«f8 και να ‘σαι εκεί»

Οι περισσότερες εικόνες που έχουμε για τη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’40, οι μαυρόασπρες νυχτερινές φωτογραφίες από τα τζαζ-κλαμπ, τους γκάγκστερ με τα ριγέ κοστούμια και τις ρεπούμπλικες και τις βαμπ με τα έντονα βαμμένα χείλια και τις γούνες προέρχονται από το φακό του «Ουΐτζι» ή Άρθουρ Φέλιγκ, ενός φωτορεπόρτερ που κατάφερε να ταυτιστεί όσο κανείς άλλος με τη συγκεκριμένη πόλη τόσο στη φωτεινή όσο και, πολύ περισσότερο, στη σκοτεινή της πλευρά. Πέρα από τις χιλιάδες φωτογραφίες του, που πλέον φιλοξενούνται σε μερικά από τα σημαντικότερα μουσεία των ΗΠΑ και ειδικά της πόλης που αγάπησε και περπάτησε σπιθαμή προς σπιθαμή, ο Ουΐτζι άφησε στη φωτογραφική κοινότητα και μια από τις πιο μνημειώδεις της ατάκες: όταν κάποτε ρωτήθηκε ποιο ήταν το μυστικό πίσω από τις τόσο καλές του φωτογραφίες, απάντησε «f8 και να ‘σαι εκεί».

Το «f8» είναι μια τεχνική οδηγία που βγάζει νόημα σε όσους χρησιμοποιούν χειροκίνητες μηχανές: είναι το διάφραγμα το οποίο σε ένα φακό 35 χιλιοστών θα εξασφαλίσει τη μεγαλύτερη καθαρότητα τόσο σε πρώτο πλάνο όσο και σε δεύτερο∙ ειδικά την εποχή του Ουΐτζι, χωρίς αυτόματη εστίαση, φακούς ζουμ και επεξεργασία στον υπολογιστή, μια τέτοια ρύθμιση εγγυόταν ότι  η φωτογραφία θα ήταν όσο το δυνατόν καθαρότερη και, άρα κατάλληλη για δημοσίευση. Όμως το δεύτερο μέρος της οδηγίας είναι αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία καθώς δεν έχει αλλάξει τα τελευταία 70 χρόνια: το να είσαι εκεί την κατάλληλη στιγμή, όταν κάποιο μικρό ή μεγάλο ανθρώπινο δράμα ξεδιπλώνεται για να χαθεί αμέσως μετά.

Ζούμε σε μια εποχή που η «φωτογραφία του δρόμου» ή η «φωτογραφία-ντοκουμέντο» είναι πολύ εύκολη υπόθεση: σχεδόν όλοι έχουμε στο τηλέφωνό μας μια φωτογραφική μηχανή πολύ καλύτερη από αυτή που είχαν οι φωτορεπόρτερ της δεκαετίας του ‘40 και σχεδόν όλοι έχουμε εξοικειωθεί τόσο με την εικόνα που κάποιου που τη χρησιμοποιεί με την παραμικρή αφορμή που σχεδόν δε δίνουμε σημασία. Βλέποντας όμως κανείς τέτοιου στιλ φωτογραφίες στα διάφορα σάιτ και υπηρεσίες τύπου Flickr, Instagram κ.λπ. συνήθως κάτι λείπει –αυτό που έκανε τις φωτογραφίες του Ουΐτζι (όπως και πολλών πιο «καθώς πρέπει» και «καλλιτεχνών» συγχρόνων του) τόσο ανάγλυφες. Παρότι πολύ συχνά «είμαστε εκεί» δεν έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε πότε είναι η στιγμή να πατήσουμε το κουμπί και η εικόνα μας να καταγράψει μια ιστορία και να μπορέσει να τη διηγηθεί –στη φωτογραφία, ίσως περισσότερο από οπουδήποτε αλλού ισχύει το «τα πάντα είναι θέμα τάιμινγκ».

theartfoundation.metamatic.gr

This entry was posted in Είδαμε κι ακούσαμε and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s