Ένας φίλος ήρθε απόψε απ’ τα παλιά… |της Architmare

real-friends-differently

Ένας φίλος ήρθε απόψε απ’τα παλιά… να μου ξεθάψει μνήμες, μυρωδιές, γέλια, κλάματα μουσικές… Να μου θυμίσει την εφηβεία, την αντίδραση, την επανάσταση, την πρώτη μέρα στο γυμνάσιο, τους πρώτους έρωτες, την πρώτη απόρριψη, τον πρώτο θάνατο που ζήσαμε μαζί, την πρώτη κάρτα αγάπης, τα πρώτα πάρτυ… Τα πρώτα ‘ Σ’αγαπώ ’ τα πρώτα ‘Σε μισώ’… Τα σκονάκια, τις αποβολές, τις ζήλειες και τις εκδρομές. Το πρώτο ‘για πάντα φίλες’ και το πρώτο ‘δε θέλω να σε ξαναδώ ποτέ μπροστά μου’. Πόση δύναμη κρύβει μια φράση… πόση ευχαρίστηση να ισοπεδώνεις τον άλλο και μετά… η αυλαία πέφτει. Οι ηθοποιοί σωπαίνουν και σκέφτονται ‘θα συνεχίσω τη ζωή μου με τους θεατές που με θαυμάζουν και θέλουν να με βλέπουν όμορφο και λαμπερό’. Αλλά μετά εκείνοι φεύγουν σιγά σιγά, το θέατρο αδειάζει κι εσύ γυρεύεις έναν πραγματικό Κάποιον να σε πάρει με το αμάξι να σε πάει σπίτι, στη ζεστασιά, να σε φιλήσει, να σε ηρεμήσει, να σου μιλήσει για τα όνειρα και για όλα τα όμορφα που θα έρθουν. Οι μέρες περνούν μα δεν εμφανίζεται κανείς. Κι έτσι ο ηθοποιός επιβιώνει, αλλά ξεχνάει να ζει…

Πόσους κύκλους πρέπει να κάνει η ζωή για να επιστρέψεις εκεί που ένιωθες καλά. Εκεί που ήσουν παιδί αυθόρμητο και ζωηρό. Πόσος καιρός…

Πέρασαν τέσσερα χρόνια. Έμαθα, έμαθες… Έπεσα, έπεσες… και τώρα εδώ, σου ανοίγω την καρδιά μου και σου εξιστορώ τα τέσσερά μου χρόνια σε τέσσερις μόνο ώρες. Φτάνουν και αρκούν. Ας το πιάσουμε από εκεί που το αφήσαμε, πιο ώριμες και πιο σοφές… Θα σου πω για τη μοναξιά μου, θα σου πω για τις σκέψεις μου. Κάπου εκεί στο κοινό ήσουν πάντα κι εσύ… στο σκοτάδι, κάτω από τον εξώστη…Δε σε έβλεπα γιατί με τύφλωναν οι προβολείς. Τώρα σε βλέπω και, να εδώ, που πίνουμε κρασί γλυκό, νιώθω πως με κοιτούσες… Με κοιτούσες και μου μάθαινες πως δεν πρέπει να είμαι απότομη γιατί πληγώνεσαι. Το κατάλαβα.

Όλα τα όνειρα που κάναμε, να ξέρεις πως τα έχω φυλάξει και θέλω να τα δω να βγαίνουν, σιγά σιγά… ήσυχα ήσυχα… Να είσαι κι εσύ κάπου εδώ να με βλέπεις να μεγαλώνω. Έχω και καμμιά δεκαριά άσπρες τρίχες από τώρα, στα 24 μου χρόνια κι έχω μάθει και να γράφω και να ζωγραφίζω.
Μίλα μου για τη ζωή σου… Δε σε κρίνω πια… Είμαι μεγάλη τώρα…

This entry was posted in Τα δικά μας κείμενα.. Bookmark the permalink.

1 Response to Ένας φίλος ήρθε απόψε απ’ τα παλιά… |της Architmare

  1. Ο/Η Konstantinos λέει:

    Διαβάζω τόσο καιρό τα άρθρα σου και κάθε φορά με αφήνουν έκπληκτο. Όπως είπαν κάποιοι σε ένα άλλο άρθρο σου «Νιώθω ότι σε ξέρω»… Είναι τόσο ωραία αυτά που διαβάζω και τόσο ποιητικά γραμμένα που με αγγίζουν στην ψυχή και πολλές φορές με κάνουν να δακρύζω. Και εγώ στο εξωτερικό διαμένω και πάντα όταν κάθομαι και συλλογίζομαι μόνος μου κάποιες φορές , τέτοιες σκέψεις μου περνάν από το μυαλό! Αλλά ξέρεις κάτι? Ποτέ δεν βρήκα την δύναμη να τις διατυπώσω στο χαρτί για να τις διαβάζω κάποτε και να έχω να θυμάμαι αναμνήσεις! Ένα τεράστιο μπράβο που βρίσκεις αυτή την δύναμη της ψυχής και αντέχεις να τα γράφεις όλα αυτά! Ένα τεράστιο ευχαριστώ που λίγο πριν πέσω στο κρεβάτι μπαίνω και διαβάζω τα άρθρα σου και παίρνω δύναμη για να συνεχίσω την επόμενη ημέρα δυναμικά. Τέλος, πίστεψε με πολύ θα ήθελα να σε γνωρίσω και να γνωρίσω περισσότερο την ιδιοσυγκρασία σου ως άνθρωπο και τις απόψεις σου πάνω σε πολλά θέματα καθώς μου φαίνεται ότι μέσα από αυτά που γράφεις είμαστε ίδιοι! Μπράβο από εμένα και θα περιμένω σύντομα να ξαναδιαβάσω κάτι τόσο όμορφο και λαμπερό!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s