Βάλε αποσμητικό… Του Gil-galad.

Πριν μέρες έγραψες ένα κείμενο για μια όμορφη για σένα συνάντηση. Εδώ και τέσσερις προσπαθώ να γράψω κάτι που στριφογυρνά στο κεφάλι μου. Δεν έτυχε να βρω ούτε το χρόνο, ούτε το τραγούδι, ούτε και το ζάλο μέσα στις λέξεις για να το πω…

Εικόνα μετέφερες, εικόνα θα μεταφέρω. Η δική σου ήταν μονομιάς δοσμένη σε σένα. Η δική μου είναι εκεί σχεδόν κάθε μέρα. Είναι κάθε μέρα από τότε που τα διαμάντια στη λάσπη είναι προτιμότερα από τις απλές μικρές περίεργες πέτρες μέσα στα καθαρά νερά.

Ανεγκέφαλοι και άψυχοι όμως είναι και στις δυο περιπτώσεις οι πρωταγωνιστές μας. Είναι 8 το πρωί και ο δρόμος με οδηγεί νοτιοανατολικά, όπως κάθε σχεδόν μέρα. Πάω παράλληλα με τα μακρά τείχη. Στα αφτιά μου πάντα μουσική. Δική μου. Όχι γιατί την έγραψα, ούτε καν γιατί την έπαιξα σε κάποιο μουσικό όργανο. Δική μου γιατί κάθε φορά είναι μια νότα που ποτέ δεν παρατήρησα ότι έπαιζε. Δική μου, γιατί είναι το προσωπικό μου διαβατήριο για τα ταξίδια. Αυτό μου δείχνω για να μου επιτρέψω την είσοδο.

Ανάμεσα σε πρεζάκια θέσεων, αυτούς όλους που συναντάμε κάθε μέρα στα μέσα μαζικής μεταφοράς κυρίως, μαθαίνεις πολλά. Πρώτα από όλα ότι έχεις ΤΕΡΑΣΤΙΑ υπομονή και δεν είναι κάτι που το περίμενες. Συνήθως τις βρισιές και τις απειλές τις ξεστομίζεις όταν είσαι μέσα στο αυτοκίνητο, στο γήπεδο που είσαι μοναχός σου με μερικές χιλιάδες ομοίους σου, στην οικογένειά σου, στο σύντροφό σου… Εκεί που είσαι ασφαλής, εκεί που σε παίρνει βρε αδερφέ! Το θέμα μας όμως δεν είναι αυτό σήμερα. Το θέμα μας είναι τα πράγματα που μαθαίνεις ανάμεσα τους.

Μετά την υπομονή έρχεται και η ανοχή στον πόνο που σου προκαλεί το πάτημα μιας γόβας ή ενός χοντροκομμένου παπουτσιού, το «τρύπημα» στα νεφρά από την τσάντα της μανταμ, που δε σκέφτηκε ποτέ ότι όχι μόνο ενοχλεί με την τσάντα της που σε πιέζει, δεν κάνει καν πιο ‘κει για να είναι και η ίδια πιο άνετα. Γκρινιάζει ενίοτε για τον ιδρώτα του τύπου που με την τσάντα της ενοχλεί. Αν είναι δυνατόν μέσα στο καλοκαίρι να έχει ιδρώσει κάποιος, ειδικά όταν ο κλιματισμός δε λειτουργεί σε ένα όχημα υπερφορτωμένο με κόσμο. Μα τι χώρα Θεέ μου! Όταν ήμουν εγώ στην Αγγλία και πήγαινα να πιω τσάι με τη βασίλισσα, όλα ήταν τέλεια και…

Άλλα που μαθαίνεις είναι ότι η μάστιγα των μέσων μαζικής μεταφοράς, δηλαδή οι γριές ή μάλλον οι θειές, υπάρχουν για να κάθονται. Οπότε, περνάνε πάνω από σένα σπρώχνοντάς σε με απίστευτη δύναμη και διακτινίζονται σε κάποιο κάθισμα για να βρουν το ναρκωτικό τους. Το φιξάκι τους, τη θέση! Πως διάολο είναι οι ίδιες με αυτές που όταν δε βρίσκουν τελικά να κάτσουν μετατρέπονται σε κακόμοιρες γριούλες που συμπονετικά σε κοιτάζουν για να σηκωθείς;

Το χειρότερο που μαθαίνεις είναι ότι παράλληλα με τη γκρίνια τους για τη ζέστη, τον ιδρώτα του συνεπιβάτη, τα όντως ανάγωγα παιδιά -που οι ίδιες μεγάλωσαν βέβαια- με τα κινητά και την αδιαφορία τους, είναι ότι έχουν και αντίληψη και γνώμη για τα πάντα. Κυρίως για τους αλλοδαπούς που τόσο πολύ κακό τους κάνουν. Ότι πάνε και ψωνίζουν σε αυτούς δεν τις πειράζει. Τις πειράζει που ο άλλος έχει άλλο χρώμα δέρματος. Τις πειράζει που παίρνουν τις δουλειές και δεν πλένονται. Τις πειράζει που ο ουρανός είναι πάνω και η γη κάτω. Τις πειράζει που το μέσο μεταφοράς δεν τις αφήνει μέσα στο σαλόνι τους. Εμένα από όλο αυτό με πειράζει που παίρνουν μαζί τους και νέους ανθρώπους. Παίρνουν μαζί τους εμένα κι εσένα, όσο χρονών και να είσαι.

Κάθε μέρα ακούω τόσα πολλά που φοβάμαι ότι θα έρθει η στιγμή που θα εκραγώ. Δε θα αντέξω να ακούω το πόσο δύσκολα είναι η κοινωνία μας, το πόσο μας κατακλέβουν οι μετανάστες και στο κατόπι να λένε για τα νέα πανάκριβα ρούχα τους, για τις διακοπές σε κάποιο περίεργο μέρος και για τις ψεύτικες αλλά καλοσχεδιασμένες τσάντες που πήραν από κάποιο οικονομικό ή άλλου είδους μετανάστη. Βέβαια αν ήταν Γάλλος, Άγγλος, Πορτογάλος θα ήταν εξαιρετικής ποιότητας τσάντα και καταπληκτικό παιδί αυτός, που πασχίζει να ζήσει σε μια σκληρή κοινωνία. Ο Πακιστανός, ο Φιλιππινέζος, ο Ουκρανός, ο Ρουμάνος κτλπ όμως είναι αυτοί που τους αξίζει το υποτιμητικό βλέμμα και αυτό το τράβηγμα του κορμιού πιο μακριά μήπως τις αγγίξει αυτό το μίασμα…

Βρώμικα δεν είναι μόνο τα ρούχα τους. Βρώμικα είναι τα μυαλά που έχουμε. Δολοφόνοι, βιαστές, κλέφτες, καλοστεκούμενοι, επαγγελματίες, ζητιάνοι, ετεροφυλόφιλοι, ομοφυλόφιλοι, ορεσίβιοι και θαλασσινοί, μετανάστες, ημεδαποί. Βρώμικα, σιχαμένα, ανάξια προσοχής.

Καλοβαλμένη κυρία στον ηλεκτρικό συνομιλεί με νεαρό, το πολύ 25 ετών, για το πως ο άντρας της συμπεριφέρθηκε καλά σε μια ασκούμενη κοπελίτσα, που ο ξεδιάντροπα αδιάφορος προϊστάμενός της σε δημόσια υπηρεσία, της φώναζε για ένα λάθος. Η αφήγηση του περιστατικού έδωσε τη θέση της σε μια σειρά από λέξεις που ένιωθες ότι σα Δούρειος Ίππος μετέφεραν μίσος. Ξαφνικά η καλοστεκούμενη κυρία κι ο νεαρός είχαν φτάσει να κατηγορούν πολιτικούς, δημοσίους υπαλλήλους, μετανάστες, τεμπέληδες και γλύφτες… Τι διάολο, με τόσους που έχουμε, πώς σκατά δεν πετυχαίνουμε κανένα από αυτούς; Σκέφτηκα «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω» και μετά συνέχισα έτσι, χωρίς διακοπή και με το θυμό μου να μεγαλώνει, να τους ακούω.

Μετανιώνω που δεν τους είπα, «Βάλε αποσμητικό». Όχι γιατί με ενοχλούσε ο ιδρώτας τους στους 42 βαθμούς σε ένα κατάμεστο βαγόνι. Αυτό είναι δική τους ανησυχία, εγώ θα μπορούσα να γυρίσω στη μουσική μου. Έπρεπε να τους το πω, «Βάλε αποσμητικό στο στόμα σου, στα λόγια σου, γιατί η μπόχα της σάπιας ψυχής σου κοντεύει να με σκοτώσει…»

About Gil-galad

Gil-galad was an Elven-king. Of him the harpers sadly sing: The last whose realm was fair and free Between the mountains and the sea. His sword was long, his lance was keen. His shining helm afar was seen. The countless stars of heaven's field Were mirrored in his silver shield. But long ago he rode away, And where he dwelleth none can say. For into darkness fell his star; In Mordor, where the shadows are.
This entry was posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα. and tagged . Bookmark the permalink.

3 Responses to Βάλε αποσμητικό… Του Gil-galad.

  1. Ο/Η Gil-galad λέει:

    Μου αρέσει το άρθρο μου… ουαου

  2. Ο/Η jrysi λέει:

    Και εμένα μ’αρέσει.. Αν δεν κοιτάξω το πρόβλημα κατάματα, πώς θα το αντιμετωπίσω; Για αυτό και θα τα γράφουμε και θα τα λέμε και θα τα φωνάζουμε και αν δεν αλλάζει ο κόσμος, θα κρατηθούμε ακέραιοι εμείς τουλάχιστον. Έστω και ένας θα ακολουθήσει.. ;-))

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s