Χριστούγεννα…χμμμ! | του Jonathan Livingston

Χριστούγεννα…ναι,όταν ήμουν μικρός σίγουρα ήταν η πιο σημαντική στιγμή του χρόνου. Τη περίμενα πως και πως γιατί πρώτα απ όλα δεν θα χα σχολείο. Εκτός αυτού, η όλη φάση είχε κάτι το πολύ μυστηριακό που έκανε τη παιδική μου φαντασία να καλπάζει. Τύποι που έπεφταν από καμινάδες την ώρα που κοιμόσουν , καλικάντζαροι που έβγαιναν στους δρόμους τις νύχτες , ο πατέρας μου που έριχνε το γενικό γιατί αλλιώς δεν θα άλλαζε ο χρόνος (άλλα όταν είχε διακοπή ρεύματος η Δ.Ε.Η τίποτα δε γινόταν) , πίτες με κρυμμένα φλουριά μέσα , δέντρα με πολύχρωμα λαμπάκια που γεννούσαν δώρα και άλλα πολλά τέτοια μικρά πραγματάκια που για 15 μέρες έκαναν τη ζωή μου παραμύθι.

Υπάρχουν, πολύ συγκεκριμένες εικόνες που έχω συνδέσει άρρηκτα με τα Χριστούγεννα . Πρώτα απ όλα, η εικόνα της μάνας και της γιαγιάς να κλείνονται με τις ώρες στη κουζίνα και να φτιάχνουν όλα αυτά τα υπέροχα γλυκά. Η κουζίνα μια φορά το χρόνο γινόταν άβατο ιερό κι αυτή η μυρωδιά που αναδυόταν…

Μια φορά θυμάμαι έλεγα τα κάλαντα.θα μουν γύρω στα 10. Πάω να μπω λοιπόν σε ένα μαγαζί με ρούχα και ένα δευτερόλεπτο πίσω μου μπαίνουν δυο γύφτοι, πάνω από 30 ο καθένας για να πουν κι αυτοί τα κάλαντα. Προσπάθησαν να με διώξουν γκαρίζοντας με τις αγριοφωνάρες τους. Δεν δυσκολεύτηκαν. Στεναχωρήθηκα πολύ εκείνη τη μέρα. Αλλά ρατσιστής δεν έγινα ευτυχώς, ούτε με τους ανθρώπους ούτε με τα ζώα.

Κάποια άλλα Χριστούγεννα, έχω μόλις γυρίσει από κάλαντα, κατάκοπος, μούσκεμα απ τη βροχή, αλλά ευτυχισμένος που είναι η πιο ωραία μέρα του χρόνου και έχω το περιθώριο να κάνω ότι θέλω και να κάτσω ξύπνιος μέχρι τις 12 τουλάχιστον.Είχα καταστρώσει ολόκληρο πρόγραμμα παιχνιδιού και άλλων αγαπημένων ασχολιών.  Αποφάσισα λοιπόν,αρχικά, να βάλω στο βίντεο (!?!) το χριστουγεννιάτικο επεισόδιο του muppet show που τόσο πολύ μου άρεσε. Έβαλα τα ζεστά και στεγνά μου ρουχαλάκια, ξάπλωσα αναπαυτικά στο καναπέ μου και ξεκίνησα τη προβολή. Ο ύπνος δε σεβάστηκε τη σημαντικότητα της μέρας τούτης και με πήρε πολύ γρήγορα.  Ξύπνησα μετά από πολλές ώρες απ το λήθαργο μου. Όλη η μέρα είχε περάσει μπροστά απ τα μάτια μου, μόνο που εγώ τα είχα κλειστά και δεν την έζησα ποτέ. Ένιωθα λες και είχα χάσει την ευκαιρία της ζωής μου.

Τα χρόνια πέρασαν κι εγώ μεγάλωσα. Ξέρεις ότι έχεις μεγαλώσει , όταν πλέον έχεις απομυθοποιήσει τα Χριστούγεννα , όταν πλέον η φιγούρα του Άγιου τέτοιου σου θυμίζει διαφήμιση της coca cola , όταν πλέον η αλλαγή του χρόνου σε βρίσκει να κοιμάσαι προετοιμαζόμενο για τη κρεπάλη της νύχτας που θα ακολουθήσει. Έχεις μεγαλώσει όταν πλέον τα Χριστούγεννα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια καλή ευκαιρία να ξεκουραστείς απ τη δουλεία, να φας όσο θες και ότι θες, να πνιγείς στο αλκοόλ, να παίξεις χαρτιά, να κάνεις νέες γνωριμίες και να κάνεις καλό sex . Να βρεις ένα άλλοθι δηλαδή για να επιχειρήσεις όλα αυτά που η καθημερινότητα όλου του υπόλοιπου χρόνου δεν σε αφήνει. και αν αυτές τις «άγιες μέρες» κάνεις  τίποτα για τους αδύναμους και άπορους αυτού του κόσμου, ίσως νιώσεις  λίγο ανώτερος άνθρωπος. Μιας και οι περισσότεροι από εμάς εξασκούμε αυτό το hobby μόνο τα Χριστούγεννα, άντε και το Πάσχα.

Πάντως, αυτό που μένει ίδιο , σε όποια ηλικία και να είσαι, είναι αυτό το αίσθημα που έχεις , ότι αυτές τις μέρες, πάντα κάτι θα σου λείπει…

Καλά Χριστούγεννα σε όλους, όπως το εννοεί ο καθένας.

About Jonathan Livingston

when all is one an one is all, to be a rock an not to roll... Jonathan Livingston@twitter : http://goo.gl/iQnmH
This entry was posted in Τα δικά μας κείμενα., Jonathan Livingston and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s