Τα τζιτζίκια τραγουδάνε με … ειλικρίνεια!

  νὰ μείνετε πάντα  ἄμυαλα παιδιά. Νὰ ζήσετε τὴ ζωή σας μὲ τρέλλα,  νὰ σκοτώσετε τὴ λογικὴ ποὖνε ὁ φονιὰς τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ζωῆς,  ν᾿ ἀγαπήσετε μὲ πάθος καὶ νὰ καεῖτε ἀπ᾿ τὴ φλόγα τῆς ἀγάπης σας …

Καλοκαίρι – χωριό – διακοπές … Τριάδα αδιαίρετη , μέσα στο μυαλό μας ,  από τα παιδικά μας χρόνια!
Γέμιζε ο μπαμπάς και η μαμά το αυτοκίνητο με μπαγκάζια , μας έβαζε στο πίσω κάθισμα και … οι διακοπές μας μόλις είχαν αρχίσει.
Εμείς μεγαλώσαμε , αλλά η διαδικασία «αναχώρησης»  παραμένει ίδια.

Ήλιος , θάλασσα , παιχνίδια , παγωτά , έρωτες. Κάπως έτσι περνάει η μέρα στο χωριό ή σε οποιοδήποτε άλλο καλοκαιρινό προορισμό , το φεγγάρι κάνει την εμφάνιση του και πέφτει η νύχτα φέρνοντας μαζί της τους «ανέμελους τροβαδούρους της»! Τα τζιτζίκια…

Κάθομαι μόνος μου στην παραλία και χάνομαι στις σκέψεις μου. Σκέψεις όχι συγκεκριμένες αλλά όμορφες , έτσι όπως αρμόζει στην συγκεκριμένη εποχή του χρόνου!
Το βλέμμα μου κοιτάζει την θάλασσα με το απέραντο γαλάζιο της. Γύρω μου, η απόλυτη ηρεμία , σπάει μόνο από τον ήχο των κυμάτων!
Και κάπου εκεί , ξεκινάει το τραγούδι του ο καθημερινός επισκέπτης των θερινών νυχτών.
Τα τζιτζίκια έχουν αρχίσει το τραγούδι και η προσοχή μου αποσπάται από τις νότες που βγαίνουν από τις κιθάρες τους. Η σκέψη μου , ξέρω μπορεί να είναι τρελή , είναι να φανταστώ τι μπορεί να «λένε» οι στίχοι των τραγουδιών τους , που με τόσο πάθος τραγουδάνε καθημερινά! Αν έλεγα αυτήν μου την σκέψη σε κάποιον φίλο μου , η απάντηση του θα ήταν ένα ξερό «ναι , καλά» και θα γέλαγε με την βλακεία μου! Δεν θα τον αδικούσα …
Αν όμως του έδινα το παρακάτω απόσπασμα από το έργο της Μαρίας Πολυδούρη , «Ανεπίδοτη Επιστολή» , άραγε θα συνέχιζε να γελάει ;

Ἕνα παιδὶ εἶμαι ἀκόμη… Ἕνα παιδὶ ποὺ γράφει σὲ σᾶς, τοὺς ἄγνωστούς του φίλους, γιὰ νὰ τοὺς πεῖ: νὰ μείνετε πάντα παιδιά, κι᾿ ἂν εἶνε δυνατὸν ἄμυαλα παιδιά. Νὰ ζήσετε τὴ ζωή σας μὲ τρέλλα, νὰ ζήσετε παράλογα, νὰ σκοτώσετε τὴ λογικὴ ποὖνε ὁ φονιὰς τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ζωῆς, νὰ τολμήσετε νὰ κάνετε τὰ δύσκολα, τὰ μεγάλα, τὰ σημαντικά, ν᾿ ἀκολουθήσετε τὰ δύσβατα μονοπάτια, ν᾿ ἀφήσετε νὰ θρονιαστεῖ στὴν καρδιά σας γιὰ πάντα ἡ ἄνοιξη καὶ τὸ χαμόγελο στὰ χείλη, ν᾿ ἀγαπήσετε μὲ πάθος καὶ νὰ καεῖτε ἀπ᾿ τὴ φλόγα τῆς ἀγάπης σας, νὰ κάνετε τὸν πόνο, τὴ χαρά, τὴν κάθε σας στιγμὴ τραγούδι, κι᾿ ὅταν ἔρθ᾿ ἡ ὥρα ἡ στερνὴ νὰ πεθάνετε ὄχι ἀπὸ πλῆξι, ἀλλὰ ἀπὸ εἰλικρίνεια ὅπως ὁ φίλος τζίτζικας, ποὺ τόσο ὡραία τὰ ἔλεγε μὰ μεῖς τὰ παίρναμε γιὰ γκρίνια…

Αὐτὸ εἶναι τὸ γράμμα μου στὸν κόσμο ποὺ ποτὲ δὲν ἔγραψε σὲ μένα, ὅπως λέει κι᾿ ἡ καλή μου φίλη.

Μὲ ἀγάπη
Μαρίκα Πολυδούρη

 

This entry was posted in corto maltese, Τα δικά μας κείμενα. and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s