Η επιστροφή μου…!!!της Ευανθίας

Για άλλη μια φορά έκλεισα την πόρτα του ιατρείου της και έφυγα με σκυμμένο το κεφάλι. Η καρδιά μου κοντεύει να σπάσει, όλα πάλι μέσα στο κεφάλι μου αρχίζουν το συνηθισμένο τους παιχνίδι. Κρατάω το χέρι του κι ας μην είναι εδώ, είναι το μόνο σωτήριο μου κάθε φορά, η σιγουριά που μου δίνει ότι όλα θα πάνε καλά κάθε φορά όταν μου σφίγγει το χέρι.

Αν με ρωτήσεις κάτι για τη διαδρομή της επιστροφής δεν ξέρω να σου απαντήσω……το πώς φτάνω στο σπίτι για μένα είναι κάτι που ακόμα προσπαθώ να καταλάβω. Όλα γίνονται μηχανικά, μπαίνω στο μετρό και κάθομαι, δεν ξέρω τι ήταν αυτό που με έκανε να σηκώσω το κεφάλι και να την παρατηρήσω, όμως σίγουρα με έβγαλε από το λήθαργο μου.

Πρώτη φορά μέσα σε 20 λεπτά είδα άνθρωπο να αλλάζει τόσα συναισθήματα. Μιλούσε στο κινητό της και από τα μάτια της περνούσαν χιλιάδες συναισθήματα. Τη μια στιγμή γελούσε δυνατά, μετά έβλεπες την ανησυχία και το φόβο της, νευρίαζε, θύμωνε έκανε νάζια ,χαμογελούσε ξανά, θύμωνε και έπειτα ξαναγελούσε, στο τέλος κατέβασε το τηλέφωνο και ένα δάκρυ κύλησε στα μάτια της.

Την παρατηρούσα συνεχώς, βγήκαμε στο σταθμό, εκείνη κοίταξε γύρω της και μετά βάζει μια κραυγή, κάθεται στο παγκάκι και ύστερα από λίγα λεπτά αναφωνεί «ουφ! Τώρα είμαι καλύτερα». Όλοι την κοιτούσαν καλά καλά , «έχει τρελαθεί ο κόσμος, είναι τρελή η κοπέλα» μονολογούσαν. Εκείνη σηκώθηκε τίναξε τα μαλλιά της, φόρεσε το χαμόγελο της και συνέχισε το δρόμο της.

Στο δρόμο προς το αμάξι σκεφτόμουν συνεχώς……. Τελικά ποιοι είναι οι τρελοί σ’αυτό τον κόσμο, όλοι εμείς που σκύβουμε το κεφάλι και προσπαθούμε να καταπνίξουμε όλα εκείνα που μας πονάνε, να κρύψουμε κάθε μας συναίσθημα και φόβο ή όλοι εκείνοι που ακόμα και μέσα από μια κραυγή καταφέρνουν να βγάλουν έστω και κάποια από αυτά που τους βασανίζουν…….

Έκανα στην άκρη, άνοιξα το παράθυρο και έβγαλα μια κραυγή, έκλαψα, φώναξα….. σήκωσα το τηλέφωνο και τον πήρα, κάθε φορά που γυρνούσα αυτό ήταν το παράπονό του, ότι δεν του μιλούσα……του τα είπα όλα…… όλα εκείνα που για άλλη μια φορά με έπνιγαν και με φόβιζαν…..τα ξέρει, αλλά ποτέ δεν αφήνω να μιλάμε για αυτά,……. «ηρέμησε, θα το ξεπεράσουμε κι αυτό, γύρνα σπίτι μας, είμαι εγώ εδώ μη φοβάσαι»… έκλεισα και ασυναίσθητα χαμογέλασα!!!

Βάζω το αγαπημένο μου μουσικό κομμάτι και ξεκινάω…..Τελικά η διαδρομή της επιστροφής για το σπίτι μου είναι πολύ ωραία!!!!!!!!!!!!

This entry was posted in Τα δικά μας κείμενα. and tagged . Bookmark the permalink.

11 Responses to Η επιστροφή μου…!!!της Ευανθίας

  1. Ο/Η bluebubbles λέει:

    μπράβο ρε κορίτσι μου μπράβο!

  2. Ο/Η Gil-galad λέει:

    Ποιός είπε ότι μηχανικά γυρίζεις στο μέρος που είναι το σπίτι σου;
    Ελπίζω να βλέπεις πάντα τη διαδρομή αυτή με νοσταλγία και οικειότητα. Εξάλλου είναι δική σου και κανενός άλλου.

  3. Ο/Η Ευανθία λέει:

    Δεν ξέρω….ειλικρινά δε θυμάμαι ποτέ το πως γυρνούσα σπίτι μου….. κάθε φορά που φεύγω από κει, στο μυαλό μου επικρατεί χάος,τα περισσότερα από αυτά μου είναι πολύ δύσκολο να τα επεξεργαστώ και το κυριότερο νιώθω οτι δεν μπορώ να τα αντιμετωπίσω. Νομίζω ότι το λάθος μου ήταν ότι σ’αυτή τη διαδρομή δεν άφησα ποτέ κανέναν να γίνει συνεπιβάτης μου!

  4. Ο/Η Λιακαδα © λέει:

    Kαι οι πιο δυσκολες διαδρομες, με συνεπιβατη ειναι λιγο πιο απλες… 🙂

  5. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    ΕΥΑΝΘΙΑ ΕΙΣΑΙ ΔΥΝΑΜΗ.ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΣΕ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΑΣΜΑΙΝΟΝΤΑΣ……….

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s