Αστρολάβος 1. Του Gil-galad.

Όταν ήμουν μικρός πάντα αναρωτιόμουν αν το αστέρι που βλέπω εγώ το βλέπει και κάποιος άλλος. Μου φαινόταν αδιανόητο, όχι φυσικά ότι μπορούμε να αντικρίσουμε το ίδιο πράγμα, αλλά το να το αντικρίσουμε με τον ίδιο τρόπο!

Στεκόμουν σε ένα μέρος που δεν είχε φωτισμό για να χαζεύω τον έναστρο ουρανό, αυτό το μέρος που οι άνθρωποι πολλάκις προσπάθησαν να μιμηθούν, στα λόγια, στις τέχνες, στη ζωή. Μαγεμένος σχεδόν πάντα προσπαθούσα να μάθω που βρίσκονταν οι αστερισμοί.

Ο καιρός πέρασε και μεγαλώνοντας ήρθα πιο κοντά τους, πιο κοντά στ’ αστέρια. Έμαθα ονόματα, τοποθεσίες, προσανατολισμό, ιστορίες… Δε σταμάτησα ποτέ να τα χαζεύω όμως με την ίδια παιδική αφέλεια! Ξεπέρασα τα όνειρα ενασχόλησης επαγγελματικά με το αντικείμενο της παρατήρησης κι έμεινα να διαβάζω τα λόγια των άλλων γι’ αυτά. Ήθελα  να βρω την απάντηση στο ερώτημά μου, αν μπορώ να αντικρίσω το ίδιο πράγμα με κάποιον άλλο, με τον ίδιο τρόπο;

Και έμαθα να το κάνω! Έμαθα να δανείζομαι τα μάτια τους, να μπαίνω στο στήθος τους, όταν απέδιδαν το μεγαλείο της δημιουργίας. Πλημμύρισα από εικόνες και συναισθήματα, τόσο που ήταν σα να τρέφομαι από αυτά! Κέρδισα επίσης και το να μπορώ να τα βλέπω πάντα όπως την πρώτη φορά. Ο κόσμος -όπως στα ξενικά χαρακτηρίζεται το σύμπαν- είναι γεμάτος μαγεία. Αν τον αναλύσεις περισσότερο απ’ όσο σου χρειάζεται τότε τον έβαλες στη φορμόλη και τον παρατηρείς σαν τρόπαιο σε κάποιο σου ράφι. Μα τότε μην ξεχνάς ότι θα αρχίσει να καταρρέει… Αν δε με πιστεύεις τόλμα να το κάνεις και μετά από λίγο καιρό κοίτα έξω από το παράθυρο κι έπειτα στον καθρέφτη σου! Όλα θα είναι μουντά, ίδια, άχρωμα πριν αρχίσουν να πέφτουν κάτω…

Χτες βράδυ εδώ στο βορρά, τα σύννεφα μέριασαν και μου ‘καναν τη χάρη, μετά από πολλές μέρες βροχής, να καθαρίσουν την ατμόσφαιρα για να δω τον οδηγό των ναυτικών εδώ και χιλιετίες. Ενώ το κρύο δε θύμιζε σε τίποτα καλοκαίρι, δε με απέτρεψε από το να σταθώ και να κοιτάξω ψηλά. Όλα καθαρά και όλα εκεί. Τ’ αστέρια!

Άραγε στην άλλη άκρη, κάτω από τον ισημερινό, τι ιστορίες και τι ονόματα να κρύβουν; Πως να ‘ναι η όψη τους και πως τα τραγούδησαν;

About Gil-galad

Gil-galad was an Elven-king. Of him the harpers sadly sing: The last whose realm was fair and free Between the mountains and the sea. His sword was long, his lance was keen. His shining helm afar was seen. The countless stars of heaven's field Were mirrored in his silver shield. But long ago he rode away, And where he dwelleth none can say. For into darkness fell his star; In Mordor, where the shadows are.
This entry was posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s