Αγαπητό Ημερολόγιο #10

Σήμερα θα στα πω ξεκάθαρα για να μην παραπονιούνται μερικοί μερικοί ότι δεν καταλαβαίνουν.

Όλα έδειχναν ότι είναι ένα συνηθισμένο πρωινό Παρασκευής καθώς έμπαινα στο λεωφορείο 224 για να κατέβω στο κέντρο. Κάθισα δίπλα σε μια ηλικιωμένη κυρία και προσπάθησα να διαβάσω ένα ποίημα που έπρεπε να μάθω.  Στη διάρκεια της διαδρομής, όμως, η κούραση και η έλλειψη ύπνου με κατέβαλαν και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να με πάρει ο ύπνος (προφανώς κουτουλώντας δεξιά και αριστερά σε κάθε λακκούβα) Κάποια στιγμή, και αφού ξύπνησα εξαιτίας ενός απότομου φρεναρίσματος, διαπίστωσα ότι η κυρία δίπλα μου ήταν ανήσυχη και με μεγάλη ευγένεια με ρώτησε αν αισθανόμουν καλά.

Τι κι αν εγώ τη διαβεβαίωνα ότι ήμουν μια χαρά και έφταιγε απλά η κούραση; Η ίδια δεν ησύχαζε μέχρι να δεχτώ ένα από τα γλυκάκια που είχε στην τσάντα της για τα εγγόνια της. Μάλιστα ακόμα κι όταν δέχτηκα το γλυκό, και αφού το ξανασκέφτηκε, επέμεινε να πάρω και ένα κέικ που είχε μαζί της. Μέσα στη θολούρα της νύστας το μόνο που συγκράτησα από τα λόγια της όταν μου προσέφερε το κέικ ήταν οι λέξεις «σύλλογος», ‘Σμύρνη», «Καισαριανή». Κάπως έτσι κατέβηκα από το λεωφορείο να πάω στη δουλειά μου.

Ενώ λοιπόν περπατούσα και έτρωγα το κέικ (το γλυκάκι είχε ήδη εξαφανιστεί) κάτι γυάλισε στο μάτι μου και τότε συνειδητοποίησα ότι είχε συμβεί το απίστευτο. Το κομμάτι κέικ που μου είχε προσφέρει η καλή κυρία ήταν κομμάτι από τη βασιλόπιτα που, μάλλον, είχε κόψει ο σύλλογος Σμύρνης Καισαριανής, και εγώ μόλις κέρδισα το φλουρί!!!

Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν βρήκα πρόσβαση στο ίντερνετ ήταν να μάθω αν υπήρχε τέτοιος σύλλογος. Πράγματι εντόπισα των σύλλογο Μικρασιατών Καισαριανής, τους πήρα τηλέφωνο και ρώτησα αν είχαν κόψει βασιλόπιτα εκείνη τη μέρα. Μου είπαν όχι, αλλά συμμετείχαν στη κοπή της πίτας του Β’ ΚΑΠΗ Καισαριανής. BINGO! σκέφτηκα και πήρα το ΚΑΠΗ τηλέφωνο. Μη τα πολυλογώ το ΚΑΠΗ είχε κόψει τη πίτα, εγώ είχα κερδίσει το φλουρί και μαζί μια εκδρομή για 2 άτομα με το ΚΑΠΗ. Ότι και να ήταν το δώρο όμως δεν είχα σκοπό να το κρατήσω. Η διεύθυνση του ΚΑΠΗ δεν είχε κανένα πρόβλημα να το παραχωρήσω, ενώ η πρόεδρος του συλλόγου Μικρασιατών όχι μόνο δέχτηκε την προσφορά μου αλλά μου υποσχέθηκε ότι θα βρει και την κυρία που μου έδωσε το κομμάτι για να πάει αυτή το ταξίδι.

Έτσι εγώ τώρα περιμένω τη καλή κυρία να μου τηλεφωνήσει για να της δώσω το φλουρί και να πάει το ταξίδι που δικαιωματικά της ανήκει.

Νιώθω όμορφα!

This entry was posted in Αγαπητό ημερολόγιο..., Τα δικά μας κείμενα. and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to Αγαπητό Ημερολόγιο #10

  1. Ο/Η koukouroukoy λέει:

    σε κάτι τέτοιες μαγικές στιγμές είναι απλά υπέροχο να συνειδητοποιείς ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι! Μπράβο στην υπέροχη κυρία αλλά μπράβο και σε εσένα!

  2. Ο/Η Anat λέει:

    Εκτός του ότι γέλασα όσο ποτέ, ψηφίζω αυτό το άρθρο ως το καλύτερο μέχρι στιγμής!! Μου έφτιαξες τη διάθεση πραγματικά!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s