Όλα ή τίποτα.. – by Manos Scheto

Πως θα μπορούσε αυτό να μην απασχολεί κάθε άνθρωπο;
Γιατί με πλησιάζεις; Γιατί εστιάζεις σε μένα; Όλοι έχουν ένα σκοπό, ο δικός σου ποιος; Φτάσαμε να μην αναγνωρίζουμε την αξία μας για να μην αφεθούμε σε όμορφα λόγια και ψεύτικες στιγμές.

Και έρχεσαι εσύ που μοιάζεις για αλήθεια.
Φοβάμαι. Φοβάμαι πως πάλι η ισορροπία θα κλονιστεί. Η μοναξιά του σχοινοβάτη κρατά δύσκολα ισορροπία στο σχοινί με δυο μαζί.
Συντονισμός. Μπορεί; Εξαντλημένες αντοχές.
Δεν φρόντισα να φορτίσω ότι άδειασε. Πάλι νεκρά, πάλι κατηφόρα χωρίς έλεγχο.

Και αναρωτιέμαι γιατί να θέλω να τα σπάσω όλα.
Κουράστηκα άνθρωπέ μου. Κουράστηκα τις αποτυχίες, κουράστηκα τις προσπάθειες.

Μπορείς να μου απλοποιήσεις τα πράγματα;
Να με πάρεις από το χέρι και να μου καθησυχάσεις τις ανασφάλειες;
Να μου πεις πως ναι μπορεί όλα να πάνε στραβά.
Μπορεί εσύ να με πληγώσεις ή εγώ να σε τρελάνω μα θες να το ζήσεις.
Μπορείς απλά να με πάρεις από το χέρι γιατί νιώθω πως διστάζω;

Βλέπω μπροστά χωρίς να έχει έρθει το αμέσως επόμενο.
Όταν έρθει θα μου το πεις; Θα μου δείξεις αυτήν την φτερούγα που χρόνια αναζητώ;
Για μένα δεν είναι περίοδος δυναμικής. Γι’ αυτό λουφάζω, γι’ αυτό αποφεύγω τη ζωή. Περαστικός, ανύποπτος διαβάτης που παίρνει ότι είναι πιο κοντά του. Ποτέ πιο μακριά και ποτέ σε μέρη που δεν βλέπει.

Όλοι μαζί με φέρανε εδώ και ίσα που κάνω τα πρώτα μου βήματα.
Νεογνό με τα βάρη των καιρών στην πλάτη. Οξύμωρος ακόμα και εδώ.
Ανακατωσούρα ζωής, παζλ χωρίς τελική λύση.
Λέξεις που έχουν νόημα μόνο στο μυαλό μου.

Με φέρνεις αντιμέτωπο… το νιώθεις;
Και όταν οι δικές μου εικόνες θα έχουν σχηματιστεί τι θα κάνεις; Θα υποχωρήσεις να δεις τι θα κάνω και εγώ θα υποχωρήσω μαζί σου.

Έρμαιο… δεν το θέλω. Θα με αφήσεις να γίνω; Πατέρας και σύντροφος μαζί. Και εγώ αγκαλιά και πατερίτσα. Τι θες;

Γιατί με πας τόσο μακριά; Τέρμα τα σενάρια.

Μείνε μακριά μου! Μπορείς;
Σε φοβάμαι!
Φοβάμαι το ότι θα σε χρειάζομαι, το ότι θα εξαρτώμαι από σένα, από την αγάπη σου και την αποδοχή σου.

Μείνε μακριά! Με ακούς;
Γιατί με πλησιάζεις; Γιατί πας να με αγγίξεις; Φύγε σου λέω! Σε διώχνω δεν με βλέπεις;

Και ύστερα λυγίζω και κλαίω.
Δε σε έχω ανάγκη μα χρειάζομαι την απόστασή σου για να διασφαλιστώ.

Κολλάμε, το νιώθεις;
Είμαστε πλασμένοι να γεμίσουμε ο ένας τον άλλο συγκινήσεις.

Όχι άλλο πόνο.
Θα πω όχι σε σένα, όχι σε εμάς.
Ασφάλεια. Ουδετερότητα. Απουσία πόνου.

Με ξεσκίζει το μέλλον. Και αυτό το τρίτο μάτι στάζει αίμα. Ξέρει. Ξέρεις.

Φύγε όσο ακόμα είμαι χαμηλά.
Μην γυρίσω να σε δω και κάνω το λάθος να σε ζητήσω.
Φύγε γιατί είσαι πιο δυνατή από μένα. Φύγε για να βρεις την λύση σου.

Ξέχνα τα αισθήματα. Χτίζονται για να γκρεμιστούν. Αντικειμενικά κριτήρια, συνύπαρξη, ανοχή. Δεν μιλάω για εγγυήσεις μα για ελπίδες.

Τα δύσκολα δεν τα μπορεί κανείς και είμαι δύσκολο.
Είμαι αυτό που κάνεις δεν θα αντέξει.
Ξέρεις με πόσο κόπο συμβιώνω με μένα;

Μπορείς πραγματικά με την λογική να τις έχεις;

by Manos Scheto

About Taz

Together we stand, divided we fall...
This entry was posted in Νέτα.. Σκέτα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s