Ωδή σε ό,τι μας ξεπερνάει | της Penny Inwonderland

xronosΟ Χρόνος. Είναι παντού. Μία μικρή μέλισσα ήρθε τη στιγμή που έβαζα την τελεία στο «παντού». Ζουζούνισε λίγο στην άκρη της οθόνης. Για δυο στιγμές μόνο και έφυγε. Πρέπει να προλάβει. Πόσο να ζει άραγε? Λίγες μέρες? βδομάδες? Μήνες?
Ετούτος ο κήπος είναι το βασίλειο του χρόνου.Κάθε Άνοιξη γεμίζει αγριόχορτα. Αγριολούλουδα, αγκάθια, μολόχες, τριφύλια, κισσοί σέρνονται στο χώμα, σκαρφαλώνουν στα πεύκα…
Τα ξύλα πετούν από πάνω τους τα ρούχα που κάποτε τους φορέσαμε. Ξένα υλικά… βερνίκια, χρώματα. Ο χρόνος τα θρυμματίζει, γίνονται σκόνη, ο αέρας τα σκορπάει. Το ξύλο γίνεται ξανά ξύλο. Το χώμα γεννάει, βλασταίνει και θεριεύει ό,τι σπόρους θέλει εκείνο. Δεν έχει ανάγκη κανείς να το φυτέψει. Κι αν κάποτε το εξαναγκάσαμε να μη διαλέξει, ο Χρόνος το έχει ήδη απαλλάξει από την ξένη θέληση.
Η Συκιά το χειμώνα έριξε όλα της τα φύλλα. Στην αρχή τρόμαξα. Τώρα γέμισε ξανά βλαστούς και μικρά μικρά φυλλαράκια. Ξέρω πως μέχρι το καλοκαίρι πάλι τα τεράστια φύλλα της θα αντανακλούν τα φώτα του αυτοκινήτου καθώς θα γυρίζω σπίτι τα βράδια  Θα με αναγκάζει να κάνω μια μικρή παράκαμψη για να τη χαϊδέψω λίγο. Όμως όχι ακόμα… Οταν θα θελήσει ο Χρόνος.

Σπουδαίο μου φαίνεται. Που κάποιος (κάτι) έχει πιο δυνατή βούληση από εμάς. Πάντα στο τέλος θα νικάει. Ευτυχώς. Αλλιώς λίγο θα θέλαμε να πιστέψουμε πως είμαστε Θεοί. Δε θέλουμε και πολύ… Τι βαρετός που θα ήταν ο κόσμος τότε! Πόσο απαίσιο πρέπει να είναι να δείχνουν όλα γύρω μικρά! Πώς μπορεί κάποιος να ζήσει χωρίς το Δέος? Χωρίς πράγματα μεγάλα που μας ξεπερνούν και μας μικραίνουν?
Τι ζωή θα ήταν αυτή χωρίς τη δύναμη του Χρόνου? Αν ξέραμε πως κάθε μας κίνηση έχει προκαθορισμένο και άμεσο αποτέλεσμα…? Να φυτεύεις μαρούλια και να βγαίνουν μαρούλια. Να σταματάς να φυτεύεις μαρούλια και να συνεχίζουν να φυτρώνουν μαρούλια. Η ακόμη χειρότερα, να μη φυτρώνει τίποτα.
Ο Χρόνος το μισεί το τίποτα. Δε το αφήνει να υπάρξει. Ο Χρόνος λατρεύει το Ολον. Φέρνει τα Πάντα. Και τα φέρνει τυχαία. Ποτέ δε θα μας αφήσει να ξέρουμε πώς θα μοιάζουμε 20 χρόνια μετά. Ποτέ δε θα μπορέσουμε να μαντέψουμε τα χορταράκια που θα κατακλύσουν τον κήπο μας την επόμενη Ανοιξη.
Τον αγαπάω. Τον αγαπάω κάθε φορά που με κάνει να νιώθω μικρή, κάθε φορά που νιώθω Έκπληξη  Δέος, Ξάφνιασμα, κάθε φορά που κάνει καινούρια τα μικρά, τα ασήμαντα, τα σημαντικά αλλά περισσότερο κάθε φορά που αφήνει ανέπαφα τα σημαντικότερα.
Γιατί είναι ο Χρόνος, είναι παντοδύναμος και μπορεί να κάνει τα πάντα.

(Πέρασε μία ώρα που γράφω. Η Οθόνη γέμισε με γύρη πεύκου. Λαμπυρίζει στον ήλιο που δύει. Είμαι μία ώρα μεγαλύτερη. Εκείνη η μελισσούλα μεγάλωσε περισσότερο από ‘μένα. Και η ελιά στην άκρη του κήπου λιγότερο.)

This entry was posted in Τα δικά μας κείμενα. and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s