Κεντρική Κούβα: Ο Καμίλο, ο Τσε και η «Αθήνα»

Kentrikh_CUBA

Σαν σκηνικό από ταινία εποχής και μόλις δώδεκα χιλιόμετρα από τις κατάλευκες παραλίες της Καραϊβικής, το Τρινιδάδ στέκεται αμφιθεατρικά στους πρόποδες της οροσειράς Έσκαμπρέι,  μεταφέροντας τους επισκέπτες πίσω στον χρόνο.

Μόλις ογδόντα πέντε χιλιόμετρα από την πόλη Σιένφουέγος, φτάσαμε στο Τρινιδάδ μόλις σκοτείνιαζε.  Παρόλο που γνωρίζαμε ότι αυτή η πόλη ήταν ξεχωριστή, η έκπληξή μας όταν αρχίσαμε να περπατάμε στα λιθόστρωτα σοκάκια της ήταν μεγάλη. Νοιώσαμε σαν να είχαμε επιστρέψει στο 1850!

trinidad2Ψάχνοντας για δωμάτια επισκεφτήκαμε αρκετές Casas Particulares (το Τρινιδάδ έχει περίπου 400) πράγμα που μας έδωσε την ευκαιρία να θαυμάσουμε τα υπέροχα σπίτια της πόλης, με τα εσωτερικά αίθρια, που μαρτυρούσαν τον πλούτο των κατοίκων εκείνης της εποχής. Μια εύφορη γειτονική πεδιάδα (Valle de Ingenios) και η αυξανόμενη ζήτηση για ζάχαρη, έκανε τους κατοίκους της πόλης, στο πρώτο μισό του 19ουαιώνα, εξαιρετικά πλούσιους.

Με τη μεταφορά της καλλιέργειας των ζαχαροκάλαμων σε γειτονικές επαρχίες, το Τρινιδάδ μπήκε σε οικονομική ύφεση. Η αναγέννηση της πόλης σαν τουριστικός προορισμός ξεκίνησε το 1950 όταν ο δικτάτορας Μπατίστα, αναγνωρίζοντας την ιστορική αξία της, την έκρινε διατηρητέα.

Τρεις όμορφες μέρες

Με δέκα CUC (1 CUC = 1,16 ευρώ) το άτομο τρώγαμε στις Casas Particulares και το δείπνο περιελάμβανε σχεδόν πάντα … αστακό! Τα βράδια δίπλα στη κεντρική πλατεία (plaza Mayor) μια σκάλα πλάτους 10 περίπου μέτρων φιλοξενούσε ντόπιους και τουρίστες, που ήθελαν να απολαύσουν τα ποτά τους στους ρυθμούς της Σάλσα. Μείναμε κατενθουσιασμένοι βλέποντας Κουβανούς αλλά και τουρίστες (δεινούς χορευτές Σάλσα όλοι τους) να προσφέρουν ένα απίστευτο θέαμα που σε έκανε να σκας από ζήλια και να υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι με την πρώτη ευκαιρία θα μάθεις και εσύ! Το μόνο παρατράγουδο ήταν οι… Γερμανοί.

Όταν ένα βράδυ είπα στο τουρίστα που καθόταν δίπλα μου ότι είμαστε Έλληνες μου λέει«escaping the catastrophe?» «αποδράσατε από την καταστροφή;(!)».

Η πόλη ήταν τόσο κινηματογραφική που κατά τη διάρκεια της ημέρας  δεν χόρταινες να τριγυρίζεις στα στενά της φωτογραφίζοντας και γνωρίζοντας κόσμο.

Σύμβολο Ανεξαρτησίας

Trinidant1

trinida4

trinidad6

Τα ονόματα των κεντρικών δρόμων της πόλης του Τρινιδάδ, όπως ακριβώς και σε κάθε πόλη της Κούβας, αντικατόπτριζαν την ιστορία της χώρας. Ο κεντρικός δρόμος ή η κεντρική πλατεία, έφερε το όνομα του Χοσέ Μαρτί, του ήρωα σύμβολο της Κούβας. Ο Χοσέ Μαρτί, ο απόστολος της ανεξαρτησίας της Κούβας, όπως είπε και ο Φιντέλ Κάστρο, ήταν αυτός που έθεσε τα θεμέλια της απελευθέρωσης από τους Ισπανούς μετά από τετρακόσια χρόνια κυριαρχίας τους στο νησί.

trinidad7

trinidad8

trinidad9

Ο Χοσέ Μαρτί πέθανε σε μάχη κατά των Ισπανών το 1895 και δυστυχώς δεν ζούσε όταν τρία χρόνια αργότερα, με την βοήθεια των Αμερικάνων, η Κούβα απέκτησε την ανεξαρτησία της. Το όνειρο του Μαρτί και των άλλων ηρώων της επανάστασης γινόταν πραγματικότητα αλλά δυστυχώς η Κούβα ξεφορτωνότανε τους Ισπανούς και φορτωνότανε τους Αμερικάνους. Θα χρειαζόταν άλλη μία επανάσταση στο μέλλον για να ξεφορτωθεί και αυτούς! Ο Χοσέ Μαρτί υπήρξε πολέμιος της Αμερικανικής επεκτατικής πολιτικής και είχε γρήγορα αντιληφθεί την ιμπεριαλιστική πολιτική που ετοιμαζόντουσαν να εφαρμόσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες σε όλη τη Λατινική Αμερική, συμπεριλαμβανομένης της Κούβας.

trinidad_10

Μία από τις ωραιότερες παραλίες της Κούβας στη νότια πλευρά της απείχε από το Τρινιδάδ μόλις δώδεκα χιλιόμετρα. Στην παραλία Αντσόν με την άσπρη άμμο της και την τροπική της βλάστηση  πίναμε τις μπύρες μας (Bucanero Fuerte) και ατενίζαμε την Καραϊβική Θάλασσα. Κάπου στο βάθος (στον χάρτη το είδαμε) βρισκόντουσαν τα γνωστά νησιά Κάιμαν, ο παράδεισος των offshore εταιριών! Η Κούβα έδειχνε να είναι περικυκλωμένη από τον άσπονδο εχθρό της …τον Ιμπεριαλισμό!

Δύο Καναδοί στη Κάμαγκουέι

Επόμενος σταθμός στο οδοιπορικό μας, η πόλη Κάμαγκουέι. Οι ποδηλάτες που μας υποδέχθηκαν, μας βοήθησαν να βρούμε τον δρόμο μας στα στενά της πόλης. Ταλαιπωρημένοι από τις επιδρομές των πειρατών, όταν αρχικά ζούσαν σε παράκτιες περιοχές, οι πρώτοι κάτοικοι της σχεδίασαν την πόλη αυτή να λειτουργεί αποτρεπτικά και ….. την έκαναν σαν λαβύρινθο!

Όλοι οι δρόμοι της πόλης ήταν στενοί, δαιδαλώδεις και μιας κατεύθυνσης. Με το αυτοκίνητο ήταν δύσκολο να μετακινηθείς γιατί ποτέ δεν έφτανες εκεί που ήθελες. Με τα πόδια κάτι γινότανε. Τουλάχιστον δεν ξέφευγες από το κέντρο της πόλης.

Στην έρευνα που κάναμε για casa particulare δεν σταθήκαμε τυχεροί αλλά το ξενοδοχείο που βρήκαμε μας αποζημίωσε. Σε αρκετά αποικιακό στυλ, το ξενοδοχείο Κολόν είχε ένα εσωτερικό αίθριο που σε χαλάρωνε από τους ρυθμούς της πόλης, που κατά τη διάρκεια της ημέρας χτύπαγαν κόκκινο.

kamag1

Το πρώτο βράδυ πίνοντας τα Μοχίτο μας στο μπαρ γνωρίσαμε δύο Καναδούς. Είχαν ταξιδέψει στην κεντρική Κούβα με ποδήλατά (!), που τα είχαν φέρει μαζί τους από τον Καναδά. Το ταξίδι τους τελείωνε στο Κάμαγκουέι. Την επόμενη θα φεύγανε για Μόντρεαλ αεροπορικώς χωρίς τα… ποδήλατά τους. Τα είχανε δωρίσει σε Κουβανούς. Μπράβο τους, αν και άνω των πενήντα ταξιδεύανε με ποδήλατο. Μιλώντας μαζί τους μάθαμε ότι η Κούβα είναι για τους Καναδούς ένας από τους δημοφιλέστερους και φτηνούς προορισμούς. Τα πακέτα με προορισμό την Κούβα είναι πολλά και με μια πτήση σχετικά σύντομη (λιγότερο από τέσσερις ώρες) πολλοί Καναδοί έρχονται και ξανάρχονται.

kamang2

Το Κάμαγκουέι όμως είναι μια ξεχωριστή πόλη…… συνυφασμένη στο μυαλό όλων των Κουβανών με ένα γεγονός που νοιώθουν να τους αφορά άμεσα, παρόλα τα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει. Από αυτή την πόλη ξεκίνησε το τελευταίο ταξίδι της ζωής του, στις 28 Οκτωβρίου του 1959 ο Καμίλο Σιένφουέγος, ο λατρεμένος και αδικοχαμένος ήρωας της επανάστασης.

f5e8c6dedf8c1999_largeΚαμίλο Σιένφουέγος: Ένας διαφορετικός ήρωας

Γεννημένος στις 6 Φεβρουαρίου του 1932 στην Αβάνα, ο Καμίλο γνωρίστηκε με τους αδελφούς Κάστρο στο Μεξικό το 1956, την περίοδο δηλαδή που προετοίμαζαν την απόβαση στην Κούβα με την ελπίδα να ανατρέψουν την δικτατορία του Μπατίστα. Η επαναστατική σπίθα άναψε στον Καμίλο όταν κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης στην Αβάνα τον προηγούμενο χρόνο, κατά της δικτατορίας του Μπατίστα, δέχτηκε μια σφαίρα στο πόδι και έμεινε στο νοσοκομείο.

Ο Καμίλο αν και μπήκε στην ομάδα του Κάστρο σχετικά αργά, σύντομα ξεχώρισε.

Μαζί με τους αδελφούς Κάστρο και τον Τσε αποτέλεσαν την ηρωική τετράδα της επανάστασης. Ο Φιντέλ αναγνωρίζοντας την γενναιότητα του Καμίλο λίγο μετά την αποβίβαση στην Κούβα τον έκανε Comandante. Για δύο ολόκληρα χρόνια Καμίλο και Τσε, οι δύο Comandante του επαναστατικού στρατού έδωσαν σκληρές μάχες. Στις 8 Ιανουαρίου του 1959 πρώτος ο Καμίλο μπαίνει στην Αβάνα θριαμβευτής. Η επανάσταση είχε στεφθεί με επιτυχία.

Ο Καμίλο όμως δεν κέρδισε μόνο την επανάσταση. Η προσωπικότητά του είχε κερδίσει την καρδιά του λαού της Κούβας. Είχε χιούμορ, ήταν ιδιαίτερα προσιτός και εξαιρετικά συμπαθής. Αν και αριστερός δεν ήταν κομμουνιστής. Το αγαπημένο παιδί της Κούβας όμως έφυγε νωρίς, αφήνοντας στις καρδιές των Κουβανών ένα τεράστιο κενό. Ακόμα και σήμερα, ακόμα και οι πολύ νεότερες γενιές, πενθούν τον χαμό του Καμίλο τους.

Τον Οκτώβριο του 1959 ο Φιντέλ έστειλε τον Καμίλο στο Κάμαγκουέι να συλλάβει  τον Huber Matos, που αν και αποτέλεσε έναν από τους αρχηγούς του επαναστατικού στρατού, τώρα έδειχνε να αποστατεί. Αν και ο Καμίλο ήταν φίλος με τον Μάτος τον συνέλαβε, υπακούοντας τις διαταγές του Φιντέλ. Κατά την επιστροφή του στην Αβάνα όμως, το μικρό αεροπλάνο Cessna που επέβαινε ο Καμίλο εξαφανίστηκε και ποτέ δεν βρέθηκε ούτε αεροπλάνο, ούτε Καμίλο!

camilo-cienfuegos-ernesto-che-guevara

 Τσε και Καμίλο στη Σάντα Κλάρα (φώτο LIFE, 1958)

Η επίσημη εκδοχή είναι ότι το αεροπλάνο έπεσε στην θάλασσα, γι αυτό και δεν βρέθηκε ποτέ. Για πάνω από δύο εβδομάδες έψαχναν παντού να εντοπίσουν τα συντρίμμια του αεροπλάνου. Μάταια. Υπάρχουν όμως και άλλες εκδοχές. Μεγάλο μέρος του κουβανέζικου λαού πιστεύει ότι τον Καμίλο τον «έφαγε» ο Φιντέλ, ίσως και ο Ραούλ. Τον ζήλευαν και τον φοβόντουσαν. Ζήλευαν την δημοτικότητά και ικανότητα του, ενώ οι πολιτικές του πεποιθήσεις δεν έδειχναν να συγκλίνουν με αυτές  των αδελφών Κάστρο.

Την επόμενη ημέρα σε ένα μαγαζί στο κέντρο της πόλης πίναμε καφέ με τους Καναδούς, όταν στην παρέα μας προσετέθη ο Μάρκο.  Κουβανός από την Αβάνα.  Νέο παιδί, μου έκανε εντύπωση όταν η συζήτηση ήρθε στον Καμίλο, η παθιασμένη αντίδρασή του. Λες και αναφερόταν σε κάτι που συνέβη στον πατέρα του. «Ναι καλά,  έπεσε το αεροπλάνο στη θάλασσα… Ποιόν κοροϊδεύουνε; Δεν υπάρχει θάλασσα μεταξύ Κάμαγκουέι και Αβάνας. Kοίτα το χάρτη!»  Στη συνέχεια μου είπε κάτι απίστευτο. Στην πλατεία της επανάστασης, στην Αβάνα, το πρόσωπο του Καμίλο είχε αναρτηθεί μόλις πέρσι. Δεν  το πίστευα!

«Είναι δυνατόν να έχουμε τόσα χρόνια τον Τσε, τον Αργεντίνο και να μην έχουμε τον Καμίλο, τον Κουβανό; Eξήγησε μου πως γίνεται αυτό!» Η μοναδική ίσως εξήγηση δίνεται έμμεσα, από το στόμα των ίδιων των Κουβανών που επανειλημμένως τους άκουσα να λένε, «Αν ζούσε ο Καμίλο αυτός θα ήταν ο πρόεδρος της Κούβας!»

Ήρθε η ώρα του γυρισμού. Οι δέκα ημέρες κόντευαν να περάσουν και στην διαδρομή προς την Αβάνα έπρεπε οπωσδήποτε να επισκεφθούμε την πόλη της Σάντα Κλάρα την πόλη του Τσε.

Η πόλη της τελικής νίκης

sanda_clara1

Από την πρώτη ώρα που βρεθήκαμε σε αυτή την πόλη, ένοιωσα κάτι το διαφορετικό στους ανθρώπους.  Έδειχναν να έχουν μια κουλτούρα που δεν την είχα δει σε άλλες πόλεις. Δεν μου έκανε καθόλου εντύπωση όταν πληροφορήθηκα ότι στην Σάντα Κλάρα βρίσκεται το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο εκτός Αβάνας.

sanda2

Σε ένα καφέ βρισκόταν ένα ζευγάρι γύρω στα τριανταπέντε. Αυτή μαύρη, αυτός… Ισπανόφερνε. Δεν ανταλλάξαμε κουβέντα, όμως αισθάνθηκα ότι τους γνώριζα. Μου μίλαγαν τα μάτια τους! Ήταν και οι δύο τόσο εκφραστικοί που σου μεταδίδανε πως νοιώθανε σαν τα «ποντίκια» σε εργαστηριακό πείραμα. Ακόμα και σήμερα νοιώθω τα μάτια τους πάνω μου. Άλλωστε σε αυτή την πόλη, δεν χρειάστηκε να κάνω ερωτήσεις.  Μου τα είπανε χωρίς να τους ρωτήσω. «Κανένας δεν είναι ευχαριστημένος με την κατάσταση στην Κούβα, νοιώθουμε εγκλωβισμένοι».

trinidad3Κάποια στιγμή, σε ένα από τα καφέ που καθίσαμε, μπήκε ένας σχετικά ηλικιωμένος άνδρας, κάθισε και ακούμπησε το βιβλίο που διάβαζε πάνω στο τραπέζι. Βγαίνοντας από το μαγαζί του μιλήσαμε και βρήκα την ευκαιρία να δω τι διαβάζει. Το βιβλίο είχε τίτλο  «Η στρατηγική στις μάχες που έδωσαν Τσε και Καμίλο». Αναμενόμενο. Οι οπαδοί του Κάστρο και της επανάστασης δεν είναι πλέον παρά μόνο οι συνομήλικοί του. Για τα νέα παιδιά η επανάσταση ανήκει κάπου στο παρελθόν και σίγουρα έχει διαρκέσει πολύ, για να έχει διατηρήσει τα ιδανικά με τα οποία είχε κάποτε ξεκινήσει!

Η ίδια η πόλη έφερνε ακόμα ανεξίτηλα τα σημάδια από την επανάσταση. Η Σάντα Κλάρα ήταν η πόλη όπου δόθηκε η τελευταία μάχη στην επανάσταση κατά του Μπατίστα. Καμίλο και Τσέ επιτέθηκαν ταυτόχρονα στην πόλη της Σάντα Κλάρα, στις 31 Δεκεμβρίου του 1958, αφού πρώτα ο Τσε είχε εκτροχιάσει ένα τραίνο γεμάτο στρατό και προμήθειες για τον εχθρό και ο Καμίλο είχε νικήσει τα στρατεύματα του δικτάτορα σε μια μάχη που έγινε εκεί κοντά (Battle of Yaguajay). Η μάχη για την κατάληψη της πόλης υπήρξε σχετικά εύκολη υπόθεση και είχε ολοκληρωθεί μέχρι το απόγευμα. Ο Μπατίστα εγκατέλειψε οριστικά τη χώρα 12 ώρες αργότερα. Μια καινούργια περίοδος ξεκίναγε για την Κούβα. Τα κτίρια της πόλης της Σάντα Κλάρα όμως πενήντα χρόνια αργότερα, έχουν ακόμα τις τρύπες από τις σφαίρες εκείνης της ολιγόωρης μάχης. Και φυσικά εξαιτίας αυτής, της τελικής νίκης της επανάστασης η συγκεκριμένη πόλη επιλέχθηκε να φιλοξενήσει  την μνήμη και τα οστά του Τσε.

Η επιστροφή του  Κομάνταντε

Το  πολεοδομικό συγκρότημα Ερνέστο «Τσε Γκεβάρα» ολοκληρώθηκε το 1988 και ήταν  αφιερωμένο στην μνήμη του Αργεντινού επαναστάτη. Σε αυτή την τεράστια πλατεία ανάμεσα σε δεκάδες αναπαραστάσεις από τη ζωή του και το τελευταίο γράμμα του Τσε προς τον Φιντέλ να κατέχει περίοπτη θέση, δεσπόζει το χάλκινο άγαλμα «El Che» που ανεγέρθη το 1987, είκοσι χρόνια μετά τον θάνατό του.

TanM4clara-

Τα επαναστατικά στρατεύματα  στη Σάντα Κλάρα (Φώτο Magnum, Ιανουάριος 1959)

Ο Τσε εκτελέστηκε το 1967 μαζί με τους συντρόφους του στη Βολιβία. Τριάντα χρόνια αργότερα εντοπίστηκαν οι ομαδικοί τάφοι τους και τα οστά τους επέστρεψαν στην Κούβα. Στις 17 Οκτωβρίου του 1997 σε μια μεγάλη τελετή, με στρατιωτικές τιμές, τα λείψανα του Τσε και των συντρόφων του τοποθετήθηκαν στο μαυσωλείο.

Ήταν μεσημέρι και ο ήλιος ήταν απίστευτα ζεστός και δυνατός. Το μαυσωλείο αντίθετα ήταν αχνά φωτισμένο, δροσερό αλλά σχετικά μικρό και δεν σου επέτρεπε να παραμείνεις εκεί για όσο χρόνο πραγματικά επιθυμούσες. Στην μία πλευρά του χώρου μια φλόγα έκαιγε. Ήταν η «αιώνια φλόγα»που είχε ανάψει ο Φιντέλ Κάστρο την ημέρα της τελετής, το 1997, στην μνήμη του φίλου και συναγωνιστή του.

che1

Η διπλανή αίθουσα φιλοξενούσε το μουσείο. Τα εκθέματα ήταν κυρίως φωτογραφίες με πρωταγωνιστή φυσικά τον Τσε. Μια τεράστια κεντρική φωτογραφία τον απεικόνιζε μαζί με τον Φιντέλ και τον Ραούλ. Προβληματίστηκα λίγο και έψαξα να δω αν σε κάποια από τις φωτογραφίες υπάρχει και ο Καμίλο. Οι δύο τους υπήρξαν πολύ δεμένοι και δεν δικαιολογείτο η απουσία του Καμίλο από ένα μουσείο αφιερωμένο στον Τσε και μάλιστα στην πόλη που είχανε πολεμήσει και νικήσει ενωμένοι. Και όμως  ο Καμίλο δεν υπήρχε.

Ματάνζας  “ Η Αθήνα της Κούβας”

Στο δρόμο για την Αβάνα επισκεφθήκαμε την πόλη που μας έκανε την τιμή να αποκαλείται «η Αθήνα της Κούβας», το Ματάνζας. Μόλις μία ώρα από την πρωτεύουσα, στο βόρειο τμήμα του νησιού, δίπλα στη θάλασσα, αυτή η πόλη κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα ανταγωνιζόταν την Αβάνα στο εμπόριο, στις τέχνες και στα γράμματα. Οι μεγάλοι λογοτέχνες που έζησαν εδώ και τα έργα που άφησαν κληρονομιά υπήρξε η αιτία το Ματάνζας να χαρακτηριστεί και ως «Η Αθήνα της Κούβας». Δυστυχώς μετά την επανάσταση του ’59 η πόλη αυτή, με την ιδιαίτερη πολιτιστική κληρονομιά, ξεχάστηκε. Οι κάτοικοί της όμως ποτέ δεν ξεχνάνε την ιστορία τους.

atena2

Δεν είχαμε προλάβει να παρκάρουμε και ένας προχωρημένης ηλικίας κύριος ήρθε να μας υποδεχθεί. Όταν έμαθε ότι είμαστε Έλληνες ξετρελάθηκε και άρχισε να μας μιλάει ακατάπαυστα. Βλέπετε και ο ίδιος ήταν καθηγητής ιστορίας στο γυμνάσιο και έτρεφε ιδιαίτερη αγάπη για την Αρχαία Ελληνική ιστορία. Αλλά η ζέστη ήταν έντονη και εμείς νοιώθαμε διψασμένοι. Καταφέραμε και ξεγλιστρήσαμε και ήπιαμε μια παγωμένη μπύρα σε μια υπέροχη μπυραρία, κατά τη γνώμη μου την ωραιότερη που συναντήσαμε στην Κούβα. Στο κέντρο του μαγαζιού μια αφίσα απεικόνιζε την πόλη του παρελθόντος και στο πάνω μέρος της έγραφε: Matanzas “ Atenas de Cuba”.

atena3

Κουρασμένοι, αλλά ικανοποιημένοι, γυρίσαμε στην Αβάνα. Τέρμα το αυτοκίνητο! Μπροστά μας είχαμε μια ολόκληρη βδομάδα να περπατήσουμε, να γνωρίσουμε, να ζήσουμε την πόλη αυτή που για τόσα χρόνια κρατούσε μια  ξεχωριστή θέση στα όνειρά μας!

Κείμενο – Φωτογραφίες : Βικτωρία Μαζεμένου

About Jonathan Livingston

when all is one an one is all, to be a rock an not to roll... Jonathan Livingston@twitter : http://goo.gl/iQnmH
This entry was posted in Είδαμε κι ακούσαμε. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s