Category Archives: Adagio για 1 πένα

Η νύχτα πάντα με καλούσε, έτσι στα ξαφνικά! Μέσα από όνειρα πολύχρωμα ή και ασπρόμαυρα. Είναι φορές που σηκώνομαι από το κρεββάτι (ναί με δυο β, σαν τους παλιούς) για να μιλήσω σε κάποιον. Η εικόνα του τριγυρίζει στο μυαλό … Continue reading →

Εμείς, πιστεύουμε ότι οι Έλληνες είναι ο περιούσιος λαός του Θεού, των 12 Ολυμπίων, μας εγείρεται κάθε 2 λεπτά με τις γκόμενες (γιατί μας προστάζουν τα ξυρισμένα…) γιατί τον έχουμε πάνω από 32 πόντους και μας δυσκολεύει στο περπάτημα γι’ … Continue reading →

Ξημέρωσε πάλι, ο ήλιος σε τρελαίνει, η άνοιξη σε τρελαίνει, το μικρόν της ηλικίας (είτε γιατί είσαι, είτε γιατί έτσι αισθάνεσαι), οι μυρωδιές που ξεφεύγουν από παράθυρα κουζινών, ένα τηλέφωνο που δεν απαντά ο ιδιοκτήτης του, η αίσθηση των σεντονιών … Continue reading →

Μια ακόμα μέρα, μερικές ακόμα ίδιες ειδήσεις, ίδιες φωνές… Κατέβηκα κάτω από το σπίτι μου, για λίγο, απέναντι το γνωστό γηροκομείο. Μια γιαγιά μακάρια κοιτάζει έξω από την πόρτα, που και που μια κλεφτή ματιά στην τηλεόραση…

Σύγχρονη ζωή, είτε είναι 1981, είτε πιο παλιά, είτε τώρα… Τίποτε δεν άλλαξε!