Να ψοφήσει η κατσίκα του εργαζόμενου στο Μετρό | του shinebarber

μετρο απεργια

Σε θυμάμαι από τότε που μπήκες στην αγορά εργασίας. Νέο εργαζόμενο που δούλευες αδιάκοπα και αδιαμαρτύρητα όπου σε προσλάμβαναν. Υπερωρίες χωρίς να τις πληρώνεσαι, χωρίς ασφάλιση, χωρίς άδειες, με μισθό 700 ευρώ. Να μην μπορείς να φύγεις από το πατρικό σου. Να μην μπορείς να κάνεις οικογένεια. Να υπομένεις την κάθε ιδιοτροπία του εργοδότη σου χωρίς να σηκώνεις καν τα μάτια να τον κοιτάξεις όταν σου έλεγε : «αν δεν θέλεις φύγε, θα βρω άλλον».
Μα είναι δυνατόν; Σε ποιόν να το πεις και να σε πιστέψει. Δεν θα κάνεις τίποτα για αυτό; Δεν θα διεκδικήσεις; Δεν θα φωνάξεις;
Όχι. Δεν θα κάνεις τίποτα από όλα αυτά. Γιατί η κρίση δεν έχει έρθει ακόμα. Είσαι άνετος. Μπορεί ο μισθός σου να είναι μικρός αλλά έχεις και τις πιστωτικές σου. Άλλωστε αύριο είναι παρασκευή. Έρχεται το σαββατοκύριακο. Θα βγεις να ξεδώσεις και θα ξεχαστείς.
Σιγά μην κάτσεις τώρα να ασχοληθείς με το mail που σου έστειλαν κάποιοι συνάδελφοί σου σήμερα το πρωί, στο οποίο σου εξηγούν πως ετοιμάζουν κινητοποιήσεις στην εταιρεία για να διεκδικήσουν  τα χρήματα για τις υπερωρίες σας. Σε προσκαλούν να πάρεις  μέρος. Σε παρακαλάνε να γραφτείς στο σωματείο που έφτιαξαν με κίνδυνο να απολυθούν, να συμμετέχεις και εσύ. Να πεις τη γνώμη σου για τα προβλήματα που σας αφορούν.  Στο κάτω κάτω δουλεύετε στην ίδια εταιρεία. Μάταια. Διαγράφεις αμέσως το mail με ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο στα χείλη σου. «Γραφικοί… ποιος ασχολείται με αυτά πια..άσε μη μου κολλήσουν και καμιά ταμπέλα..»
Εσύ σκέφτεσαι πως μετά τη δουλειά θα πας γυμναστήριο, θα συναντήσεις μια φίλη για καφέ, και το βράδυ θα λιώσεις στην τηλεόραση που παίζει ασταμάτητα εκπομπές life style. Ίσως να δεις και λίγο από τα δελτία ειδήσεων. «Πάλι έκαναν κομπίνες στο δημόσιο, ένας υπάλληλος στην πολεοδομία πήρε φακελάκι». Τα κωλόπαιδα, σκέφτεσαι. Τους πληρώνουμε για να κάθονται. Τεμπέληδες.  Και το δελτίο συνεχίζει να λέει πως τα σωματεία δεν αφήνουν τον κόσμο να δουλέψει, είναι παράνομα, κάνουν καταλήψεις… Αλλά γιατί να μπεις στον κόπο να αναρωτηθείς; Είναι Παρασκευή. Ο μικρόκοσμός σου είναι το τέλειο μέρος για να αράξεις. Κανείς δεν μπορεί να σε πειράξει εκεί μέσα.

Και ένα ωραίο πρωί, έρχεται η κρίση. Κάτι άκουσες στις ειδήσεις αλλά δεν έδωσες σημασία. Σιγά σιγά όμως άρχισες να βλέπεις τις συνέπειες. Οι γονείς σου, οι οποίοι σε βοηθούν οικονομικά έχασαν τη δουλειά τους. Το γυμναστήριο που πήγαινες έκλεισε και η φίλη που βγαίνατε για καφέ είναι άνεργη. Δεν έχει λεφτά για να βγει μαζί σου.
Εσύ ακόμα δεν έχεις χάσει τη δουλειά σου αλλά έχεις σαστίσει. Πώς έγινε αυτό; Αρχίζεις να ψάχνεσαι και να ενημερώνεσαι. Βλέπεις όλο και περισσότερα δελτία ειδήσεων, σκέφτεσαι σοβαρά να πας να ψηφίσεις στις επόμενες εκλογές, αντί να πας για μπάνιο. Ακούς απόψεις από παντού, μα δεν καταλαβαίνεις γιατί δεν ασχολήθηκες ποτέ με την πολιτική. Και να σου τα παράθυρα, και τα talk show, και οι ενημερωτικές εκπομπές, και τα προγράμματα των κομμάτων, και οι εκβιασμοί για χρεωκοπία, και οι εκβιασμοί για τα φάρμακα, και ο φόβος για τη δουλειά σου και ο φόβος για το μισθό σου και τη ζωή σου, και το μικρόκοσμό σου…
Έχεις κουραστεί.. Δεν ξέρεις τι να πιστέψεις. Σου είναι τόσο μα τόσο δύσκολο να αλλάξεις συνήθειες, να βγεις από το μικρόκοσμό σου και να ψάξεις τις αιτίες..

Η πιο απλή λύση είναι και η πιο σωστή.
Στο μυαλό σου αστράφτει μια ιδέα: «Για όλα φταίνε οι εργαζόμενοι»…
Μα βέβαια! Αυτό είναι! Το άκουσες καθαρά και στις ειδήσεις:
«Η κυβέρνηση έχει πρόγραμμα. Τα μέτρα είναι αναγκαία. Δεν θα αφήσουμε πέντε συντεχνίες να κάνουν κουμάντο. Όποιος είναι γραμμένος σε σωματείο είναι εργατοπατέρας και κοιτάει τον εαυτό του. Θα μπει το μαχαίρι στο κόκκαλο.»
Και νευριάζεις, και φωνάζεις και σκέφτεσαι πως η φίλη σου είναι άνεργη. «Γιατί να μην διώξουν και όλους τους δημόσιους υπαλλήλους; Γιατί να τους πληρώνω;»
Θύμα λοιπόν του εαυτού σου, δεν αναρωτιέσαι ούτε για μια στιγμή. «Μα ποιος ωφελείται όταν οι εργαζόμενοι στρέφονται ενάντιων των συναδέλφων τους;»
Τι σημαίνει η φράση Διαίρει και βασίλευε; Γιατί θέλουν να μισούμε ο ένας τον άλλον;

Αγαπητέ μου υπάλληλε, πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν εκείνη τη μέρα δεν είχες σβήσει το mail των συναδέλφων σου.. Πόσο πιο ενημερωμένος θα ήσουν αν συμμετείχες στο σωματείο σου, αν έλεγες τη γνώμη σου, αν έστω έμπαινες στον κόπο να αναρωτηθείς για ποιο λόγο γίνονται οι απεργίες, οι αποχές και οι στάσεις εργασίας..
Για κάθε ομάδα ξεχωριστά. Ρώτησες ποτέ, «ποιοι, και γιατί έχουν κλείσει το Σύνταγμα;»
Φυσικά και όχι. Εκείνη την εποχή σε καθυστερούσαν. Ήθελες να πας στη δουλειά σου. Ή στη φίλη σου. Ή στο γυμναστήριο.
Αμέτοχος και ανενημέρωτος. Μάθε αγαπητέ μου υπάλληλε πως για αυτά που περνάς τώρα, αιτία δεν είναι οι εργαζόμενοι. Δεν θα σου πω ποια είναι. Αν ψάξεις σωστά, θα τη βρεις.

Φιλική συμβουλή:
Άσε την κλάψα και οργανώσου. Πριν να είναι αργά.

Αφιερωμένο στους εργαζόμενους του Μετρό που δεν σκύβουν το κεφάλι και στον δίκαιο αγώνα τους.

This entry was posted in Τα δικά μας κείμενα. and tagged , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Να ψοφήσει η κατσίκα του εργαζόμενου στο Μετρό | του shinebarber

  1. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Εχεις απόλυτο δίκιο. Ο κοινωνικός αυτοματισμός και η κυριαρχία του εγώ πάνω στο εμείς είναι ο βασικός λόγος που οι μειοψηφικές ελίτ λεηλατούν την πλειοψηφία με τέτοια ευκολία.

  2. Ο/Η ElriCk λέει:

    Διαίρει και βασίλευε…Αρχαία τέχνη,η πιο σπουδαία όλων…Εύγε γιά το κείμενο σου,το περίμενα πως και πως…

  3. Ο/Η shinebarber λέει:

    ευχαριστω πολυ για τα σχολια. μακαρι αυτου του ειδους ο ατομικισμος να εξαφανιστει.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s