Ήρθε το γράμμα σου… της Bluebubbles

Κρατάω το δέμα σου, πόσο καλά με ξέρεις; Χρωματιστές κάλτσες κι ένα γράμμα.
Γύριζα σπίτι απ’το ταχυδρομείο σχεδόν με καμάρι, το κρατούσα σαν έπαινο, σαν θησαυρό! Θέλω να δουν όλοι ότι έχω γράμμα. Γράμμα γεμάτο καρδούλες, αστεράκια και χαριτωμένα σκαντζοχοιράκια! Τόσο εσύ, τόσο εγώ, τόσο οι δυο μας. Ανοίγω το δέμα σου σχεδόν σαν ν’ανοίγω το πρώτο μου δώρο. Βλέπω τη διεύθυνση και σε σκέφτομαι χαμογελαστή, ευτυχισμένη, με παρέα, κάπου πράσινα και μπλε με συννεφάκια στο χρώμα της φωτιάς. Ξανακοιτάω τα σκαντζοχοιράκια και χαμογελάω πάλι.

Σκέφτομαι ν’ανοίξω το γράμμα αλλά το αφήνω, σκέφτομαι ότι είναι καλύτερα να το διαβάσω όταν γυρίσω σπίτι. Γυρίζω σπίτι, θα το ανοίξω. Κάθομαι στο πάτωμα σαν το παιδάκι, το κρατάω και μου έρχονται στο μυαλό εικόνες μας, φωτογραφίες μας, σχέδια και σκέψεις μας. Δεν θα το ανοίξω το γράμμα σου το λέω.

Αν το ανοίξω θα δω τα πανέμορφα γραμματάκια σου και θα πνιγώ. Θα ανοίξει μια πόρτα χρώματος γαλάζιου και θα πεταχτούν πεταλούδες, καγκουρό, αρκουδάκια,σκυλάκια, γατάκια, Χριστούγεννα στο Λονδίνο, μπαλόνια, εκπλήξεις, παγωτάκι στη Ρώμη, ταινιούλες, καφεδάκια, βολτούλες στην Βαρκελώνη, συγκινήσεις, hot dog στη Δανία, πολύ ζωή και ένα κενό που τα άκρα του ούτε καν που φαίνονται. Δεν θα το ανοίξω, το έκρυψα.

Βάζω ν’ακούσω το sometimes που κάποτε το ακούγαμε στο αυτοκινητάκι σου, όταν είχες κατέβει μαζί με τον Θάνο στο χωριουδάκι μου. Είχες πει ότι αυτό το τραγούδι σου θυμίζει εμένα κι εκείνη τη στιγμή άθελα σου, με ‘ανάγκασες’ κάθε φορά που το ακούω να μου θυμίζει εκείνο το μεσημέρι του Αυγούστου..

Δεν έχεις φύγει, μένεις ακόμα δίπλα μου και δίπλα μου θα είσαι όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Να ψάχνεις για αστέρια ακόμα κι αν είναι μέρα μεσημέρι.

This entry was posted in Τα δικά μας κείμενα.. Bookmark the permalink.

10 Responses to Ήρθε το γράμμα σου… της Bluebubbles

  1. Ο/Η anatatat λέει:

    Με κάθε ειλικρίνεια…εγώ συγκινήθηκα πολύ. Βούρκωσα. Αυτό για το οποίο έγραψες πρέπει να το προστατεύουμε με νύχια και με δόντια. Σε ζηλεύω αφόρητα που το νιώθεις. Κι εσένα και την απέναντι πλευρά.

  2. Ο/Η saltibagos λέει:

    Πραγματι Ομορφο..

  3. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Τρυφερό και συγκινητικό το κείμενο σου Bluebubbles ,όπως και αυτά που έζησες με την αποστολέα που εύχομαι στο μέλλον να είναι περισσότερα και το ίδιο όμορφα και δυνατά !!!!!!!

  4. Ο/Η ElriCk λέει:

    Καλά!Δεν ντρέπεσαι?Ολάκερη γυναίκα καί παίζεις ακόμα με τα σκαντζοχοιράκια?Χαχαχ!Ωραίο κείμενο,ανθρώπινο με έναν παλιμπαιδισμό πού θυμίζει ότι όποιος ενήλικας ισχυρίζεται οτι είναι:»Μεγάλος»,τότε είτε ξέχασε να γεύεται τη χαρά της ζωής.είτε διεφθάρη από αυτή…
    ΥΓ.Καλά!Τι αναλυσάρα έγραψα πάλι!Λέω να γίνω κριτικός Τέχνης(-»σιγά μη γίνεις καί Μακεδών Τέχνης,ρε φίλε»)…

    • Ο/Η bluebubbles λέει:

      1) Δεν βλέπω ούτε έναν ενήλικα…
      2) Πρέπει να αναθεωρήσεις το χιούμορ σου τώρα που μπαίνει ο χειμώνας!
      3) Φάτσα που βγάζει γλώσσα!
      4) Ευχαριστώ πολύ!

  5. Ο/Η Belinda λέει:

    Αν ήμουν εκεί…θα σου φούσκωνα μπαλόνια κ θα σου στόλιζα γιρλάντες!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s