Κάποτε.. – by Manos Scheto

Ίσως να είχες δίκιο τότε που είπες πως για να κρατήσουμε πρέπει να απομακρυνθούμε. Οι μέρες χωριστά πάλι μαζί μας έφεραν. Σου πήρε ένα πεντάλεπτο να καταλάβεις τι ήταν στο βλέμμα. Δεν ήταν κούραση, δεν ήταν απογοήτευση από την ζωή… υποψιαζόσουν και ας με είχες αφήσει καλά. Δεν μίλησα. Όλο το βράδυ απέφυγα να σε κοιτάξω κατάματα και ξέρω πως το προετοίμαζες. Αναφορές… πειράγματα… μικρά σχόλια και κακίες από αυτές που με κάνουν να γελάω. Πόσο δίκιο είχες; Εμείς οι δύο θα μείνουμε για πάντα. Οι άλλοι θα περνάνε μη ικανοί να μας κρατήσουν και εμείς εκεί.

Μου φτάνει ένα βλέμμα για να καταλάβω πως μ’ αγαπάς, μια αγκαλιά. Ανοίγεις αυτήν την φτερούγα και χωράω ολόκληρος μέσα. Και στεναχωριέμαι που η έλξη που νιώθω είναι μόνο συντροφική. Δεν θέλω τίποτα παραπάνω από αυτό που παίρνω. Είμαι καλά έτσι απλά. Ποιος θα το λεγε πως ακόμα μια φορά με παρηγορείς χωρίς να το ξέρεις… Που να ξερες πως αντί να μου θυμώσεις για την μικρή μου εξαφάνιση θα με επιβράβευες για την απόφαση της στιγμή να έρθω…

Δεν μου έλειψες μα σε είχα πραγματικά ανάγκη. Μια μικρή ένεση για να αντέξω μια ακόμα γαμημένη μέρα. Και δεν θα σου πω κουβέντα. Ξέρεις, έχεις δει, υποψιάζεσαι. Κάνεις πάντα τις κατάλληλες ερωτήσεις και όχι σε μένα, στους φορείς της μοίρας. Να πάρω τις απαντήσεις που σου έδωσαν για αληθινές; Εξαρτάται; Θα αστειεύεσαι… Δεν γελάω όμως όπως δεν γέλασα και όταν με ρώτησες.

Δεν είναι η απόφαση που με φοβίζει, είναι η διατήρηση της ελπίδας. Τα δεδομένα δεν σου προκαλούν ανασφάλεια. Μακάρι να μπορούσαμε να τα κάνουμε όλα απλά όπως κάναμε τα μεταξύ μας. Ακόμα και την πιο δύσκολη στιγμή την λύσαμε. Με φωνές, με μικροψέματα, με υποχωρήσεις… την λύσαμε όμως και τώρα είμαστε πάλι καλά. Και τώρα πάλι ξέρεις πώς να με κοιτάξεις με το βλέμμα γεμάτο κατανόηση. Πώς να με αγγίξεις για να νιώσω ασφάλεια.

Είσαι η απόδειξη πως έχω κάνει και κάτι καλό στην ζωή μου για να σε αξίζω. Υπερβάλω; Με μειώνω; Δεν ξέρω… πάντως είσαι το μόνο σταθερό εδώ και καιρό και είσαι το μόνο που παραμένει αμείωτα αληθινό. Και έχεις δίκιο. Είναι η απόσταση που μας κρατά. Οι επιλογές σου και οι επιλογές μου. Οι παράλληλες πορείες που ποτέ δεν ενώθηκαν.

Κάποτε θα σου πω όλα όσα χρόνια υπέθετες και εγώ περνούσα στον δικό μου κόσμο. Κάποτε, όταν πια δεν θα έχουν ουσία και δεν θα πονάνε. Όταν όλα τα βάσανα μας θα έχουν ευοδώσει και θα μπορούμε να γελάμε. Ως τότε εσύ θα μιλάς και εγώ θα ακούω, εγώ θα σωπαίνω και εσύ θα αφουγκράζεσαι. Να ‘σαι πάντα εκεί να με προσέχεις..

by Manos Scheto

About Taz

Together we stand, divided we fall...
This entry was posted in Νέτα.. Σκέτα, Τα δικά μας κείμενα. and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s