Η Αθήνα που (δεν) τους λείπει…

Η Αθήνα που (δεν) τους λείπει…

Τι λείπει σε μία Αθηναία που είναι στο εξωτερικό για Erasmus;

Τι δε λείπει από έναν Άγγλο που πέρασε ένα εξάμηνο της φοιτητικής του ζωής στην ελληνική πρωτεύουσα;

Ο Dan και η Ευτυχία (δεν) αγαπούν αυτή την πόλη.

 

Ευτυχία Ιωσηφίδου (aka Άρτομο)

eytyxia

Πριν από κάποιους μήνες μετακόμισα στο Βερολίνο, λόγω σπουδών. Βέβαια, αυτή είναι η αρχή. Ενδεχομένως να μείνω περισσότερο. Όχι γιατί το Βερολίνο είναι ο ιδανικός τόπος για να ζεις. Αλλά γιατί δεν μου κάνει καρδιά να γυρίσω πίσω. Την Αθήνα την αγάπησα. Όσο και να λάτρεψα τη σαπίλα της, δε θέλω να συνηθίσω σε έναν τόπο που δεν είναι πια ανθρώπινος. Σε τρώει ζωντανό. Ωστόσο, πολλά μου λείπουν.

Δύσκολα μπορώ να τα υπολογίσω.
Παρακάτω έκανα μια προσπάθεια να γράψω μερικά.
Υπενθυμίζω ότι ο παράδεισος είναι μια ιδέα και πως όπου και να βρίσκεσαι θα βρεις πράγματα να σου λείψουν αλλά και που να μη θες να ξαναδείς ποτέ.

Μου λείπει

Από την Αθήνα μου λείπει η ανηφόρα και η κατηφόρα. Μου λείπουν οι Λόφοι. Του Στρέφη, ο Λυκαβηττός, η Ακρόπολη. Μου λείπουν τα σοκάκια και τα κίτρινα φώτα. Οι μυρωδιές από σουβλάκι και οι μπουκαμβίλιες. Μου λείπουν οι γαρδένιες και τα παγωτά μαστίχα.
Μου λείπουν τα Εξάρχεια, οι συνελεύσεις, η βόλτα στη Βαλτετσίου που θα δεις εκατό γνωστούς. Ο Κώστας.
Τα στέκια που είναι πάντα γεμάτα και όλο και θα γνωρίσεις και νέο κόσμο. Η πολυλογία. Το φλερτ. Μου λείπουν τα αεράκια.
Το σινεμά στα ελληνικά ή με ελληνικούς υπότιτλους ή έστω χωρίς μεταγλώττιση.Μου λείπει η ευκαιρία του λάθους.
Μου λείπουν οι ανθρώπινες επικοινωνίες στις αναμονές. Τα ασανσέρ. Μου λείπουν μερικά φαγητά. Μου λείπουν δωρεάν συναυλίες, εκθέσεις και πάρτυ στα σπίτια.
Μου λείπουν φυσιογνωμίες του δρόμου. Μου λείπει η γιαγιά που τάιζε τις γάτες απέναντι από το σπίτι μου.
Μου λείπουν τα περίπτερα.
Μου λείπει η λαϊκή της Καλλιδρομίου.
Μου λείπουν οι διαδρομές μου και οι άνθρωποί μου. Μου λείπει η φωνή της κοπέλας που ανακοινώνει τις στάσεις του μετρό.
Μου λείπει ο Δρομέας. Μου λείπουν τα έργα που φιλοξενούνται στους σταθμούς του μετρό, το πράσινο βελάκι που δείχνει πάνω στις κυλιώμενες και η ψύχρα που έχει όταν μπαίνεις.
Μου λείπει η αίσθηση του πάθους και της οργής.
Μου λείπουν οι νύχτες.
Μου λείπουν οι μνήμες που έχω στις γωνίες της.

Δεν μου λείπει

Από την Αθήνα δε μου λείπει η φασαρία, το καυσαέριο, η μυρωδιά από σκουπίδια στις απεργίες (ή και όχι τις απεργίες), τα σπασμένα πεζοδρόμια και ο κίνδυνος να σε πατήσουν στα φανάρια.
Δε μου λείπει να μη με σέβονται.
Δε μου λείπει καθόλου ο αρχιτεκτονικός εμετός και η ασχήμια σε περιοχές του κέντρου.Δε μου λείπουν οι δημόσιες υπηρεσίες.
Δε μου λείπουν οι ψευδοεναλλακτικοί χώροι.
Δε μου λείπουν τα κόμματα στις σχολές.
Δε μου λείπει ο φόβος που έχω όταν επιστρέφω σπίτι ή όταν περπατάω μόνη σε σκοτεινό δρόμο. Δε μου λείπει το να κλειδώνω την πόρτα μου. Δε μου λείπει η αναμονή στις ουρές χωρίς τέλος.
Δε μου λείπει το ακριβό ρεύμα. Δε μου λείπει το ακριβό γάλα.
Δε μου λείπουν οι άνθρωποι που κοιμούνται στους δρόμους. Δε μου λείπει η ομοφοβία, ο ρατσισμός, η έλλειψη πολιτισμού και το θράσος που χαρακτηρίζει μεγάλο κομμάτι -δυστυχώς- Ελλήνων.
Δε μου λείπει η τσιγαρίλα από τα ρούχα μου και τα μαλλιά μου. Δε μου λείπει το να μη βλέπω ουρανό όταν σηκώνω το κεφάλι μου.
Δε μου λείπει το να βλέπω γνωστούς μου ακόμα κι αν δε θέλω.
Δε μου λείπουν κάποια άτομα. Δε μου λείπει το λεωφορείο.
Δε μου λείπουν τα νεκρά πατημένα περιστέρια στους δρόμους και οι κατσαρίδες στο Πολυτεχνείο.
Δε μου λείπουν οι εντάσεις χωρίς νόημα.
Δε μου λείπει κακή μουσική να μου επιβάλλεται.
Δε μου λείπουν τα αδιέξοδα.

 

Dan Watson

Μου λείπει

Μου λείπουν πάρα πολλά πράγματα από την Αθήνα. Τώρα ζω στο Λονδίνο, μια πόλη με πολλή Ιστορία και μια κιβωτός πολυπολιτισμικότητας. Παρ’ όλα αυτά, μου λείπει το μεγαλείο της Ιστορίας έτσι όπως υπάρχει στην Αθήνα. Μου λείπει ο τρόπος που η Ιστορία αιωρείται πάνω από την πόλη. Το να στέκεσαι δίπλα στον Παρθενώνα, η θέα από την κορυφή του Λυκαβηττού, σου δίνει μια αίσθηση ότι η Ιστορία αιωρείται πάνω από την πόλη. Μου άρεσε πολύ αυτό. Ενθουσιαζόμουν από το γεγονός ότι αρκεί κανείς να σηκώσει ψηλά το κεφάλι για να αποκτήσει μια αίσθηση του μέτρου. Μου λείπει επίσης το πόσο ωραία δένει αυτή η Ιστορία με τον μοντέρνο ιστό στην Αθήνα, κυρίως μέσα από τις αρχαιότητες στους σταθμούς του Μετρό. Το Λονδίνο τα έχει όλα αυτά αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι το ίδιο.

Μου λείπουν επίσης οι άνθρωποι. Μου λείπει το να μπορώ να ρωτήσω σχεδόν οποιονδήποτε για πολιτικά ζητήματα και να λάβω μια παθιασμένη απάντηση (δικαιολογημένη ή όχι). Μου λείπουν οι παθιασμένοι άνθρωποι. Πήγα σε αρκετές πορείες, μίλησα με τον κόσμο και λάτρεψα την ενέργειά τους, τη ματαίωση που βιώνουν αλλά και την αποφασιστικότητά τους. Μου λείπει η ευγένεια των Αθηναίων, από το δωρεάν φαγητό που παρέχεται στα Εξάρχεια στην απλή και ευγενική εξυπηρέτηση στα μαγαζιά και τη φιλοξενία που έχω λάβει από ανθρώπους που δεν με γνώριζαν.

Μου λείπει τέλος το φαγητό. Η πίτα με γύρο παραμένει το απόλυτο σνακ τόσο για το μεσημέρι όσο και για τις πολύ βραδινές ώρες. Ουσιαστικά εγώ μπορούσα να το φάω καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας. Επίσης, τα γεμιστά είναι ένα άλλο αγαπημένο μου φαγητό. Φυσικά δεν παραλείπω και τη χωριάτικη, την οποία και φτιάχνω συχνά εδώ στο Λονδίνο και μου θυμίζει μια κάποια σύνδεση που έχω με την Αθήνα.

Δεν μου λείπει

Δεν μου λείπουν τα γκέτο. Δεν μου λείπουν τα μέρη της Αθήνας στα οποία δεν θα ήθελες να βρεθείς το βράδυ. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για ορισμένες περιοχές του Λονδίνου. Ωστόσο αυτές οι περιοχές στην Αθήνα είναι ιδιαίτερα δυσάρεστες και κατά τη διάρκεια της ημέρες, όχι μόνο τα βράδια. Σκέφτομαι τους ανθρώπους που χρειάζονται αποτοξίνωση και κοινωνική μέριμνα και αντ’ αυτού μαζεύονται στους δρόμους σχηματίζοντας θλιβερές κοινότητες.

Σχετικά και με το παραπάνω, δεν μου λείπει ο κίνδυνος. Η αίσθηση που κάθε ξένος νιώθει λίγο ή πολύ σε ένα ξένο μέρος, ο φόβος για το άγνωστο, δεν είναι κάτι που μπορεί να αγνοηθεί σε μια πόλη που έχει βάλει τους μετανάστες στο περιθώριο.

Δεν μου λείπουν οι απεργίες. Κατανοώ τα αιτήματα των απεργιών, τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά και πάλι, ένα αξιόπιστο σύστημα μεταφορών, η ανεμπόδιστη πρόσβαση στις ομορφιές της πόλης και ένα αξιόπιστο σύστημα περισυλλογής των απορριμάτων είναι ανέσεις που δεν μου λείπει όταν λείπουν.

multikulti.gr

This entry was posted in Είδαμε κι ακούσαμε and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s