Ενα μικρο , διαφορετικο παραμυθι …

Ας κλεισουμε τα ματια κι ας φανταστουμε ενα κοριτσι. Ενα κοριτσι καθημερινο , χαμογελαστο , με φιλους γυρω της που την αγαπανε και τους αγαπαει, με δυο υπεροχα μελια ματια που οταν χαμογελαει , ειναι σαν δυο μικρα κερακια που αναβουν μεσα στο σκοταδι και φωτιζουν το μαυρο πεπλο της νυχτας.
Ειναι λοιπον εκει , να δειτε ….. εκει , σε εκεινη την γωνια με το γκραφιτι στον πισω τοιχο , κραταει ενα κινητο και ειναι ετοιμη να στειλει ενα μηνυμα: «τι πρεπει να κανω για να με αγαπησεις ?» Με το που θα πατησει το send , θα μπει σε εναν κοσμο μαγικο και αλλοιωτικο. Ενα παραμυθενιο κοσμο. Θα μας παρει μαζι της και θα μας ταξιδεψει σε ενα μικρο διαφορετικο παραμυθι , μαθαινοντας μεσα απο αυτο πως να διορθωνει τα λαθη της και να αντιμετωπιζει τις ανασφαλειες της! Ας της δωσουμε ενα ονομα. Μμμμ…. Ας την πουμε Μαρια. Ελα Μαρια , πατα το send για να φυγει τον μηνυμα και να δουμε την συνεχεια της ιστοριας!
Για παμε ….

Η Μαρια πατησε το κουμπι και το μηνυμα εφυγε μεσα σε λιγα δευτερολεπτα ενω εκεινη ειχε ηδη φτασει σπιτι και βρισκοταν στο δωματιο της.Φτανοντας στον παραληπτη , η δονηση της «αναφορας» εκανε το κινητο της Μαριας να κουνηθει λιγα εκατοστα μεσα στην τσεπη της. Εκλεισε τοτε τα ματια της , εγυρε το κεφαλι της στο μαξιλαρι και περιμενε. Η καρδια της χτυπαγε δυνατα και η ανασα περναγε μεσα απο τα ρουθουνια της με καπως περιεργους ρυθμους. Ηταν αναστατωμενη και επρεπε να ηρεμησει. Προσαπθησε να ελεγξει την αναπνοη της και να χαλαρωσει στο μαλακο στρωμα. Αλλα πως να χαλαρωσει με τοση φασαρια που γινοταν εξω ?
Ανοιξε την πορτα για να παει να δει τι συμβαινει. Ηταν προφανες οτι εξω απο το δωματιο ειχε μαζευτει κοσμος. Αλλα δεν ειχε ιδεα ποιοι ηταν. Αποφασισε να βγει και να δει τι συμβαινει!

«Καλως ηρθες στον κοσμο σου». Αυτο εγραφε το μεγαλο χαρτονι στην εισοδο του σαλονιου. Τεραστια φωτα και δυνατη μουσικη την υποδεχτηκαν! Εκανε ενα δισταχτικο βημα προς το σαλονι. Κοσμος τραγουδαγε και μιλαγε μεταξυ του. Μπηκε λιγο πιο μεσα , περασε κανα δυο αγνωστους , πεντε φιλους που δεν την γνωρισαν… και εκει , σε εναν μεγαλο λευκο καναπε , ειδε …. τον ιδιο της τον εαυτο.

Καθοταν στον καναπε και εδειχνε πολυ στεναχωρημενη. Το κινητο που κραταγε σφιχτα μεσα στα χερια της , εγραφε «τι να κανω για να με αγαπησεις?» Πλησιασε τον ιδιο της τον εαυτο , εσκιψε στο αυτι της κοπελας και την ρωτησε:
«Εσυ τον αγαπας?»
«Δεν ξερω , της απαντησε , αλλα ξερω οτι με πληγωσε. Και αυτο με ποναει και με ποναει πολυ.»
«Αν νομιζεις οτι τον αγαπας , γιατι δεν προσπαθεις να ειστε μαζι?» , ξαναρωτησε.
«Γιατι δεν ειναι ευκολο. Και αυτο ειναι που μου αρεσει. Οτι δεν ειναι ευκολο. Αν ηταν ευκολο , ισως και να μην ηθελα να ειμαστε μαζι. Ετσι εχω μαθει στην ζωη μου. Να ζω και να υπαρχω μεσα απο επιπονες διαδικασιες και καταστασεις. Να ειμαι το θυμα και να κυνηγαω. Να πρεπει να ποναω για να καταλαβω οτι ζω και αναπνεω. Ετσι μεγαλωσα κι ετσι συνεχιζω να μεγαλωνω. Ακομα και με τους φιλους μου ειμαι το θυμα. Ξερω οτι με αγαπανε και οτι με νοιαζονται. Αλλα νοιωθω ανασφαλης και καποιες φορες αμφιβαλω για αυτους. Δεν ξερω αν πραγματικα ειναι διπλα μου για μενα ή γιατι δεν μπορουν να κανουν αλλιως. Πολλες φορες εχω ενοχες για αυτα που κανω και νοιωθω. Πρεπει να απολογουμε σε καποιους και μετα πρεπει να τους ακουω καρτερηκα να με μαλωνουν. Νοιωθουν οτι μου κανουν καλο με το να ειναι αυστηροι μαζι μου , αλλα εγω μεσα μου ξερω οτι δεν ειναι ετσι. Απλα με μπερδευουν , με κανουν να αισθανομαι «αχρηστη». Οτι δεν εχω προσωπικοτητα και δικια μου γνωμη.»
«Κι αυτος»?
«Αυτος … αυτος , ειναι αλλος ενας στην ζωη μου , που απλα προσπαθησα να καλυψω μεσα απο την σχεση μας , δικες μου ανασφαλειες. Αν τον αγαπω ? Ετσι λεω , αλλα ισως και να μην ειμαι σιγουρη. Ομως θα ηθελα πολυ να με αγαπησει . Εχω αναγκη την αγαπη. Μου λειπει , παντα μου ελειπε ή σχεδον παντα … Οποτε ειναι αλλο ενα μαυρο κεφαλαιο στην ζωη μου . Μου ειπε ψεματα , με εκμεταλευτηκε και με πεταξε σαν μασημενη τσιχλα που εχασε την γευση της.»
«Και τωρα ,  τι θα κανεις απο εδω και περα για την ζωη σου?»
» Δεν ξερω , προς το παρον τον κηνυγαω. Οπως σου ειπα ετσι εχω μαθει , να κηνυγαω τον πονο … »
Ο ηχος των μηνυματων διεκοψε την κουβεντα των δυο κοριτσιων. Η Μαρια , ανοιξε τις χουφτες της και ειδε το μηνυμα απο εκεινον : «Εσυ φταις για ολα . Εσυ φταις που χωρισαμε …»
Για αλλη μια φορα , για αλλον ενα συμβαν στην ζωη της , πηρε το φταιξιμο εκεινη. Ειτε με φιλους , ειτε με οικογενεια , ειτε με σχεση!!!
Για αλλη μια φορα εκλαψε με λιγμους …

Η Μαρια τρομαγμενη ανοιξε τα ματια της και γυρισε να δει που βρισκοταν. Ηταν στο δωματιο της , ξαπλωμενη και τρομαγμενη απο το ονειρο. Ολα της εμοιαζαν τοσο ψευτικα αλλα και τοσο αληθινα!!!
Γυρισε στο κομοδινο και πηρε το κινητο στα χερια της.
Ειχε μηνυμα. Ναι κι εκεινη ειχε μηνυμα. Δεν ηθελε να το ανοιξει και να το διαβασει . Ηξερε το περιεχομενο του , το ειχε διαβασει λιγα δευτερολεπτα πριν .
Το ανοιξε .  Ειχε μαθει να ποναει. Δεν την ενοιαζε να ξαναπονεσει. Αλλος ενας πονος , αλλη μια πληγη στην ζωη της. Κι ομως δεν ηταν ετσι …
«Σε μια ιστορια το τελος εμεις το γραφουμε , οπως εμεις γραφουμε και την αρχη της επομενης».

Εκλεισε το κινητο και σηκωθηκε ….

This entry was posted in Τα δικά μας κείμενα., MEGA GOUROU and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ενα μικρο , διαφορετικο παραμυθι …

  1. Ο/Η aman λέει:

    αν η ευτυχια της κρεμεται απο τα @@ ενος γκομενου θα ειναι πολυ συχνα δυστυχισμενη στη ζωη της.ασε που με τις ανασφαλειες της και τις αντιφατικοτητες της θα κανει και αλλους δυστυχισμενους.
    ας λυσει πρωτα τα προβληματα που εχει με τον εαυτο της και μετα να προσπαθησει να λυσει τα προβληματα που εχει με τους αλλους.
    συγνωμη για την εκφραση @@ ,αλλα οσο πιο χτυπητα το πεις στον αλλον τοσο πιο ευκολα θα το καταλαβει

  2. Ο/Η megagourou λέει:

    Ενα παραμυθι ή ενα γεγονος , ισως και να μας δειχνει τον τροπο που σκεφτομαστε και να μας περναει το μηνυμα οτι αυτος ο τροπος μπορει και να ειναι ο λαθος.
    Οταν εγραφα αυτην την ιστορια , δεν ειχα στο μυαλο μου να παρω θεση στα προβληματα της Μαριας. Και για αυτο δεν εγραψα τι εκανε απο εδω και περα ή τι θα επρεπε να κανει. Ο καθενας μπορει να δωσει την δικια του ερμηνεια ή το δικο του τελος σε αυτην την ιστορια.
    Νομιζω ομως οτι η ηρωιδα μας , θα πρεπει να βρει μονη της το δικο της μονοπατι και να σκεφτει η ιδια αν θα το ακολουθησει ή οχι. Τα μηνυματα τα εχει παρει. Εκεινη θα αποφασισει !!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s