Τελευταία ζηλεύω τους εφήβους!

Τελευταία ζηλεύω τους εφήβους. Όχι τα παιδάκια , ούτε τους μεγαλύτερους. Την ηλικία εκεί γύρω στα 15 με 18 που δεν έχεις ιδέα για το τι κάνεις στη ζωή σου αλλά έχεις χίλιες ιδέες για το τι θα ήθελες να κάνεις. Εκεί που τα σπυράκια στο κούτελο είναι σαν ηφαίστεια έτοιμα να κατακτήσουν τον κόσμο… Βλέπω παιδιά πάνω σε μηχανάκια να έχουν στο βλέμμα αυτή τη σκανδαλιά του καινούργιου. Παιδιά που στα μάτια τους βλέπεις την πίστη ότι ο κόσμος τους ανήκει. Παιδιά που είναι ευτυχισμένα απλά και μόνο επειδή είναι έξω από το σπίτι αντί για πρόωρα γερασμένους πενηντάρηδες που μετά τη δουλειά τρέχουν για να γυρίσουν στο σπίτι να κρυφτούν και αφού ηρεμήσουν λίγο να σκαφτούν πως θα αντιμετωπίσουν το θεριό του άυριο.

Κοιτάζω τη νεολαία έξω και λέω «Πως γίνεται αυτός ο μπάσταρδος ο χρόνος να περνάει τόσο ύπουλα;»
Και όταν λέω ύπουλα δεν εννοώ γρήγορα εννοώ κυριολεκτικά ύπουλα. Δε σ αφήνει να καταλάβεις μ’ όλο αυτό, το σταδιακά πότε ζεις τα σημαντικά για τη ζωή σου, ποιες είναι οι στιγμές που την καθορίζουν, πότε στο διάολο άλλαξες τόσο!
Ποιος είσαι εσύ που δουλεύεις όλη μέρα και δεν έχεις ζωή. Ποια ήταν η στιγμή μέσα σ’ όλες αυτές τις δεκαετίες που «σε» …έχασες»; Γιατί κάποτε δεν ξέρω αν θυμάσαι ενθουσιαζόσουν που θα βγεις που θα πιεις καφέ που θα πας μια βόλτα στο Μοναστηράκι , που ..που.. που θα δεις τους φίλους σου έστω κι έτσι χωρίς λόγο.Τώρα όλα έχουν ένα λόγο να γίνουν. Θα ήθελα να μπορούσα να βγω να ξεσκάσω, να δω κάποιον έτσι απλά , να αδυνατίσω έτσι χωρίς λόγο, να ξοδέψω χρόνο χωρίς να σκέφτεμαι πόσα με κυνηγουν να διεκπεραιώσω -έτσιχωρίς νόημα.
Οπότε ναι!Ζηλεύω αυτά τα παιδιά πάνω στα μηχανάκια. Και αυτά που πίνουν και γίνονται χαριεντίζονται με τους φίλους τους. Και αυτά που παίζουν μπάλα έτσι γιατί θέλουν να τρέχουν να κινείται το αίμα τους!

Κυρίως όμως ζηλεύω που ερωτεύονται πρώτη φορά. Και που πιστεύουν στα
«για πάντα» και στα «ποτέ» και που τα θέλουν όλα και ονειρεύονται! Που ονειρεύονται αδιάκοπα!Και που δεν θέλουν ύπνο αλλά θέλουν να ζήσουν κι άλλο! Και γουστάρω που φωνάζουν και τρελαίνονται με τους γονείς τους γιατί βλέπουν τα λάθη τους και δεν έχουν φοβηθεί τόσο από την ζωή!

Ναι θα ήθελα να ξαναγυρίσω εκεί που θα είχε ξεχωριστη ποικιλία και νόημα η κάθε μέρα, κι ας μη κατάφερνα να αλλάξω τίποτα! Ας έκανα με μαθηματική ακρίβεια τα ίδια λάθη που έχω κάνει στη ζωή μου! Και ας με πλήγωναν οι ίδιοι άνθρωποι, ας σκουντουφλούσα στα ίδια σημεία, ας έπαιρνα τις ίδιες λάθος αποφάσεις ξανά.

Μόνο επίγνωση θα ήθελα να είχα, πως είναι η τελευταία φορά που θα τα κάνω όλα για πρώτη φορά! Έτσι!
Μήπως και τη δεύτερη φορά που θα έφτανα στην τωρινή μου ηλικία χωρίς να έχω αφήσει τους >>>Μαυρογιαλούρους<<< να μας κλέψουν τα όνειρα της ζωής μας (έτσι θα είχα κρατήσει πολύ περισσότερο ενθουσιασμό για το αύριο) και ίσως είχα λιγότερες έννοιες να με σκοτίζουν!

πηγή: Χειμωνιάτικη Λιακάδα

This entry was posted in Είδαμε κι ακούσαμε and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s