Συνέντευξη Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Tον Παναγιώτη Χατζηστεφάνου, οι περισσότεροι τον γνώρισαν μέσω του Fame story και από την παρουσία του σε ρόλο σχολιαστή σε άλλες δημοσιογραφικές εκπομπές, όπως η ζούγκλα. Αυστηρός και απόλυτος σε αυτό που κάνει, αλλά επίσης εκκεντρικός και εκρηκτικός, ο κ. Χατζηστεφάνου μάχεται καθημερινά για αυτό που ο ίδιος θεωρεί δίκαιο. Υπέρ των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, όπως οι μετανάστες ή οι ομοφυλόφιλοι, κατά οποιουδήποτε μορφώματος, το οποίο εκπροσωπεί ρατσιστικές απόψεις, όπως η Χρυσή αυγή, πρόκειται για έναν απόλυτα συνειδητοποιημένο πολίτη, με αιχμηρή και άκρως τεκμηριωμένη άποψη, που μάχεται καθημερινά για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Λίγοι Έλληνες γνωρίζουν το έργο του ως καλλιτέχνη. Όσοι δεν τον παρακολουθούν, αυτοί που αρκούνται στα βιαστικά συμπεράσματα, του έχουν ήδη βάλει την ταμπέλα του γραφικού. Όσοι τον παρακολουθούν, γνωρίζουν πως ο Χατζηστεφάνου είναι μια αστείρευτη τροφή για σκέψη και προβληματισμό. Ο σκοπός της παρακάτω συνέντευξης είναι ακριβώς αυτός. Η σκέψη και ο προβληματισμός.

Είχατε πει κάποτε στην εκπομπή ζούγκλα πως τα κόμματα δεν είναι παρά μπροστάτζα για πολυεθνικές και πως έχουμε εταιρική χούντα. Τα ποσοστά της αποχής από την εκλογική διαδικασία όλο και αυξάνονται. Σε αυτή τη μεταβατική, υποτίθεται, περίοδο της οικονομικής κρίσης πιστεύετε πως υπάρχουν επιλογές για τους νέους; Είστε υπέρ ή κατά της αποχής;

Είμαι υπέρ της αποχής από την στιγμή που το σύστημα έχει φροντίσει να επιτρέψει εξαιρετικά περιορισμένα περιθώρια επιλογών στον ψηφοφόρο, περιθώρια που εν τέλει είναι ασήμαντης δυναμικής σε σχέση με την ριζοσπαστική αλλαγή που θεωρώ ότι απαιτείται όσον αφορά την Ελληνική πραγματικότητα.

Οι υπάρχοντες κομματικοί μηχανισμοί λειτουργούν απολυταρχικά όσον αφορά το ποιος προκρίνεται ώστε να του δοθεί τηλεοπτικός χρόνος και προβολή από τα διαπλεκόμενα Μ.Μ.Ε., με αποτέλεσμα να μην φαίνονται παρά μόνον εκείνα τα προεγκεκριμένα πρόσωπα και να μην ακούγονται παρά μόνον εκείνες οι απόψεις που συμφέρουν τις ήδη υπάρχουσες δομές. Εκείνοι οι υποψήφιοι που θέλουν πραγματικά να αλλάξουν κάτι στην Ελλάδα – όπως τα μέλη του ΑΝΤΑΡΣΥΑ – φιμώνονται. Ακόμα όμως και να τους δίνονταν η ευκαιρία να επικοινωνήσουν τις θέσεις τους με το πλατύ κοινό, ακόμα και αν κέρδιζαν θέσεις στην Βουλή κάποια κόμματα που μέχρι σήμερα παραμένουν αδιάφθορα και μαχητικά, τόσο το Συνταγματικό πλαίσιο, όσο και η άρρηκτη σχέση του συστήματος με τα Εκκλησιαστικά και τα Δικαστικά κυκλώματα, δεν επιτρέπουν περιθώρια αληθινής δράσης. Η κατάσταση στην Ελλάδα δεν μπορεί να αλλάξει εκ των έσω, εκείνοι που την έχουν διαμορφώσει ως έχει έχουν προβλέψει να υπάρχουν άπειρες ασφαλιστικές δικλείδες, που εγγυώνται την αυτοσυντήρηση της διαφθοράς και της αντι-δημοκρατικότητας του.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης από πολέμιος της Ν.Δ. γίνεται υπουργός υγείας. Μια ναζιστική οργάνωση μπαίνει με δημοκρατικές διαδικασίες στη Βουλή. Γενικότερα παρατηρείται μια πολιτική παράνοια. Που οφείλεται αυτό; 

Στην αμορφωσιά των Ελλήνων και συνεκδοχικά αυτής στην αδυναμία τους να διακρίνουν συμπτώματα βαρύτατων ψυχιατρικών διαταραχών.  

Από την μεταπολίτευση και μετά ζούσαμε την εποχή του ρουσφετιού. Ο Πάγκαλος έλεγε «μαζί τα φάγαμε». Σήμερα η κυβέρνηση μιλά για μεταρρυθμίσεις. Ποια είναι η γνώμη σας για το δημόσιο; Είστε υπέρ ή κατά των απολύσεων; Πρέπει να γίνουν αλλαγές; 

Ο δημόσιος τομέας είναι απαραίτητος σε κάθε ευνομούμενη πολιτεία. Κανένας σώφρων άνθρωπος δεν μπορεί να σκέφτεται αλλιώς. Η ιδιωτική πρωτοβουλία έχει ως μοναδικό γνώμονα το κέρδος, μια ισορροπημένη κοινωνία όμως οφείλει να πιστεύει και σε άλλες αξίες πέραν αυτού. Τούτες τις αξίες καλείται να υπηρετήσει ένας υγιής δημόσιος τομέας. Είμαι εναντίον οποιασδήποτε απόλυσης που γίνεται από οποιαδήποτε κυβέρνηση προκειμένου να εξυπηρετήσει την επιβίωση της. Για μεταρρυθμίσεις μιλούσε και ο Χίτλερ, δεν με αφορούν οι ορολογίες που επιλέγει η κάθε λογής εξουσία προκειμένου να βαφτίσει όσο πιο αθώα μπορεί τα παιχνίδια της. Με ενδιαφέρει μόνο η δικαιοσύνη των επιλογών της εξουσίας και εν προκειμένω, στην Ελλάδα σήμερα, η δικαιοσύνη είναι επιλεκτική – η άρχουσα τάξη της χώρας συνεχίζει να ζει και να βασιλεύει ατιμώρητη για τα πάσης φύσης αίσχη που έχει διαπράξει, και ο λαός, κάπου μεταξύ άρνησης ευθυνών και αφέλειας, πληρώνει τα σπασμένα. Ο Πάγκαλος, και ο κάθε Πάγκαλος, παίζει το παιχνίδι της γενικευμένης ενοχής – εφ’ όσον όλοι είναι ένοχοι, τότε κανείς δεν θα τιμωρηθεί. Ξέρουμε όμως ότι εκείνοι που συμμετείχαν στην διάλυση της χώρας είναι συγκεκριμένοι, έχουν διευθύνσεις και ονόματα. Όσο δεν αποδίδεται δικαιοσύνη στους αληθινούς ενόχους, τόσο θα διαχέεται το κόστος των εγκλημάτων τους στην μάζα.

Είστε από τους ανθρώπους που δεν κρύβονται και αγωνίζονται καθημερινά για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Πόσο ψυχοφθόρο είναι όμως να αγωνίζεται κανείς για ένα δικαίωμα το οποίο θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο για έναν άνθρωπο; Πιστεύετε πως θα υπάρξει ποτέ ίση αντιμετώπιση προς τους ομοφυλόφιλους; 

Δεν είναι καθόλου ψυχοφθόρο, είναι επιβιωσιακή ανάγκη. Ομοφυλοφιλία σημαίνει να εξηγείς διαρκώς γιατί έχεις και εσύ δικαίωμα στην ζωή, στον έρωτα, στην αξιοπρέπεια. Ένας ετεροφυλόφιλος δεν μπορεί να το συνειδητοποιήσει αυτό, και θα έπρεπε. Ένας άντρας που γουστάρει γυναίκες δεν χρειάζεται να δώσει λόγο για αυτό. Η ετεροφυλοφιλία του θεωρείται αυτονόητη, by default. Μια μητέρα που έχει κάνει ένα παιδί με έναν άντρα δεν μπορεί να διανοηθεί ότι θα πρέπει να εξηγεί συνέχεια το πως και γιατί έχει δικαίωμα να το αναθρέψει. Μια λεσβία μητέρα, όμως, όχι μόνο δεν μπορεί να δηλώνει ποιά είναι, αλλά πρέπει και να κρύβεται, από το ίδιο της το σόι, από τον κοινωνικό της περίγυρο, ακόμα και από τους δασκάλους του παιδιού.

Ο ρατσισμός προς τους ομοφυλόφιλους έχει γίνει εντονότερος με την οικονομική κρίση;

Όλες οι μειονότητες δέχονται αυξημένες πιέσεις καθώς η άρχουσα τάξη που είναι υπεύθυνη αποπροσανατολίζει τις μάζες, κατευθύνοντας την δίκαιη λαϊκή οργή προς το ένα ή το άλλο εξιλαστήριο θύμα, προκειμένου να εκτονωθεί εκεί η δυσαρέσκεια και να σώσει η ίδια το τομάρι της. Οι ομοφυλόφιλοι, όπως και οι μετανάστες είναι μια από αυτές τις κοινωνικά ευάλωτες ομάδες και διαχρονικά χρησιμοποιούνται από το κράτος και την εκκλησία ως σάκκος του μποξ για ασκήσεις επίδειξης δύναμης. 

Στην αρχή του μικρού πρίγκιπα έλεγε πως δεν δέχτηκαν την ανακάλυψη ενός Τούρκου αστρονόμου διότι εμφανίστηκε στο συνέδριο με φουστανέλα. Είστε ένας άνθρωπος που εκδηλώνεται έντονα. Πολλοί σας λένε εκκεντρικό ή γραφικό. Μπορεί η πλειονότητα του ελληνικού λαού να ξεχωρίσει την ουσία πίσω από μια έκρηξη ή πίσω από μια γραβάτα καθωσπρεπισμού; Μήπως ο τρόπος σας, τελικά, βλάπτει τα λεγόμενα σας;

Ο τρόπος μου έχει διακυμάνσεις. Άλλοτε είναι εκρηκτικός, άλλοτε όχι. Δεν απευθύνομαι στην πλειονότητα του Ελληνικού λαού, αλλά μόνο σε εκείνους που έχουν αρκετά εκλεπτυσμένη συνείδηση και καλλιεργημένη αντίληψη ώστε να μπορούν να επεξεργαστούν τα νοήματα που διαπραγματεύομαι. Όποιος διστάζει, λόγω του όποιου τρόπου μου προβάλλει ζήτημα αισθητικής και αντιρρήσεις επί υφολογικού πεδίου, δηλαδή παρεξηγεί εντελώς το επίπεδο στο οποίο δουλεύω. Η αισθητική μου νοηματοδοτεί, δεν δελεάζει. Δεν αποσκοπώ στην ρέμβη, ούτε στον διαλογισμό, αλλά στην εκ του μηδενός εξέταση της πραγματικότητας, όπως ακριβώς ένα παιδί.

Πριν από κάποια χρόνια είχατε πάρει μέρος στο Fame story. Ένας άνθρωπος σαν και εσάς, που ασχολείται με θέματα ουσιαστικά, πως δέχτηκε να συμμετάσχει σε μια φαρσοκομμωδία, που καμία σχέση δεν έχει, ούτε με μουσική, ούτε με ακαδημία;

Στο Fame Story πήγα επειδή ήταν μια μοναδική ευκαιρία για έναν καλλιτέχνη να κάνει μια performance με μέσον την τηλεόραση. Performance art είναι η αναπαραστατική τέχνη που πηγάζει από το θέατρο αλλά εκτυλίσσεται και δρα έξω από αυτό. Το performance που έκανα εκεί έχει τίτλο «Ενδελεχώς Απαράδεκτος» και είχε σαν στόχο να φέρει τον μέσο Έλληνα αντιμέτωπο με μια εικόνα, ένα πεδίο αναφορών και συμπεριφορών που θα του ήταν το απόλυτο Άλλο. Ήθελα να εξερευνήσω τα όρια των αντοχών της Ελληνικής κοινωνίας σε σχέση με το Άλλο, το Ξένο. Η performance αυτή αποτελούνταν από λόγο, κοστούμια, συμπεριφορές και εικόνες.
 
Το κοινό που παρακολουθούσε Fame story και γενικότερα παραγωγές σαν το Fame story έχει την ωριμότητα για κάτι τέτοιο;

Δεν ενδιαφέρει τον καλλιτέχνη η ωριμότητα του κοινού. Ο καλλιτέχνης δημιουργεί, το κοινό μπορεί να κάνει ό,τι θελει. Αλίμονο αν ο Πικάσο σκεφτόταν, αν οι άνθρωποι το 1904 ήταν έτοιμοι για κυβισμό. Φυσικά και δεν ήταν.

Νομίζω πως το κοινό του Famestory νοιάζεται περισσότερο να υποστηρίξει μια χαζό Νάνσυ, παρά να επεξεργαστεί το «λεφτεριά στην Τσετσενία» ή το «λεφτεριά στον «Γιώργο Μοναστηριώτη». Οπότε αν γυρνούσατε τον χρόνο πίσω θα το ξανά κάνατε;

Δεν με ενδιαφέρει τι νοιάζει το κοινό του Fame Story – δηλαδή εσύ και όλη η υπόλοιπη Ελλάδα – με ενδιαφέρει τι νοιάζει εμένα ως καλλιτέχνη. Το γεγονός ότι ακόμα το θυμάστε – σαν σήμερα – σημαίνει ότι σας έκαψα το μυαλό. Αυτό σημαίνει ότι πέτυχα τον στόχο μου. Να δημιουργήσω εικόνα με συμβολισμούς διαχρονικούς που προβληματίζουν ακόμα.
Φυσικά και θα το ξαναέκανα και πολύ πιο ακράιο! 

Σε μια τόσο βαθιά πολιτικο-οικονομική κρίση ποιος είναι ο ρόλος του FB; Το γεγονός πως κάποιος μπορεί να κάνει την «επανάσταση» του με ένα «ποστ», θεωρείτε πως συμβάλλει θετικά ή αδρανοποιεί τους πολίτες; 

Το Facebook είναι ένα μέσο επικοινωνίας που μεταφέρει λόγο και εικόνες. Όπως ακριβώς μια κονσέρβα κρίνεται από το περιεχόμενο της, έτσι και το Facebook. Ανάλογα με το τι γράφεις και τι αναρτάς, έτσι κρίνεται η αξία του κάθε μέσου κοινωνικής δικτύωσης. Δεν βλέπω να αδρανοποιείται κανείς λόγω του Facebook, αντίθετα παρατηρώ μια αφύπνιση κοινωνικο-πολιτικής συνείδησης που είναι μάλλον πρωτοφανής.

Ποια η άποψη σας για τους «αγανακτισμένους»; 

Δεν είναι λίγο κατόπιν εορτής η ανάλυση ενός κοινωνικού φαινομένου που άνθισε προ τριετίας? Πλέον μιλάμε για δολοφονημένους, όμηρους σε στρατόπεδα, αυτόχειρες, άστεγους, εκατομμύρια άνεργους, μετανάστες Έλληνες στο εξωτερικό. Ζούμε στην μετα-αγανακτισμένη εποχή, στην εποχή της διαπραγμάτευσης με το πένθος, έχουμε ξεπεράσει τα στάδια της άρνησης και της οργής, έπονται τα στάδια της θλίψης και της αποδοχής.

Τέλος, θα ήθελα να μου αναπτύξετε την θεωρία σας για την δικτατορία της ηλιθιότητας. Πιστεύετε πως βασιλεύει στην Ελλάδα;

Η δικτατορία της ηλιθιότητας, δηλαδή η απόπειρα να δημιουργούνται καθεστώτα λόγω πλειοψηφικής δημοτικότητας του εκάστοτε ηλίθιου και επικίνδυνου φαινομένου – π.χ. της Χρυσής Αυγής – είναι αποτέλεσμα της κοινωνίας του θεάματος που μετράει τις αξίες σε ακροαματικότητες. Όλα ισοπεδώνονται από το κατά πόσον μονοπωλείται η προσοχή της μάζας σε πλειοψηφικό βαθμό. Η προσοχή αυτή αποτιμάται – σε ψήφους, σε αξία διαφημιστικού χρόνου, σε κατευθυνόμενη συνείδηση και επιλογές. Όμως η μάζα ενημερώνεται από τους τυράννους της. Πόσο οξυδερκής, κριτική και σωστά, αντικειμενικά πληροφορημένη μπορεί να είναι η μάζα ενός πληθυσμού που αντιδρά στην ψυχολογική διαχείριση των υπαλλήλων του κάθε εργολάβου να εκβιάζουν όπως θέλουν αυτοί το συναίσθημα και την προσοχή του? Ο ηλίθιος γίνεται τύραννος από την στιγμή που αναπαράγει τα όσα του λέει το αφεντικό του. Αυτή η αλυσίδα εκτέλεσης εντολών, και διαμόρφωσης συνείδησης από τον Πρωθυπουργό και τον Μπόμπολα μέχρι τον νοικοκυραίο-ψηφοφόρο, μέσω της τηλεόρασης, είναι η δικτατορία της ηλιθιότητας.

the-under-news.blogspot.gr
This entry was posted in Είδαμε κι ακούσαμε. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s