Πίσω σε σένα… Του Gil-galad.

Ταξίδια, μακρινά, κοντινά, εμπρός, μα και πίσω. Δεν είναι ωραίο όταν κάποια στιγμή μια αδιευκρίνιστη δύναμη μετατρέπει την καθημερινότητά σου σε σκηνικό ταινίας κι εσύ ψάχνεις να βρεις μήπως έχεις πέσει κατά τύχη στα γυρίσματά της;

Τι κάνει όμως αυτή η δύναμη, που κατοικεί σε μια παράλληλη σφαίρα από εμάς; Σου δίνει την εντύπωση ότι έχεις ξαναζήσει μια στιγμή, σε κάνει να αφαιρείσαι όταν στέκεσαι ανάμεσα σε πολύ κόσμο, σε ποτίζει με το υποκίτρινο φως κάποιου παραθύρου το βράδυ ή σε στοιχειώνει με ζωντανές ψευτιές όσο κοιμάσαι! Σε οδηγεί σε τόσα πολλά ταξίδια που αν το καλοσκεφτείς, ήδη γύρισες το μισό σύμπαν και μετράς μόλις λίγες δεκαετίες. Το υλικό ταξίδι μας αλλάζει τα μάτια, τα κάνει πιο φωτεινά, πιο δραστήρια. Το άλλο όμως ταξίδι, στο οποίο σε ωθεί αυτή η δαιμόνια (κατά το δαίμων = θεότητα κι ουχί διαβολικός ως μαθαίνουμε στο σχολείο) δύναμη, κάνει τα μάτια σου πιο διαπεραστικά, πιο θλιμμένα όμορφα, με μια απόκοσμη ίσως  -για τον παρατηρητή που φοβάται το δικό του εσωτερικό ταξίδι- λάμψη.

Πόσα τέτοια ταξίδια δεν έκανες με γυμνά πόδια σε μη υλικές παραλίες αλλά και σε άγρια εδάφη; Πόσες φορές δε σε στοίχειωσε μια νότα, ένα χρώμα, ένα άρωμα, μια ανάσα; Πόσες φορές δε σε έστειλε πίσω στον τόπο που ορκίστηκες να μη βαδίσεις ξανά; Το χέρι σου γιατί ψάχνει ακόμα ουλές και σημάδια από τον κόσμο αυτό, τον τόσο απόμακρο κι όμως τόσο κοντινό; Γιατί τα χαϊδεύει; Γιατί τα ξύνει πάλι;

Γνωρίζω πια μια φυλή ανθρώπων που έχουν αποκοπεί από την καθημερινότητά μας. Είναι οι άνθρωποι της θάλασσας, αυτοί που δε μπορούν το πρωί να μη μυρίσουν το αλάτι, που τις εσωτερικές τους περιπλανήσεις τις κάνουν σε φουρτούνες και σε μαύρες νύχτες πάνω από βυθισμένα βασίλεια, ξεχασμένα πια κι αυτά με τη σειρά τους. Άνθρωποι που ζουν δίπλα μας, μα που δε θα μάθουμε ποτέ πραγματικά την ψυχή τους γιατί είναι μαβιά, σαν τη θάλασσα.

Τελικά μέσα από τόσα ταξίδια πάντα γυρίζεις σε ένα μόνο μέρος. Όταν οι πλανήτες πεθαίνουν, όταν ο ήλιος κρυώνει, όταν τ’αστέρια πέφτουν κι η γη καταρρέει. Σαν το χαζό γυρνάς εκεί ξανά, γιατί δε μπορείς να κάνεις αλλιώς, γιατί στο απόκοσμο βλέμμα σου είναι το μόνο μέρος που καθρεφτίζεται. Το μέρος που γαληνεύεις.

About Gil-galad

Gil-galad was an Elven-king. Of him the harpers sadly sing: The last whose realm was fair and free Between the mountains and the sea. His sword was long, his lance was keen. His shining helm afar was seen. The countless stars of heaven's field Were mirrored in his silver shield. But long ago he rode away, And where he dwelleth none can say. For into darkness fell his star; In Mordor, where the shadows are.
This entry was posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to Πίσω σε σένα… Του Gil-galad.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s