Jonathan Livingston: Οι δικοί μου μου χουν πει ότι η αδερφή μου ζήταγε επίμονα ένα αδερφάκι για να έχει με κάτι να παίζει,αλλά όταν με είδε έβαλε τα κλάματα.Αργότερα,τη μέρα της βάφτισης μου,ο έξυπνος ο θείος μου με τάϊζε φιστίκια ,πριν πάμε στην εκκλησιά,με αποτέλεσμα να κάνω εμετό πάνω στον παπά.Από τότε αγαπημένη μου ταινία είναι ο εξορκιστής.Εκκλησία δεν ξαναπάτησα.
Αργότερα στο σχολείο,ποτέ δεν ήμουν αυτό που λένε “καλός μαθητής”,δεν έκανα φασαρία, μ άρεσε να μαι στη κοσμάρα μου,να ζωγραφίζω και να σκέφτομαι.Μόνο η Ιστορία και η Λογοτεχνία μου άρεσαν κι αυτό γιατί με ταξίδευαν. Για λόγους που δε μου εξηγούσαν τα άλλα παιδάκια,με ψήφιζαν και τις περισσότερες φορές έβγαινα πρόεδρος στην τάξη ενώ πάντα ήμουν στο 15μελές.Από μικρός ήθελα να γίνω πιλότος,αλλά ποτέ δεν τα κατάφερα γιατί είχα στραβωμάρα.Τελικά μου ψηλοάρεσαν τα οικονομικα.Η μόνη σχολή που έπιανα και είχε σχέση μ αυτά, ήταν η Δημόσια διοίκηση στο Πάντειο.
Σήμερα,7 χρόνια μετά,ακόμη να την τελειώσω.Αυτό,γιατί μου αρέσει πολύ και όχι ότι δε διαβάζω όπως λέει η γιαγιά μου,που μου φέρνει σαν παράδειγμα συνέχεια το Βαγγελάκη ,της Θείας της Βαγγελιώς που κάθετε κείθε πέρα στ αλώνια,ο οποίος ,όπως λέει, κάθεται ούλη μέρα και διαβάζει.Ποτέ δεν κατάλαβα ποιος είναι αυτός ο Βαγγελάκης.Όπως και να χει,από το 1ο έτος ξεκίνησα να δουλεύω σε διάφορες δουλείες για να μπορώ να κάνω ταξίδια,ιστιοπλοΐα,τύμπανα και μπαλέτο…όχι πλάκα κάνω.Το καλοκαίρι,αφού απολύθηκα απ το στρατό (τη μαλακία που λέγεται στρατός θα την αναλύσω σε ξεχωριστό άρθρο) πήρα ποδήλατο για να μετακινούμαι αλλά πρόσφατα με δάγκωσε κόπρος.
Είμαι κοινωνικός και μ αρέσει να βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπους,άλλα όχι πολύ, μου λείπει εύκολα η μοναξιά μου.Με το άλλο φύλο θα έλεγα ότι τα πηγαίνω αρκετά καλά…στην αρχή,γιατί σπάνια μ αντέχει.
Τέλος,σιχαίνομαι τα μπουζούκια και τους τσιφτετέλληνες.Μου αρέσουν πολύ τα βιβλία κι απο εκεί έχω δανειστεί το Ψευδώνυμο μου.
