Μία Άνοιξη πριν δύο χρόνια | της Penny Inwonderland

sos anoixiΠοιοι ήταν τελικά οι «Αγανακτισμένοι» ? Πέτυχαν?… απέτυχαν?…

Πάνε δύο χρόνια. Και αρχίζει να εγκαθιστάται στη συνείδησή μας ένα «αποτυχημένο κίνημα»… Η μάλλον έτσι θέλουν κάποιοι να το θυμόμαστε…

Θεωρείς τον εαυτό σου έναν εκ των «Αγανακτισμένων» ? Οχι? Κι όμως είσαι. Ησουν εκεί, έστω και για μία, δύο, τρείς φορές.  Σε είδα δίπλα μου. Οι Αγανακτισμένοι δεν ήταν επίλεκτοι, δεν ήταν Μεσσίες, δεν ήταν κίνημα, δεν πέτυχαν, δεν απέτυχαν, και δεν είχαν καμία ταμπέλα στο κούτελο να γράφει «Αγανακτισμένοι». Ηταν εγώ και ‘συ.

Έχουμε δύο εμμονές…

Η πρώτη, το να περιμένουμε τα πάντα από τους άλλους.

Η δεύτερη, είναι η τάση προς την απαισιοδοξία όταν οι Άλλοι δεν ικανοποιήσουν τις προσδοκίες μας.

Αμέσως αμέσως, λέγοντας «οι Αγανακτισμένοι απέτυχαν» έχουμε πετάξει από τις πλάτες μας οποιαδήποτε ανάμιξη και ευθύνη για την τωρινή αποτυχία. Λες και οι Αγανακτισμένοι ήταν ένας Μεσσίας που ήρθε ουρανοκατέβατος και απέτυχε να μας σώσει. Οχι! Εμείς είμασταν οι «Αγανακτισμένοι». Και ΕΑΝ απέτυχαν, τότε ΕΜΕΙΣ αποτύχαμε. Προσωπικά. Εγώ, εσείς, οι φίλοι μου…. όλοι μας.

Όμως είναι έτσι? Αποτύχαμε πράγματι?

Κατ’ αρχήν υπήρξε ένα Κάλεσμα. Και το ακούσαμε. Κάτι σκίρτησε μέσα μας! Για πρώτη φορά. Δε μας διέφυγε, δε το αγνοήσαμε. Ήταν η πρώτη φορά που αντιδράσαμε σε κάποιο ερέθισμα. 

Ανταποκριθήκαμε. Ανώνυμα. Χωρίς κάποιο κόμμα να μας παρακινεί, χωρίς να ξέρουμε από που προερχόταν αυτό το ερέθισμα και χωρίς να έχει σημασία.  Αυτό σημαίνει πως ακούσαμε για πρώτη φορά μία εσωτερική φωνή κάπως πιο ανεξάρτητη, πιο δικιά μας, λίγο πιο συνειδητοποιημένη.

…και για μια φορά, σταματήσαμε να περιμένουμε κάτι να γίνει από τους Άλλους. Αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε τον εαυτό μας. Να τον εμπιστευτούμε, και να τον αξιοποιήσουμε. Κι ας μην ξέραμε τον τρόπο.

Για μια στιγμή, νικήσαμε το Φόβο, νικήσαμε την ανασφάλεια και την αμφιβολία. Νιώσαμε πως δεν είμαστε μόνοι. Αυτό σημαίνει ένα καταπληκτικό πράγμα: Νιώσαμε κάποια Αισιοδοξία! Μας πέρασε από το μυαλό πως ίσως να έχουμε και ‘μεις λίγη δύναμη στα χέρια μας. Έτσι… αόριστα…  «Αισιοδοξία»: το κλειδί για τα πάντα. Χωρίς αυτή όλα είναι χαμένα…

Κάποιοι θα πουν: «δεν ήταν όμως και τόσο κοινός ο σκοπός που μας έβγαλε στο δρόμο, ο καθένας την τσέπη του κοιτούσε που άδειαζε. Ο δημόσιος υπάλληλος, ο ταξιτζής, ο φορτηγατζής, ο ιδιωτικός υπάλληλος, ο άνεργος, …». Ακόμη κι αν ξεκίνησε κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε γίναμε όλοι μέρη ενός Συνόλου. Ξεκινώντας από το σπίτι μας βρισκόμασταν ακόμη μέσα σε έναν προσωπικό μικρόκοσμο. Εκεί έξω όμως, όλοι αυτοί οι μικρόκοσμοι του καθενός ανακατεύτηκαν.

Μιλήσαμε, κοιταχτήκαμε, κοιτάξαμε γύρω, ακούσαμε. Στον αέρα πλανώνταν λέξεις που μέχρι τότε ελάχιστα χρησιμοποιούσαμε: ΔημοκρατίαΔικαιοσύνη, Νόμοι, Σύνταγμα, Φασισμός, Επανάσταση, Διαμαρτυρία

Για πρώτη φορά μας είδαν όλους μαζί, για τόσο πολύ καιρό, εκεί έξω.

Φοβήθηκαν. Ναι, φοβήθηκαν. Τότε άρχισε η σκληρή καταστολή. Γιατί πραγματικά φοβήθηκαν! Και καλά θα κάνεις να το πιστέψεις παρ’ όλο που αυτό μας δίνει ευθύνη για συνέχεια….

Και δεν είμασταν «Οι Αγανακτισμένοι». Είμασταν απλώς αγανακτισμένοι. Χωρίς ταμπέλες και κεφαλαία γράμματα. Οι ταμπέλες, τα καπελώματα, οι «πάνω» και «κάτω» πλατείες και λοιπά κακά συναπαντήματα ήρθαν μετά. Ομως αυτά καθόλου δε με ενδιαφέρουν. Η πλατεία είχε κάνει τη δουλειά της ήδη. Έγινε σχολείο και για ‘μας και για τους άνωθεν αποδέκτες.

Φτάνει πια με τις αναλύσεις, τα πώς, τα γιατί, τι πέτυχε, τι απέτυχε… Οι απαντήσεις που δε βρίσκουμε δεν είναι μέσα στη φυλακή του μυαλού μας. Είναι εκει εξω! Στα μυαλά των άλλων. Γιατί μερικά πράγματα τα μαθαίνεις ΜΟΝΟ στο δρόμο. Και είναι καιρός να εμπιστευτούμε λίγο τη διαίσθησή μας, χωρίς φόβο αλλά με πάθος. Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι έχουμε και δύναμη. Να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας.

Αν με ρωτήσετε, προσωπικά θα θυμάμαι εκείνη την Ανοιξη πάντα με ευγνωμοσύνη. Την Ανοιξη που αρχίσαμε να σκεφτόμαστε. Που καταλάβαμε πως έχουμε μυαλό και ψυχή.

Και εύχομαι να μη πάει χαμένη…

This entry was posted in Τα δικά μας κείμενα. and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Μία Άνοιξη πριν δύο χρόνια | της Penny Inwonderland

  1. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    μπραβο ρε πενν.

  2. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    μπραβο ρε πεννυ. πολυ ωραιο

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s