Βραδυνή εκπομπή 2…Του Gil-galad

Να λοιπόν που ήρθε η ώρα ο θόρυβος να υποχωρήσει και μια ακόμα αλληλουχία να ξεκινήσει. 

Οδηγούσαμε παρέα προπαραμονή Χριστουγέννων στην εθνική και ποτέ δεν έτρεξα αισθανόμενος τέτοια ασφάλεια. Σαν ελεύθερο πουλί διασχίζαμε κάθε χαραμάδα που προσφερόταν κι ας μην το καταλαβαίναμε ότι αργά ή γρήγορα οι χαραμάδες θα μίκραιναν. Όχι όμως, βρεθήκαμε εκεί, ελεύθερα πουλιά…

Ή μήπως τελικά ήταν ένα βράδυ με ανεπαρκή φωτισμό και ανάμεσα σε βλέμματα και αλκοόλ που αρκούσαν δυο λέξεις, ένα χαμόγελο κι αρκετή διάθεση, για να περιγράψεις το σύνολο των γεγονότων μιας ζωής σε μερικά λεπτά; Μάλλον θα σου πω εγώ, πως τα λεπτά αυτά που βιώναμε δεν ήταν από αυτά που τα αποτελούν 60 τικ, ήταν απ’ αυτά που μετρά το ρολόι, εκείνου που μας παρακολουθεί. Αυτό το ρολόι που μετρά τις στιγμές των ανθρώπων ερήμην τους όσο περιδινίζονται στην άφθαρτη ευτυχία.

Θυμάσαι; Σα να ‘ταν χτες που με βρήκες στις κουζίνας το τραπέζι να κάθομαι μαγνητισμένος κοιτάζοντας το ραδιόφωνο να παίζει χωρίς κανείς να μπορεί να σταματήσει το τραγούδι αυτό… Λες και όσο κι αν πατάς το stop, όσο κι αν κλείνεις τα αυτιά σου, αυτό συνεχίζει να παίζει μέσα στο μυαλό σου μέχρι το τέλος… Θυμάσαι τι μου πες; We’re just two lost souls in a fish bowl… Έτσι ζούμε, σου ‘πα…

Και ήταν Σάββατο απόγευμα όταν μετά το μπάσκετ της ψυχοθεραπείας κανονίζαμε να βγούμε μια από εκείνες τις ανέμελες βόλτες, που μπορεί να ξεκίναγαν με την πιο άκυρη διάθεση για να φτάσουμε πάντα σε κάποιο παγκάκι να αναλύουμε όλα όσα σπάγαν την ανεμελιά που υποτίθεται είχαμε. Το παράξενο είναι ότι η ανεμελιά γέμιζε τις ψυχές μας και οι βόλτες μας φαίνονταν τεράστιες. Θυμάσαι τις αποστάσεις; 5′ λεπτα ήταν μόνο, πως τις κάναμε ώρες; Εκείνο το Σάββατο απόγευμα ήταν Σεπτέμβριος πριν τα σχολεία και έβρεξε σα να ‘ταν Νοέμβριος

Πόσα ακόμη περιμένεις να σου πω για να αρχίσεις να προσθέτεις κι εσύ τις ψηφίδες σου; Αφού ποτέ δεν καταφέραμε να βγάλουμε τα top 50 τραγούδια χωρίς να βάλουμε και μισά μέσα! Σίγουρα αυτό είναι το 5,5 γιατί δεν είναι 5 αλλά ούτε και 6 στο top…

Μήπως να βάλω και αυτό; Σε ποιά θέση;

Όσο κι αν χάνεσαι, όσο κι αν σου σπάνε τ’ αρχίδια, όσο κι αν πνίγεσαι καμιά φορά ή όσο κι αν αισθάνεσαι ότι είσαι μεταξύ σφύρας κι άκμονος κι ότι ο Προκρούστης από καιρό σταμάτησε να τραβάει, είσαι ζωντανός, εδώ, με δύναμη για ακόμη μια μέρα που μπορείς να γυρίσεις τον κόσμο ανάποδα μέχρι να βρεις πάλι αυτή την ανεμελιά που σε γεμίζει κάθε βράδυ πριν κοιμηθείς…

Ευχαριστώ που με ακούσατε…

About Gil-galad

Gil-galad was an Elven-king. Of him the harpers sadly sing: The last whose realm was fair and free Between the mountains and the sea. His sword was long, his lance was keen. His shining helm afar was seen. The countless stars of heaven's field Were mirrored in his silver shield. But long ago he rode away, And where he dwelleth none can say. For into darkness fell his star; In Mordor, where the shadows are.
This entry was posted in Τα δικά μας κείμενα. and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to Βραδυνή εκπομπή 2…Του Gil-galad

  1. Ο/Η Jonathan Livingston λέει:

    Επιτέλους! Μας έκανες τώρα…ειδικά με το black

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s