Hometown Glory… του Gil-galad

Είναι εκείνες οι ώρες που ένα τραγούδι, μια εικόνα, κάποιος φίλος, μας φέρνουν στο μυαλό αναμνήσεις χρόνων παλιών. Τότε που μπορεί να ζήσαμε ελεύθεροι, έστω και για λίγο. Τότε που γίναμε για λίγο θεοί, που είχαμε την ψευδαίσθηση της κυριαρχίας πάνω στη ζωή μας. Μια τέτοια στιγμή βίωσα πριν λίγο. Μα όλα τα πάνω έγιναν ταυτόχρονα! Φίλος, αναφορά σε μέρος που αισθάνθηκα θεός και ένα τραγούδι κομμένο και ραμμένο γι’ αυτά…

Ήταν μια επίσκεψή μου το καλοκαίρι του 2010 σ’ αυτό το μέρος που με γέμισε χαρά και πίκρα μαζί. Μια τέλεια εβδομάδα με μια μελανή στιγμή που σίγουρα ο χρόνος θα την κάνει να ξεθωριάσει μα θα πάρει καιρό. Είναι δύσκολο να χάνεις κάποιον και το κάνει ακόμα πιο δύσκολο να βλέπεις τους δικούς του ανθρώπους να είναι τόσο δυνατοί!

Σ’ αυτή μου την επίσκεψη όμως, έμαθα πράγματα και για μένα. Έμαθα ότι το μέρος αυτό είναι σπίτι μου, εκεί είναι άνθρωποι που αγαπάω και μ’ αγαπούν γι’ αυτόν που ήμουν όταν αισθανόμουν ελεύθερος.  Φυσικά, υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες, που το εγκρατές του χαρακτήρα μου δε θα τις προσπεράσει για να τ’ αφήσω όλα και να μείνω εκεί.  Όμως, δεν παύει να είναι ένα μέρος που με τραβάει κοντά του, όσο κι αν απομακρύνομαι. Ακολούθησε ταξίδι στο πιο φωτεινό σημείο της Μεσογείου, στις Κυκλάδες και τότε, μετά τις νέες εικόνες αναρωτήθηκα… Που είναι το σπίτι μας; Που ζούμε; Γιατί το σπίτι είναι μόνο το μέρος που γυρίζουμε έπειτα από κάθε δυσκολία; Γιατί δεν είμαστε εκεί και στις εύκολες μέρες μας, στις χαρές;

Το σπίτι μας, είναι εκεί που τα μάτια σου γίνονται στρογγυλά κι αστραφτερά! Όπως όταν ήσουν παιδί και το βάρος τούτου του κόσμου δε σε είχε κουράσει. Το σπίτι μας είναι το χαμόγελο κάποιου αγαπημένου προσώπου, η αγκαλιά του, ένα άρωμα, μια εποχή… Εκεί που η κούραση σου φεύγει μέσα σε λίγα λεπτά, που ο πόνος γίνεται υποφερτός, που η χαρά σου πολλαπλασιάζεται… Το σπίτι μας είναι εκεί που γινόμαστε ξανά θεοί!

Σήμερα επιτέλους, έχουμε καλοκαιρία. Έχουμε τον καιρό που αντιστοιχεί στην εποχή που υποτίθεται έχουμε! Κρύο, χιόνι, αέρα… Μου φαίνεται θα πάω μια βόλτα, μακριά από τη φυλακή του διαδικτύου. Νομίζω ότι το σπίτι μου με καλεί…

Advertisements

About Gil-galad

"Gil-galad was an Elven-king. Of him the harpers sadly sing: The last whose realm was fair and free Between the mountains and the sea. His sword was long, his lance was keen. His shining helm afar was seen. The countless stars of heaven's field Were mirrored in his silver shield. But long ago he rode away, And where he dwelleth none can say. For into darkness fell his star; In Mordor, where the shadows are.
This entry was posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s