Εκκλησία κ χαρά

Μην ρωτήσεις πώς και γιατί, σήμερα το πρωί
πήγα στην εκκλησία κι όταν λέω πήγα εννοώ ότι πήγα απ’την αρχή μέχρι το τέλος.
Μπήκα μέσα, άναψα το κεράκι μου και κάθισα μπροστά μπροστά . Τονίζω ότι πήγα σ’εκκλησία στην επαρχία κι αυτό έχει σημασία γιατί ο ιερέας έχει την τάση να κοιτάει προσεχτικά ποιοί έρχονται και τί ώρα έρχονται ώστε να ξέρει ποιά είναι τα άξια μέλη της κοινωνίας! Κάθομαι λοιπόν μπροστά μπροστά και παρακολουθώ με προσοχή τα λόγια του ιερέα, με βλέμμα προβληματισμού και ειλικρινής περιέργειας. Κάποια στιγμή ακούω κάτι που με ξενίζει, σύμφωνα με τα γραπτά του Αποστόλου Παύλου, ο Χριστός του μίλησε για τον παράδεισο με λόγια θαυμαστά που δεν μπορεί να εκφράσει καμία ανθρώπινη γλώσσα και μπλα μπλα μπλα. Τελειώνοντας ο ιερέας αναφέρει κάποιες διευκρινήσεις που απ’ότι κατάλαβα υπήρχαν μέσα στο αρχικό κείμενο, μία εξ αυτών  ήταν μία ερώτηση εκ μέρους μάλλον του Αποστόλου Παύλου για το πώς θα νοιώσουν αυτοί που πάνε στον παράδεισο για τυχόν συγγενείς τους που θα πάνε στην κόλαση και η απάντηση ήταν άκρως σοκαριστική.  Μόλις ‘οι καλοί χριστιανοί’ πάνε στον παράδεισο όλοι οι δεσμοί αίματος σβήνουν με συνέπεια να μην νοιάζεσαι για παράδειγμα πού έχει πάει ο αδερφός σου. Εξαιρετικό; Κάτι τέτοιο πόσο συνάδει με τα χριστιανικά λεγόμενα περί μεταμέλειας, άφεσης αμαρτιών και συγχώρεσης; Εκείνο το αγαπάτε Αλλήλους πού πηγε;                        Αν η μοίρα μας εκτός από σακατεμένη είναι και προορισμένη ‘προς κόλαση’ γιατί μας μιλάνε για άφεση αμαρτιών και πόσο διαφέρει από τα καταδικασμένα συγχωροχάρτια; Ακούω τα λόγια του ιερέα και σεληνιάζομαι όχι μόνο με τα λόγια αυτά αλλά και με την αταραξία των υπολοίπων, μήπως θεωρούν τους εαυτούς τους άξιους παραδείσου και γι’ αυτό δεν ταράζονται; Στην εκκλησία ήμουν η μικρότερη κι όμως ένιωθα ένοχη και καταδικασμένη, ένα σωρό τύψεις βάραιναν τους ώμους μου, ένιωθα υπεύθυνη για την καταστροφή και την εκφύλιση του κόσμου μου, ενός κόσμου που εγώ υπάρχω για λιγότερα από 25 χρόνια κι όμως νοιώθω ότι είναι αποτέλεσμα δικό μου, δικής μου αδιαφορίας και δικής μου ευθύνης.
Βγήκα απ’ την εκκλησία σχεδόν τρέχοντας, ψάχνοντας κάποιον να μου πει ότι δεν φταίω εγώ, ότι είμαι μικρή και δεν είναι δυνατόν να φταίω για όλα αυτά εγώ. Μάταια όμως,
κανείς. Και να σου πω την αλήθεια φταίω και το ξέρω ότι φταίω αλλά δεν με πειράζει γιατί ξέρω ότι θα κάνω ό,τι περνάει απ’το χέρι μου για να τα φτιάξω και ο παράδεισος που θα με φιλοξενήσει θα είναι φτιαγμένος από μένα.

Τέλος να σημειώσω για να μην παρεξηγηθώ ότι πιστεύω στο Θεό όχι στο Θεό της εκκλησίας αλλά σ’ αυτόν που κάπου, κάπως,κάποτε μας έφτιαξε με αγάπη και σύνεση, αυτόν που μας προίκισε με όλα όσα είναι αρκετά για να αυτοκαταστραφούμε.

This entry was posted in Ό,τι της Φανεί..., Τα δικά μας κείμενα. and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s