Mes que un Club – Κάτι περισσότερο από ένας σύλλογος… | του Jonathan Livingston

Είναι πράγματι περίεργο, σε καιρούς όπου οι μεγαλύτεροι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι είναι πολυεθνικές επιχειρήσεις με προϋπολογισμούς δις, όπου στο δυναμικό τους έχουν εκατομμυριούχους ποδοσφαιριστές άλλων εθνικοτήτων που ουδεμία σχέση έχουν με την ιστορία αυτών και όπου οι χορηγοί έχουν πανίσχυρο ρόλο, να γίνονται συζητήσεις για το εάν το ποδόσφαιρο και οι ομάδες ειδικότερα, μπορούν να εκφράζουν και να αντιπροσωπεύουν κοινωνικοπολιτικές πεποιθήσεις και ιδεολογίες.

Είναι σίγουρο όμως, ότι Ιστορικά, μέχρι κάποια χρονική στιγμή αυτό συνέβαινε, με ποιο τρανό παράδειγμα, κατά την άποψή μου, τη Μπαρτσελόνα που ακόμη και σήμερα, οι πλατιές λαϊκές μάζες που την υποστηρίζουν με πάθος, αληθινά πιστεύουν πως «το καμάρι της Καταλονίας» είναι εκφραστής της αλύτρωτης ιδέας για απόσχιση  απ’ την υπόλοιπη Ισπανία.

Πώς όμως κατέληξε ένα ποδοσφαιρικό σωματείο, να είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένο με την περηφάνια κάθε Καταλανού και τις ελπίδες του για ελευθερία, επανάσταση και αυτονομία;

Ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή…

11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1714

Οι εθνικιστικές διαφορές μεταξύ της Καταλονίας και της κεντρικής Ισπανίας υπάρχουν πολύ πριν καν δημιουργηθεί το ποδόσφαιρο σαν επίσημο άθλημα.

Βρισκόμαστε στον Ιούλιο του 1713 όταν ξεκινά η πολιορκία της Βαρκελώνης από τα στρατεύματα του Φίλιππου του 5ου. Ο Ισπανός μονάρχης του οίκου των Βουρβώνων ήταν νικητής του λεγόμενου «Πόλεμου της διαδοχής» που ξεκίνησε μετά το θάνατο του Καρόλου του Β και διήρκεσε απ’ το 1701 έως το 1714. Αντίπαλοί του ήταν οι Αυστριακοί του οίκου των Αψβούργων, ενώ την πόλη της Βαρκελώνης υπερασπίζονταν ο τακτικός Καταλανικός στρατός, δυνάμεις απ’ την Αραγονία και οι δυνάμεις του Αρχιδούκα Καρόλου της Αυστρίας. Η πολιορκία κράτησε 14 μήνες και τελικά, στις 10 Σεπτεμβρίου του 1714 η πόλη έπεσε. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που η  Καταλονία υπήρξε ελεύθερη, αφού αμέσως μετά την κατάληψή της, διαλύθηκαν όλες οι Καταλανικές αρχές καθώς με την θέσπιση των Decretos de Nueva Planta, που ήταν βασιλικά διατάγματα, καταργούνταν όλες τις ελευθερίες των Καταλανικών εδαφών και των πολιτών τους.

Γκραβούρα εποχής με την τελική επίθεση των στρατευμάτων του Φίλιππου του 5ου στην πόλη της Βαρκελώνης.

Το Κοινοβούλιο της Καταλονίας, στον πρώτο νόμο που ψήφισε αμέσως μετά τη ανασύστασή του, το 1980, ανακήρυξε την 11η Σεπτεμβρίου ως εθνική εορτή, γνωστή ως «Diada Nacional de Catalunya» ή απλώς Diada (ημέρα στα καταλανικά). Στο άρθρο 8.1 του Συντάγματος της Αυτονομίας αναφέρεται: «Η Καταλονία, που καθορίζεται ως εθνότητα στο πρώτο άρθρο, έχει ως εθνικά σύμβολα τη σημαία, την εορτή και τον ύμνο».  

Το παρακάτω βίντεο, είναι ένα τελετουργικό που ετοίμασε η διοίκηση των «Μπλαουγκράνα» στο Καμπ Νου, το Γήπεδο της Μπαρτσελόνα, την ημέρα της Εθνικής εορτής το 2010.

Στην αρχή κάνουν την είσοδό τους δέκα Trabucaires φορώντας παραδοσιακούς καταλανικούς σκούφους και κρατώντας τα χαρακτηριστικά κοντόκανα μουσκέτα. Ακολούθως στο κέντρο του γηπέδου παρατάσσεται μεγαλόπρεπη μια τεράστια Σενιέρα, η σημαία της Καταλονίας, ενώ ένα πλήθος 100.000 κόσμου σηκώνεται όρθιο για να συνοδεύσει τη χορωδία «Coral Jove del Orfeo Catala» στους «Θεριστές«, τον εθνικό ύμνο της Καταλονίας.

Η ίδρυση…

Ποιος να το λεγε, ότι η Μπαρτσελόνα δεν θα ιδρύετο από Καταλανό, ούτε καν από Ισπανό, αλλά από έναν Ελβετό Επιχειρηματία. Ήταν ο Χανς Γκάμπερ που αγάπησε τη Βαρκελώνη όσο τίποτα και εγκαταστάθηκε εκεί μόνιμα. Στις  22 Οκτωβρίου 1899, με μια αγγελία σε μια τοπική εφημερίδα αναζητούσε ποδοσφαιριστές για να δημιουργήσει μια ομάδα. Στις 29 Νοεμβρίου 1899 οι ενδιαφερόμενοι συγκεντρώθηκαν στο Γυμνάσιο Σόλε και ίδρυσαν την ομάδα που πήρε το όνομα της πόλης. Στη συνάντηση εκείνη επελέγησαν και τα χρώματα της Μπαρτσελόνα, το μπλε και το γκρενά, που ήταν τα χρώματα της ελβετικής Βασιλείας (FC Basel), της ομάδας που υποστήριζε ο Γκάμπερ. Εξ ου και το προσωνύμιο μπλαουγκράνα, με το οποίο είναι γνωστή η Μπαρτσελόνα.

Οι ιδρυτές της Ομάδας εξ αρχής ήθελαν να την ταυτίσουν με τον «καταλανισμό» και γι’ αυτό το λόγο υιοθέτησαν σαν επίσημο σήμα της των θυρεό της πόλης. Υπό την καθοδήγηση του Γκάμπερ, η νέα ομάδα ξεπέρασε γρήγορα τα σύνορα της Καταλονίας και καθιερώθηκε στις μεγάλες ομάδες της Ισπανίας, φτάνοντας μάλιστα το 1902 στον τελικό του Copa del Rey (το κύπελλο του Βασιλιά), όπως ονομάζεται ακόμη και σήμερα ο θεσμός του Κυπέλλου. Η συνέχεια όμως δεν ήταν αναμενόμενη…

Τα πρώτα (δύσκολα) χρόνια, Ο Δικτάτορας Πρίμο ντε Ριβέρα και η αυτοκτονία του Γκάμπερ…

Τα πρώτα χρόνια της πορείας της Ομάδας κάθε άλλο παρά ρόδινα είναι. Η απροσδόκητη απώλεια τίτλων και τα ανεπιτυχή αποτελέσματα αποκαρδιώνουν τους Καταλανούς. Το μόνο που κρατάει ζωντανή τη Μπαρτσελόνα είναι το μάταιο πείσμα του Γκάμπερ που, αψηφώντας τους κάκιστους οιωνούς, αναλαμβάνει την προεδρία της ομάδας και συγκεντρώνει χρήματα χτυπώντας μία μία τις πόρτες των σπιτιών της πόλης. Στα 1908 το σωματείο αριθμούσε μόλις 38 μέλη…

Τελικά η Μπαρτελόνα σώζεται και χάρη στις προσπάθειες του χαρισματικού προέδρου της μπαίνει στη πρώτη της «χρυσή εποχή«. Στο δυναμικό της έχει τον Μέσι της εποχής, τον μυθικό Παουλίνο Αλκαντάρα αλλά και τον πρώτο επαγγελματία προπονητή, τον Άγγλο Γκρίνγουελ.

ο μυθικός Παουλίνο Αλκαντάρα

Στις 14 Μαρτίου του 1909 αποκτά το πρώτο της γήπεδο χωρητικότητας 6.000, ενώ μέχρι το τέλος της χρονιάς οι ανάγκες της αυξάνονται μιας και τα μέλη της ξεπερνούν πια τις 10.000.

Έτσι μετακομίζει στο Λες Κορτς χωρητικότητας 20.000, γήπεδο που θα τη φιλοξενήσει μέχρι τα μέσα τις δεκαετίας του 50′ ενώ η χωρητικότητά του θα αυξηθεί σταδιακά μέχρι τις 60.000.

Η αφορμή για να ξεσπάσει ο ποδοσφαιρικός πόλεμος μεταξύ της Μπαρτελόνα και της ομάδας της Μαδρίτης, δόθηκε το 1920 όταν ο βασιλιάς της Ισπανίας Αλφόνσο ΙΓ΄ εξέδωσε διάταγμα με το οποίο έδινε το όνομα  Ρεάλ (Βασιλική) στην ομάδα της πρωτεύουσας. Σε αντίθεση με τα σημερινά δεδομένα που οι οπαδοί των ομάδων απαρτίζονται συνήθως απ’ όλες τις κοινωνικές τάξεις, εκείνη την εποχή το ποδόσφαιρο είχε ξεκάθαρα πολιτικές προεκτάσεις. Οι οπαδοί της Ρεάλ Μαδρίτης πριν τον εμφύλιο ήταν στην πλειοψηφία τους  συντηρητικοί και δεξιών φρονημάτων ενώ μετέπειτα υποστήριξαν τον Φρανθίσκο Φράνκο, ο οποίος αργότερα με τη σειρά του θα προωθούσε σκανδαλωδώς την αγαπημένη του ομάδα…

To 1923 o  Πρίμο ντε Ριβέρα με τη βοήθεια του στέμματος καταλύει το πολίτευμα και επιβάλει δικτατορία στην Ισπανία. Αυτή ήταν ουσιαστικά η πρώτη πολιτική συγκυρία που ενώνει τη Μπαρτσελόνα με τον «καταλανισμό». Το Λες Κορτς γίνεται χώρος μυστικών πολιτικών συναντήσεων και όταν το καθεστώς πληροφορείται για μια απ’ αυτές, απειλεί το σύλλογο με κατάργηση.

O Δικτάτορας θέτει ως όρο την απομάκρυνση από τη διοίκηση του Γκάμπερ, ο οποίος εκδιώκεται κι όλας απ την Ισπανία όμως επιστρέφει αργότερα με την προϋπόθεση να μην ασχοληθεί ξανά με τα διοικητικά της ομάδας. Το 1925 πριν την έναρξη ενός φιλικού αγώνα στο Λες Κορτς, οι Καταλανοί φίλαθλοι σε μια αυθόρμητη αντίδραση, αποδοκιμάζουν τον εθνικό ύμνο της Ισπανίας. Το καθεστώς τιμωρεί τη Μπαρτσελόνα κλείνοντας το γήπεδό της για έξι μήνες. Ξεκινάει τότε ένας συστηματικός πόλεμος εναντίον των μπλαουγκράνα, ενώ ο Γκάμπερ (που θεωρήθηκε υποκινητής) κυνηγιέται απ’ τον Ριβέρα.

Όλα αυτά λειτουργούν συσπειρωτικά για τους Καταλανούς που αθρώα σπεύδουν να γραφτούν μέλη της Μπάρτσα. Πλέον, το να είναι κανείς μέλος των Μπλαουγκράνα ισοδυναμεί με αντίσταση κατά της Δικτατορίας και τα μέλη της ξεπερνούν τα 12.000 και επίσης, εκείνη την εποχή, ήταν πολύ πιο ασφαλές να ανήκει κάποιος στα μέλη των Μπλαουγκράνα, παρά σε οποιαδήποτε άλλη καταλανική εθνικιστική οργάνωση.

Η καταπίεση που υφίσταται ο σύλλογος καθ΄ όλη τη διάρκεια της Δικτατορίας έχει ως αποτέλεσμα  να διαμορφωθεί πολύ γρήγορα η πολιτική φυσιογνωμία της Μπαρτσελόνα. Είναι πλέον το σύμβολο της αντίστασης ενάντια στη Δικτατορία αλλά και σε κάθε μορφή καταπίεσης και αντι-δημοκρατικού κατεστημένου, σύμβολο που θα γίνει πολύ πιο ξεκάθαρο στην ακόμη πιο σκληρή δικτατορία του Φρανθίσκο Φράνκο.

Η 30η Ιουλίου 1930 είναι ημέρα ορόσημο στην ιστορία της ποδοσφαιρικής Μπαρτσελόνα. Ο Χανς-Ζόαν Γκάμπερ, έχοντας χάσει όλη του την περιουσία, εξαιτίας της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, δεν αντέχει ψυχολογικά και αυτοκτονεί, βυθίζοντας στη θλίψη τη Βαρκελώνη.

ΤΖΟΥΖΕΠ ΣΟΥΝΙΟΛ

Ο Τζουζέπ Σουνιόλ, νομικός και δημοσιογράφος, ασχολήθηκε για πρώτη φορά με τα κοινά της Μπαρτσελόνα το 1928. Δυο χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε την «La Rambla», ένα αθλητικό έντυπο με έντονες κοινωνικοπολιτικές αναφορές και το 1931 εξελέγη βουλευτής με την «Esquerra Republicana de Catalunya», ένα κόμμα αριστερής ιδεολογίας, αντιμοναρχικό και υπέρ της ανεξαρτησίας της Καταλονίας. Ο Σουνιόλ επανεξελέγη το 1933 και το 1936 στο καταλανικό Κογκρέσο και το 1935 έγινε πρόεδρος της Μπαρτσελόνα.

 Ο Τζουζέπ Σουνιόλ (δεύτερος από αριστερά) στο προεδρικό πάλκο του Les Corts.

Στις 17 Ιουλίου του 1936 – και ενώ στην Ισπανία είχε εγκαθιδρυθεί από το 1931 η Δεύτερη Δημοκρατία (Segunda Republica Española) – μια ομάδα από στρατιωτικούς που υπηρετούσαν στο Μαρόκο, πέρασε στην Ιβηρική χερσόνησο και με αρχηγούς τους στρατηγούς Εμίλιο Μόλα και Φρανθίσκο Φράνκο, ξεκίνησε τον εμφύλιο πόλεμο (Guerra Civil). Λίγες μέρες αργότερα, στις αρχές Αυγούστου, ο Σουνιόλ αναχώρησε από τη Βαρκελώνη με ενδιάμεσο σταθμό τη Βαλένθια και τελικό προορισμό τη Μαδρίτη.

Δεν είναι ξεκάθαρο μέχρι σήμερα ποιος ήταν ο ακριβής σκοπός του ταξιδιού του Σανιόλ, ο οποίος πάντως τότε είχε τη διπλή ιδιότητα του βουλευτή και του προέδρου της Μπαρτσελόνα. Στις 6 Αυγούστου του 1936, ο Σανιόλ ξεκίνησε από τη Βαλένθια μαζί με τρία ακόμα άτομα, δεν έφτασε όμως ποτέ στη Μαδρίτη. Μπαίνοντας στην οροσειρά της Γουαδαράμα, το αυτοκίνητό τους άφησε πίσω του τις γραμμές των δημοκρατικών και πέρασε σε έδαφος ελεγχόμενο από τις δυνάμεις του Φράνκο.

Μια περίπολος τους σταμάτησε και τους υποχρέωσε να κατέβουν από το όχημα, από το παράθυρο του οποίου κρεμόταν μια σενιέρα. Σύμφωνα με μαρτυρίες, μόλις ο Σανιόλ κατέβηκε, φώναξε δυνατά «Viva la Republica» (ζήτω η δημοκρατία)! Λίγη ώρα αργότερα και αφού είχε προηγηθεί μια δίκη – παρωδία, ο πρόεδρος της Μπαρτσελόνα, σε ηλικία μόλις 38 ετών, εκτελέστηκε στην άκρη του δρόμου. Εκεί ανακάλυψαν το πτώμα του λίγες μέρες αργότερα, στρατιώτες των δημοκρατικών και τον έθαψαν 3 χιλιόμετρα πιο πέρα.

 Μια απλή ταφόπετρα στη Γουαδαράμα θυμίζει το σημείο όπου δολοφονήθηκε ο Σουνιόλ το 1936 από στρατιώτες του Φράνκο.

Όπως ήταν φυσικό, η είδηση της δολοφονίας του Σουνιόλ, έπεσε σαν κεραυνός στη Βαρκελώνη. Η απώλεια ήταν μεγάλη και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το γεγονός, συνετέλεσαν ακόμα περισσότερο στο να ισχυροποιηθεί η σχέση της Μπαρτσελόνα με το πολιτικό ζήτημα της Καταλονίας. Ο Σουνιόλ παραμένει μέχρι σήμερα ένα όνομα – σύμβολο για τους «μπλαουγκράνα», ενώ χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ο Λαπόρτα (πρόεδρος της Μπαρτσελόνα απ το 2003-2010), είχε χρηματοδοτήσει έρευνα για την εύρεση της σορού στη Γουαδαράμα, η οποία όμως δεν είχε αποτελέσματα.

Εμφύλιος και Φράνκο…

Με την έναρξη του εμφυλίου ξεκινάει και το πιο δύσκολο κεφάλαιο της ιστορίας της Μπαρτσελόνα. To 1938 κατά τη διάρκεια αεροπορικού βομβαρδισμού της Βαρκελώνης καταστρέφεται και το κτίριο του συλλόγου. Με την λήξη του εμφυλίου, ο Φράνκο κατήργησε τη χρήση της Σενιέρας, απαγόρευσε τη διδασκαλία των καταλανικών στα σχολεία τη χρήση τους σε δημόσιους χώρους, ενώ υποχρέωσε τη Μπαρτσελόνα να Ισπανοποιήσει το όνομά της.

Το 11-1 υπέρ της Ρεάλ στο Κύπελλο Ισπανίας το 1943

Το 1943, στους ημιτελικούς του ισπανικού Κυπέλλου, η Μπαρτσελόνα, έχοντας κερδίσει τη Ρεάλ 3-0 στο πρώτο ματς, επισκέφτηκε τη Μαδρίτη για τον επαναληπτικό. Πριν την έναρξη του παιχνιδιού, ο διευθυντής της κρατικής ασφάλειας του Φράνκο, κρατώντας ένα περίστροφο, μπήκε στα αποδυτήρια των «μπλαουγκράνα», «υπενθυμίζοντάς» τους με νόημα πως «παίζουν μόνο χάρη στη γενναιοδωρία του καθεστώτος». Το τελικό 11-1 υπέρ των «μερένγκες» που ακολούθησε, είναι το μεγαλύτερο σκορ που έχει σημειωθεί ποτέ σε clásico…

Η υπόθεση του Αλφρέντο Ντι Στέφανο…

Ένα γεγονός που γιγάντωσε ακόμη περισσότερο την αντιπαλότητα των μπλαουγκράνα με τους Μαδριλένους ήταν η περιβόητη μεταγραφή του Αλφρέντο Ντι Στέφανο. Σύμφωνα με την εκδοχή των Καταλανών, ο διάσημος αστέρας είχε συμφωνήσει σε όλα με την ομάδα. Με εντολή του Φράνκο όμως απαγορεύτηκαν όλες οι μεταγραφές παιχτών απ’ την αγορά του εξωτερικού. Με νόμο που εφευρέθηκε από το καθεστώς, η Μπαρτσελόνα υποχρεούνταν να δανείζει συνεχώς τον παίκτη στη Ρεάλ, ούτως ώστε να αγωνίζεται τη μια χρονιά στον έναν σύλλογο  και την άλλη χρονιά στον άλλον. Η Μπάρτσα δεν το δέχθηκε καθώς το θεωρούσε γελοίο και τελικά με προεδρικό διάταγμα ο παίχτης κατέληξε στη Ρεάλ.

Βέβαια, η εκδοχή των οπαδών της Ρεάλ είναι κάπως διαφορετική, αφού υποστηρίζουν πως η Μπαρτσελόνα είχε συμφωνήσει με την πρώην ομάδα του παίχτη και όχι με την νυν, οπότε  μέσα σε ένα κλίμα ασυνεννοησίας και ολιγωρίας κινήθηκε ταχύτατα και τον «έκλεισε». Επίσης υποστηρίζουν ότι οι μετέπειτα μεταγραφές των Κρόιφ και Κουμπάλα στη Μπαρτσελόνα, έγιναν με τη βοήθεια καθεστωτικών κύκλων.

Το περίφημο «Mes que un Club»…

Μια από τις μεγαλύτερες νίκες των «μπλαουγκράνα» απέναντι στον δικτάτορα Φράνκο, έλαβε χώρα εκτός γηπέδου στις 17 Ιανουαρίου του 1968 αλλά έγινε γνωστή χρόνια αργότερα. Ο Ναρθίς ντε Καρέρας, ένας εθνικιστής Καταλανός (που συνάμα δεν ήταν εχθρός του Φράνκο, όσο αντιφατικό κι αν είναι) , εξελέγη πρόεδρος της Μπαρτσελόνα και ήταν έτοιμος να βγάλει τον καθιερωμένο λόγο της νίκης (του).

Η κυβέρνηση είχε στείλει εκπρόσωπο, προκειμένου να κάτσει δίπλα στο νέο πρόεδρο της Μπάρτσα και να ελέγξει τι θα πει και πώς θα το πει. Σημειωτέον: απαγορευόταν ο πρόεδρος των «μπλαουγκράνα» να μιλήσει στα καταλανικά και να ξεστομίσει οτιδήποτε «εμπρηστικό». Ο Ναρθίς ντε Καρέρας, δεν θέλησε να πάει κόντρα στους κανόνες (μιας και δεν ήταν πολέμιος του Φράνκο), όμως ταυτόχρονα κατάφερε να στείλει ένα μήνυμα ενότητας, ένα μήνυμα περηφάνιας.

«Η Μπαρτσελόνα είναι κάτι παραπάνω από ένας σύλλογος«, είπε με νόημα κοιτάζοντας τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης και συνέχισε: «Η Μπαρτσελόνα είναι κάτι περισσότερο από μια Κυριακή που βλέπουμε την ομάδα μας να παίζει. Είναι πολλά περισσότερα απ’ όλα αυτά. Είναι ένα πνεύμα ριζωμένο μέσα μας και τα χρώματά της τα αγαπάμε πάνω απ’ όλα».

Αυτή η φράση λοιπόν που έμελλε να μείνει στην ιστορία και που και σήμερα δεσπόζει στις κερκίδες του Καμπ Νου, πέρασε αδιάφορα από τα αυτιά των κυβερνητικών, όμως την ίδια ώρα άναψε τη σπίθα στις καρδιές των καταπιεσμένων Καταλανών. Οι υποστηρικτές των «μπλαουγκράνα» και γενικότερα οι κάτοικοι της Βαρκελώνης είχαν σαν σύμβολο αυτή την φράση και δεν το έλεγαν απλά, αλλά το ένιωθαν και το ζούσαν κάθε μέρα και στιγμή της ζωής τους.

Η ΣΕΝΙΕΡΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΟ «ΚΑΜΠ ΝΟΟΥ»…

Ένα μήνα μόλις μετά το Θάνατο του Φράνκο (20/11/1975), η Μπαρτσελόνα υποδέχεται τη Ρεαλ στο πρώτο clásico της μεταδικτατορικής περιόδου. Εκείνη την ημέρα το «Καμπ Νόου» (γήπεδο στο οποίο μετακόμισε το 1954) εγκαινίαζε τον καινούργιο ηλεκτρονικό πίνακα και για πρώτη φορά, εκτός από τις σενιέρες που έκαναν την εμφάνισή τους στις κερκίδες, χρησιμοποιήθηκαν τα καταλανικά για τις ανακοινώσεις. Ήταν μια γιορτή για όλους τους φίλους της Μπαρτσελόνα, που είδαν την ομάδα τους να κερδίζει 2-1 με ένα τέρμα του Τσάρλι Ρεσάκ στο 89’.

 Το πρώτο clasico μετά τον θάνατο του Φράνκο. Στον καινούργιο ηλεκτρονικό πίνακα διαβάζουμε στα καταλανικά: «Δοκιμές στο σκορ» (28-12-1975)

ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΟΥΝΙΕΘ ΣΤΟΝ ΛΑΠΟΡΤΑ

Το 1978 ανέλαβε την προεδρία της Μπαρτσελόνα ο Τζουζέπ Λιουίς Νούνιεθ, επί των ημερών του οποίου η Μπαρτσελόνα αναπτύχθηκε ακόμα περισσότερο σαν αθλητικός οργανισμός, πετυχαίνοντας μερικές από τις μεγαλύτερες αγωνιστικές επιτυχίες της ιστορίας της, ενώ σταθεροποιήθηκε ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Η διοίκηση του Νούνιεθ συνέχισε την παράδοση της παράλληλης πορείας της Μπαρτσελόνα με αυτήν της Καταλονίας και για πρώτη φορά έγινε τόσο φανερός ο συμβολισμός αλλά και η πραγματικότητα της φράσης «més que un club», που ακολουθεί σαν πολιτική και κοινωνική δέσμευση την ομάδα.

 Λαπόρτα και Ροσέλ, οι δυο τελευταίοι πρόεδροι της Μπαρτσελόνα, πρόβαλλαν το καταλανικό προφίλ του συλλόγου, ο καθένας με τον τρόπο του.

Η ταύτιση του καταλανικού λαού με όλα όσα αντιπροσωπεύουν η Μπαρτσελόνα και η ιστορία της, είναι μια αμφίδρομη σχέση που σφυρηλατήθηκε μέσα από τη φυσιογνωμία του συλλόγου, που υπήρξε πάντοτε υπέρμαχος των επιδιώξεων, των οραμάτων και των στόχων της Καταλονίας και του λαού της. Αυτό ήταν κάτι που καλλιέργησε ακόμα περισσότερο ο Τζουάν Λαπόρτα, πρόεδρος των «μπλαουγκράνα» από το 2003 μέχρι το 2010, ξεπερνώντας πάντως αρκετές φορές τα όρια.

Ο Λαπόρτα «εξερεύνησε τα άκρα» ενός άκρατου καταλανισμού στη διάρκεια της διοίκησής του, φλερτάροντας με υπερβολές που είχαν σαν αιτία τις πολιτικές του φιλοδοξίες. Στο συμβολικό κομμάτι, ήταν αυτός που για πρώτη φορά πρόσθεσε την καταλανική σημαία στο πίσω μέρος της φανέλας των παικτών. Ένα μικρό σιρίτι, σαφές σημάδι όμως του τι αντιπροσωπεύει ο σύλλογος για την Καταλονία.

Το Σήμερα…

«Ο σύλλογος αυτός θα μείνει πάντοτε πιστός στην ιστορία του», είχε δηλώσει ο νυν πρόεδρος, Σάντρο Ροσέλ, ενώ ο πρόεδρος της Καταλανικής κυβέρνησης, Άρτουρ Μας, έχει υποσχεθεί ότι θα πάει για δημοψήφισμα, για την αυτονομία της Καταλονίας  εντός του 2014.

 Ο Άρτουρ Μας μαζί με τον Σάντρο Ροσέλ στο προεδρικό πάλκο του «Καμπ Νόου» την περασμένη Κυριακή (7-10-2012)

Μια πρόσφατη έρευνα που διεξήγαγε το κέντρο σφυγμομετρήσεων του ίδιου του καταλανικού Κοινοβουλίου έδειξε ότι το 51.1% των Καταλανών θα ψήφιζε υπέρ της ανεξαρτησίας, έναντι 45% της προηγούμενης μέτρησης. Αρκετοί πάντως είναι αυτοί που πιστεύουν ότι σκοπός του Μας είναι να κερδίσει ακόμα μεγαλύτερη αυτονομία, αν και ο ίδιος έχει δηλώσει πως σχεδιάζει να φέρει το ζήτημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην περίπτωση που δε λάβει έγκριση για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, να ζητήσει ανεπίσημη ψηφοφορία.

Η Αλήθεια είναι ότι στην εποχή μας, με την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, τέτοιου είδους ριζοσπαστικά εγχειρήματα, όσο κι αν μας αρέσουν σε θεωρητικό επίπεδο, είναι δύσκολο να εφαρμοστούν. Ως εκ τούτου και σκεπτόμενοι εντελώς ποδοσφαιρικά, ποιος άραγε φαντάζεται ένα ισπανικό πρωτάθλημα χωρίς την Μπαρτσελόνα, ή μια Καταλανική λίγκα όπου οι μπλαουγκράνα θα αντιμετωπίζουν τις τοπικές ομάδες της Χιρόνα και της Ταραγόνα, σίγουρα πάντως όχι οι χορηγοί και οι μέτοχοι…

Ένα πράγμα δε πρόκειται να αλλάξει ποτέ, η ταυτότητα της Μπάρτσα, κι αυτή ήταν, είναι και θα είναι Καταλανική…

πηγές

wikipedia, iefimerida.gr , sansimera.gr, sport24.gr, efsyn.gr, kolivas.de, pacific.jour.auth.gr, contra.gr

Follow @Jonathan Livingston

About Jonathan Livingston

when all is one an one is all, to be a rock an not to roll... Jonathan Livingston@twitter : http://goo.gl/iQnmH
This entry was posted in Αφιερώματα, Τα δικά μας κείμενα. and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

1 Response to Mes que un Club – Κάτι περισσότερο από ένας σύλλογος… | του Jonathan Livingston

  1. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Ωραία δουλειά και επίκαιρη,συγχαρητήρια για το αφιέρωμα και τη σημερινή σας νίκη!!!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s