσι τον αποδέχτηκα και έμαθα να ζω μαζί του. Κατάλαβα ότι δεν ήθελε να σταματήσω να ζω απλά να μειώσω τους ρυθμούς μου και τις δραστηριότητές μου, το «λίγα και καλά» έγινε η αγαπημένη μου φράση. Λίγα χρόνια αργότερα κατάφερα να μπω στην ανώτατη σχολή της «μαμαδοοικοκυρικής» και κει νομίζω ότι τα κατάφερα και τα καταφέρνω με πολύ καλό βαθμό.
Κοντεύοντας πια στα 40(μεταξύ μας αυτό με την ηλικία)ένας πολύ κάλος μας φίλος ο mega gourou μου έδωσε τη χαρά να με βάλει σ’ αυτό το υπέροχο παρεάκι αυτής της σελίδας για να μπορώ να μοιράζομαι μαζί σας τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου.
Το «ΝΕΣ» για μένα είναι τα αρχικά των δύο πιο σημαντικών ανθρώπων στη ζωή μου, που με έχουν στη μέση και κάνουν τη ζωή μου καθημερινά όσο πιο ευχάριστη και ζωντανή μπορούν!!!!!!!!!