Καταιγίδα, Η… Του Gil-galad

Πως μέσα στα τελευταία 3 χρόνια έγινα το αντίθετο από αυτό που ήμουν και που θέλω να είμαι; Ανυπόμονος και με τη βρισιά έτοιμη να τη φτύσω με φαρμακερό τρόπο στον πρώτο που θα μου σπάσει τα νεύρα;

Από την πρώτη διαολεμένη μέρα που πάτησα το πόδι μου σε αυτή την πόλη, πίσω στον 20ο αιώνα το ένιωθα… Ένιωθα αυτή την αδιόρατη ρουφήχτρα που υπάρχει στον ουρανό της και απομυζεί κάθε ίχνος διάθεσης και καλοσύνης που μπορεί να έχει ο κάτοικός της, ο επισκέπτης της, ο διαβάτης που τα βήματά του τον οδήγησαν μέσα από αυτή. Γαμώτο έχω βρει τόσες ομορφιές, γιατί δεν έχω το κουράγιο να τις χαρώ όπως τους αξίζει;

Έχω αρχίσει και επαναλαμβάνομαι και δεν φταίω γι’αυτό. Θα τα ρίξω στην πόλη. Μάλλον θα τα ρίξω πίσω σε μένα… Εγώ φταίω που δεν τους αντέχω. Ούτε έναν από αυτούς που κυκλοφορούν. Με ενοχλούν που πάνε στη δουλειά τους, που πάνε στη σχολή τους, που πάνε για καφέ, για ποτό, για φαγητό, για λογαριασμούς, για να γαμήσουν, για να γαμηθούν, για να καπνίσουν, για να καπνιστούν, για να δείρουν, για να τους δείρουν, για να ανοίξουν ορίζοντες, για να διαβάσουν και να διαβαστούν, για να σκοτώσουν, για να γυρίσουν όλοι τους τελικά άδειοι στο μέρος που τους είπαν για σπίτι και να σηκώσουν το τηλέφωνο… Εκεί θα πάρουν τον άλλο νεκροζώντανο να του πουν για την ίδια ριμάδα μέρα που βίωσαν και που δε λέει να αλλάξει… Τότε ο άλλος γυρνά και επιστρέφει την εντύπωση, ότι ζει σε αυτή, τη μέρα της μαρμότας…

Με ενοχλούν και πάνω απ’ όλα με ενοχλεί ότι μπορώ και γίνομαι κι εγώ σαν κι αυτούς. Και με ενοχλεί που ανάμεσά τους είναι κι άλλοι σαν κι εμένα που γίνονται σαν κι αυτούς μόνο και μόνο γιατί όταν κάθονται στην πλευρά τους, τους ενοχλούν όλοι αυτοί. Με ενοχλεί ακόμα όμως που δε λέμε να ξυπνήσουμε. Με τίποτα!

Πρεζάκια θέσεων, ονειρώξεων, οργασμών, επιτυχιών, ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών, status και lifestile, αυτοκινήτων και σπιτιών… Πρεζάκια! Τελειωμένη υπόθεση είμαστε. Μια χάλια δόση, ή ένα μπλέξιμο και πάπαλα!

Όχι μαλάκα δε θα γαμήσεις ούτε επειδή έχεις cabrio, ούτε επειδή φοράς σούπερ ρούχα. Όχι κούκλα μου, το μακιγιάζ δε θα καλύψει τις ανασφάλειές σου, ούτε τα τατουάζ θα σε κάνουν να δείχνεις λιγότερο χοντρή.

Κι όλο αναρωτιέμαι, γιατί δεν έρχεσαι καλή μου; Εσύ, που με οδηγείς σε μέρη που σπάνε όλο αυτό το γήρας του κόσμου… Εσύ που περνάς από γέφυρες όταν φυσάει, εσύ που μου χαμογελάς όταν κουράζεσαι, που μου χαϊδεύεις τα μαλλιά όταν κουράζομαι εγώ… Γιατί δεν έρχεσαι; Άραγε κι εγώ θα έρθω;

Α! Να μην ξεχάσω, όταν έρθεις να πω το όνομά σου… Διάθεση! Καρδιά! Ψυχή! Φαντασία! Βόλτα! Δύναμη! Ζωή… Άραγε θα πεις κι εσύ το δικό μου;

Υ.Γ.: Καταιγίδα.

About Gil-galad

Gil-galad was an Elven-king. Of him the harpers sadly sing: The last whose realm was fair and free Between the mountains and the sea. His sword was long, his lance was keen. His shining helm afar was seen. The countless stars of heaven's field Were mirrored in his silver shield. But long ago he rode away, And where he dwelleth none can say. For into darkness fell his star; In Mordor, where the shadows are.
This entry was posted in Adagio για 1 πένα, Τα δικά μας κείμενα.. Bookmark the permalink.

7 Responses to Καταιγίδα, Η… Του Gil-galad

  1. Ο/Η aman λέει:

    στην αρχη μου θυμισες το ανεκδοτο που λεει δεν ειμαι ρατσιστης μισω ολο τον κοσμο το ιδιο.
    μετα καταλαβα που το πας.
    χε χε χε .ακομα δεν εχεις δει τιποτα.
    ξεκινα να δουλευεις και κανενα 10ωρο τη μερα σα σκυλι και μετα γυρνα σπιτι να διαβασεις τα παιδια,να βοηθησεις τη γυναικα σε καμια δουλεια,να κουβαλησεις ψωνια για 4,να μη σου φτανουν τα φραγκα που βγαζεις,να εχεις σαμαρα πρωθυπουργο,να χανει ο παναθηναικος,να να
    να να…….
    καλυτερα πηγαινε στη γεφυρα που φυσαει και πετα τη γκομενα απο κατω τωρα που ειναι αρχη.
    οσο για το γκαμπριο αν εχεις παρ το.σιγουρα θα γαμησεις

  2. Ο/Η bluebubbles λέει:

    μη βρίζεις παιδί μου!!

    • Ο/Η Gil-galad λέει:

      Με τόσα μη που ζούμε κάπου καταπιεζόμαστε. Αν η χρήση μερικών λέξεων ανακουφίζει την πίεση τότε δε βρίσκω λόγο να μην το κάνω. Εκτός αν σε προσβάλλω οπότε θα ζητήσω συγγνώμη και θα προσπαθήσω να μην το επαναλάβω.

  3. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Ελπίζω να είναι μέρες που ξυπνάς αλλιώς. Μέρες που καταλήγεις στο μαξιλάρι σου χαμογελώντας, γεμίζοντάς το ύπνο κι όνειρα. Αν πάρεις τη ζωή σου λάθος, ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s