Να πας να χαθείς…| της Bluebubbles

Πέρασε πολύς καιρός για να καταφέρω ν’αντέξω ν’ακούσω εκείνο το τραγούδι. Είμαι σίγουρη ότι δεν το θυμάσαι. Είμαι εξίσου σίγουρη ότι και να προσπαθήσω, δεν θα θυμηθείς. Τις προηγούμενες φορές άλλαζα το σταθμό, σχεδόν τρέμοντας. Τώρα όμως το άκουσα κι όχι μόνο το άκουσα αλλά έκλεισα και τα μάτια μου. Ούτε μια στιγμή δεν ήρθες στο μυαλό μου. Με μεγάλη δυσκολία, αργότερα, θυμήθηκα το πρόσωπό σου. Ανάθεμα.

Ήσουν ένα σύντομο,τσαλακωμένο δισέλιδο παραμυθιού. Στην ουσία δεν υπήρξες ποτέ. Το μόνο που υπήρξε, ήμουν εγώ. Εγωιστικά με ξεροκεφαλιά, εγώ και μόνο εγώ. Θαρρώ ότι κάποια στιγμή θα καταλάβεις ότι το δύσκολο είναι να ξεπεράσεις τον εαυτό σου κι όχι τον κάθε τυχαίο. Αυτό που ήσουν όταν ήσουν εκεί. Την ταραχή που σ’έπιανε σε κάθε τηλεφώνημα, το άγχος κάθε φορά που περίμενες να έρθει, την διαολεμένη την καρδιά σου που με το ζόρι κρατούσες, τα πόδια σου που άθελα σου έτρεχαν, τα μαλλιά σου που δεν προλάβαιναν να στεγνώσουν, τα παπούτσια που έμεναν λυτά, το βλέμμα που σταματούσε, το χαμόγελο που δεν έσπαγε ούτε γι’αστείο, τα χέρια σου που απλώνονταν ορθάνοιχτα προς το φως, ένα φως που στο σκοτάδι του είχες τα μάτια σου κλειστά. Ανάθεμα στα τίποτε που έγιναν με το ζόρι κάτι.

Γύρισα σπίτι και άκουσα ξανά το τραγούδι και με δυσκολία πια θυμήθηκα τους στίχους.

Να φας όλο το παγωτό φράουλα, το μισώ.

This entry was posted in Τα δικά μας κείμενα. and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s