Το Παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας απ’την πλευρά του Λύκου

Το δάσος ήταν το σπίτι μου. Το αγαπούσα. Προσπαθούσα να το διατηρώ ταχτικό και καθαρό.

Μια μέρα προσπαθούσα να μαζέψω κάτι σκουπίδια από το δάσος. Τα είχε παρατήσει κάποιος άνθρωπος που είχε περάσει τη νύχτα του εκεί. Άκουσα βήματα. Πήγα πίσω από ένα δέντρο. Τότε είδα ένα μικρό κορίτσι να έρχεται από ένα μονοπάτι.  Κρατούσε ένα καλάθι. Μου φάνηκε παράξενη από την αρχή. Φορούσε αστεία ολοκόκκινα ρούχα: φόρεμα, ζακέτα, κάλτσες και  παπούτσια. Στο κεφάλι της  είχε με μια κουκούλα. Ήθελε να κρυφτεί;

Την σταμάτησα  και τη ρώτησα: «Ποια είσαι; Που πηγαίνεις; Τι κρατάς;».  Εκείνη μου είπε: «Πηγαίνω  στη γιαγιά μου φαγητό. Το μαγείρεψε η μαμά μου».

Έδειχνε καλό άτομο, αλλά βρισκόταν στο δάσος μου και έδειχνε  παράξενη. Έτσι, αποφάσισα να της δείξω ότι δεν είναι καλό να μπαίνεις κάπου χωρίς να ρωτήσεις πρώτα.

Την άφησα να πάει. Αλλά έτρεξα πριν από αυτήν στο σπίτι της γιαγιάς της. Συνάντησα τη γιαγιά της και της εξήγησα το πρόβλημά μου. Τότε η γιαγιά είπε: «Ναι, η Κοκκινοσκουφίτσα χρειάζεται ένα μάθημα». Η γιαγιά  δέχτηκε να  κρυφτεί, ώσπου να τη φωνάξω. Τότε, κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι. ¨Έφτασε το κορίτσι και χτύπησε την πόρτα. Ρώτησα: «Ποιος είναι;» και εκείνη απάντησε «Εγώ, γιαγιά, η Κοκκινοσκουφίτσα». «Έλα μέσα» της είπα.  Βρισκόμουν στο κρεβάτι ντυμένος σαν    τη  γιαγιά της. Φορούσα τη νυχτικιά της, τη ρόμπα της, τη μαντίλα της και τα γυαλιά της. Μπήκε μέσα, στήθηκε μπροστά μου και είπε κάτι κακό για τα μεγάλα μου αυτιά. Είχε πει και άλλα  κακά πράγματα για μένα  παλιά και έτσι προσπάθησα να πω κάτι καλό εκείνη τη στιγμή.

Έτσι, της είπα: «Τα μεγάλα μου αυτιά με βοηθούν να ακούω καλύτερα». Δηλαδή έδειχνα ότι δε θύμωσα. Αλλά έκανε άλλο ένα  αστείο  για τα μεγάλα  μου μάτια. Τώρα, είχα θυμώσει πολύ. Όμως, είμαι καλό ζώο  και της είπα: «Τα  μεγάλα  μου μάτια με βοηθούν να σε βλέπω καλύτερα». Τα επόμενα κακά της λόγια,  στ’ αλήθεια, με νευρίασαν.  Ντρέπομαι  για τα μεγάλα μου δόντια κι αυτό το κορίτσι είπε κάτι κακό γι΄ αυτά. Ξέρω ότι θα έπρεπε να μη νευριάσω. Όμως, πήδηξα από το κρεβάτι και της φώναξα: «Τα μεγάλα μου δόντια είναι χρήσιμα για να τρώω καλύτερα».
Και  όρμισα, για να την  φάω.

Τώρα, για να πούμε την αλήθεια, κανείς λύκος δεν θα έτρωγε ποτέ ένα κορίτσι, όλοι το ξέρουν αυτό, αλλά αυτό το τρελό κορίτσι άρχισε να τρέχει γύρω-γύρω φωνάζοντας δυνατά. Εγώ προσπαθούσα να τη φτάσω για να την ηρεμίσω. Έβγαλα και τα ρούχα της γιαγιάς αλλά  εκείνη ακόμη φώναζε. Ξαφνικά, η πόρτα άνοιξε και ένας άντρας με πράσινη μπλούζα και μαύρο παντελόνι στεκόταν εκεί με το τσεκούρι του. Τον
κοίταξα και φοβήθηκα. Υπήρχε ένα ανοιχτό παράθυρο πίσω μου και πήδηξα.

Η  γιαγιά ποτέ δεν είπε τη δική μου πλευρά της ιστορίας. Σύντομα, κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήμουν κακός.
Όλοι άρχισαν να με φοβούνται. Δεν ξέρω τι έγινε το κοριτσάκι με τα αστεία κόκκινα ρούχα, όμως εγώ δεν έζησα από τότε καλά. Γι’ αυτό αποφάσισα να σας γράψω την ιστορία μου.

Με εκτίμηση,
Ο λύκος.

This entry was posted in Είδαμε κι ακούσαμε and tagged , , . Bookmark the permalink.

1 Response to Το Παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας απ’την πλευρά του Λύκου

  1. Ο/Η ElriCk λέει:

    Γιά όλα φταίει η γιαγιά…Ακούς εκεί:=»ναί,η κοκκινοσκουφίτσα πρέπει να πάρει ένα μάθημα»…Μα,με συγχωρείς:είναι μέθοδος διαπαιδαγωγήσεως αυτή?Καί ο κυνηγός πως βρέθηκε εκεί πάνω στην ώρα.δήθεν?Μήπως διατηρούσε κρυφό δεσμό με τη γιαγιά?Μωρέ καλά κάνει το Κράτος και τους »κόβει»τη σύνταξη….Τα έχουν ισοπεδώσει όλα….
    Μεθ’εκτιμήσεως,
    ακόμα ένας λύκος….

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s