Σκόρπια λόγια… – by Manos Scheto

Ανοίγεις τα μάτια. Μια καινούρια μέρα έχει ξημερώσει. Μέσα στο ίδιο σπίτι. Κάτω από το ίδιο πάπλωμά. Μέσα στην ίδια πόλη. Κάτω από τον ίδιο ουρανό. Κι όμως κάτι έχει αλλάξει. Το νιώθεις. Πλανάται στον αέρα αυτή η αλλαγή. Πάλλεται μέσα σου σαν μια χορδή που με τόση χάρη κούνησες αλλά έπαιξες τη λάθος νότα. Φάλτσα μελωδία. Φάλτσα μέρα.

Πως είναι όταν έχεις μια γεμάτη νερό μπανιέρα και ξαφνικά τραβάς την τάπα; Βλέπεις το νερό να στροβιλίζεται και να φεύγει και μετά από λίγο, τίποτα. Ούτε σταγόνα. Έτσι αισθάνεσαι. Ζαλισμένος και άδειος. Το βλέπεις στον καθρέφτη. Σε κοιτάζεις στα μάτια και δεν υπάρχει κανείς εκεί. Ένα κενό βλέμμα. Και χθες κάτι δεν πήγαινε καλά αλλά μέχρι εκεί. Σήμερα τι έγινε πάλι; Πού πήγε η όρεξη; Πού πήγε το άδραξε τη μέρα; Πού πήγε η ζωή; Πάλι τάσεις φυγής έχεις. Να φύγεις να πας πού; Θες να ουρλιάξεις, το νιώθω, αλλά ποιός θα σ’ ακούσει; Μέσα στους τέσσερις τοίχους, σίγουρα κανένας. Φύγε, γιατί και οι τοίχοι μικραίνουν. Άνοιξε την πόρτα και περπάτα μακριά.

Ο δρόμος είναι υγρός ή είναι τα μάτια που βουρκώνουν; Ό,τι δίνεις παίρνεις. Δεν μπορεί να είναι αλήθεια αυτό. Δεν μπορεί να έχεις δώσει τόσα λίγα. Τρέχεις τώρα. Είσαι έξω μα δεν υπάρχει έξω. Τρέχεις μέσα στα στενά του λαβυρίνθου που μόνος έχτισες. Τρέχεις για να ξεφύγεις από τα τέρατα που άφησες να μπουν. Και η κλωστή που είναι; Το ξέρεις πως η κλωστή δεν έχει σημεία που να μπορεί να σταθεί το μάτι. Μόνο άκρα έχει. Μόνο άκρα, και εσύ δεν κρατάς κανένα. Χάθηκες. Χάθηκες μέσα στη σιωπή. Δεν σε ξέρω τελικά. Και χάνεσαι. Πως να μη χαθώ και εγώ; Πάντα κυνηγούσες αυτό που ήθελες ό,τι κι αν σου κόστιζε. Κάντο και τώρα.

Κάνω να κρατήσω το χέρι σου και το τραβάς.
– «Δεν θέλεις;»
-«Όχι, θέλω..»
-«Μα τότε γιατί τραβιέσαι;»
-«Δεν ξέρω..φόβος..»
-«Πόσο καιρό θα φοβάσαι ρε γαμώτο; Τόσο καιρό με ξέρεις. Ανοιχτό χαρτί είμαι… Διάβασέ με. Γράψε με.»
-» Αυτό κάνουν όσοι φοβούνται να ζήσουν; Αυτό κάνουν όσοι φοβούνται να ανοίξουν τα φτερά τους;»
-«Ναι. Τα πετούν όλα σε μια βρώμικη γωνιά της καρδιάς, μαζεύοντας τον πόνο δράμι δράμι και τελικά τον πετούν σ’ ένα κομμάτι χαρτί.»
-» Και γιατί πάλι εκεί; Δεν μπορούν να μιλήσουν;»
-«Δεν ξέρω. Δεν ρωτάω πια. Δεν με νοιάζει. Ίσως το αύριο πάλι να είναι αλλιώτικο. Εγώ φεύγω από δω. Αν θέλεις έλα. Θα σου κρατήσω το χέρι μα δεν θα το τραβήξω προς το μέρος μου. Αν δεν κάνεις μόνος σου το βήμα δεν έχει νόημα. Εγώ φεύγω. Κλείνω τα μάτια και φεύγω.»

Ανοίγω τα μάτια. Μια καινούρια μέρα έχει ξημερώσει. Μέσα στο ίδιο σπίτι. Κάτω από το ίδιο πάπλωμά. Μέσα στην ίδια πόλη. Κάτω από τον ίδιο ουρανό.
Όνειρο ήταν.. ή μήπως όχι.

by Manos Scheto

About Taz

Together we stand, divided we fall...
This entry was posted in Νέτα.. Σκέτα, Τα δικά μας κείμενα. and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s