Φοιτητή του εξωτερικού, μην γκρινιάζεις! | της Architmare

 enough-1

Καλησπέρα, καλησπέρα. Όχι δεν είμαι ο Θεοδωράκης από τους Πρωταγωνιστές αλλά η τελευταία ψυχανάλυση έδειξε πως κάτι τέτοιο θα ήθελα να γίνω. Είχα καιρό να γράψω γιατί ήμουν θεατής που απλώς παρακολουθούσε τα όσα συνέβησαν τον τελευταίο χρόνο. Ανεργία, απογοήτευση, νεοναζισμός, νεοελληνισμός. Ίσως όντως να με ψεκάζουν γιατί παρατηρώ, κρίνω, σκέφτομαι μα δεν ενεργώ. Είμαι αμέτοχη. Επαναπαύομαι με την δικαιολογία πως πρέπει να πάρω το πτυχίο και άρα δεν έχω τη δυνατότητα να δράσω. Για να μην μακρυγορώ…

 Μια φορά κι έναν καιρό, φορτισμένη απ’ το φευγιό, έγραψα ό,τι ένιωσα ακριβώς μέσα σε ένα τετράδιο. Μετά το δημοσίευσα κιόλας. Χάρηκα με τις κριτικές. Πιο πολύ επειδή ήταν αυθόρμητη γραφή. Απλά έγραψα χωρίς να ξέρω πως θα το δημοσιεύσω. Αποτύπωσα αυτό που με πονούσε πιο πολύ: ο φόβος ότι δε θα μπορέσω να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα. Ότι είμαι ‘’αναγκασμένη’’ να μείνω κάπου ψυχρά, χωρίς τους δικούς μου ανθρώπους και τα δικά μου λημέρια και χωρίς τη θάλασσα και τον ήπιο χειμώνα.

 Ένα χρόνο μετά όμως, παρατηρώντας τα δρώμενα και διαβάζοντας παρόμοια άρθα περί ξενιτιάς, συνειδητοποίησα πως είμαι τυχερή. Τυχερή και αχάριστη. Και πως έχει γίνει μόδα να κλαιγόμαστε για το εξωτερικό. Σπουδάζουμε, έχουμε την υγεία μας και μια οικογένεια από πίσω που μας αγαπάει και μας στηρίζει, συναισθηματικά και οικονομικά. Ό,τι μπορεί κι ίσως και κάτι παραπάνω. Δακρύβρεχτοι τίτλοι, εντυπωσιακές- βαρύγδουπες φράσεις μελαγχολίας για τον άδικο ξεριζωμό και άλλα τέτοια.

 Για σπουδές πας. Δε πας εργάτης. Τι να πει κι ο αληθινός μετανάστης; Αυτός που δεν έχει επιλογή; Αυτός που έχασε τη δουλειά του στα σαράντα του; Πάνω που έστηνε την οικογένειά του; Τι να πει ο συνταξιούχος; Κι αυτός που ήθελε να κάνει ένα μεταπτυχιακό και δεν είχε ποτέ την οικονομική άνεση να το κάνει; Τι να πει αυτός που παίρνει 300 ευρώ μισθό και λέει κι ευχαριστώ; Εμείς, με τα λεφτά του μπαμπά, έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε κάτι παραπάνω για τις σπουδές μας και, ναι, σίγουρα μας λείπουν άλλα… αλλά… δε βαριέσαι… ας πνίξουμε τον πόνο στα λάικς στο προσωποβιβλίο. Δεν είσαι ήρωας επειδή ζεις στο εξωτερικό. Είσαι ήρωας για άλλους λόγους, ξεχωριστούς και προσωπικούς. Το να σπουδάσεις έξω είναι, κατα κάποιο τρόπο κι όχι πάντα, επιλογή.

 Μου θυμίζει κάποτε, όταν στα κλαμπς, ‘’έπεφτε’’ το γνωστό άσμα τα «Γενέθλια»  και χτυπημένοι απο τη μοίρα δεκαοχτάρηδες χόρευαν με πόνο χτυπώντας το χέρι στη γη τη στιγμή που ακουγόταν ο στίχος «για την π……… τη ζωή που μου χρεώσανε» φορώντας πονεμένα πουκάμισα της γνωστής εταιρείας με ντεσέν τραπεζομάντηλο… (καταλάβατε ποια εννοώ).

 Κοροιδεύουμε τους άλλους. Ας μην κοροιδευόμαστε και μεταξύ μας.

 Με εκτίμηση,

 Ένα Ακόμα Καλομαθημένο.

Υ.Γ. Ευχαριστώ γα την έμπνευση.

This entry was posted in Τα δικά μας κείμενα. and tagged . Bookmark the permalink.

1 Response to Φοιτητή του εξωτερικού, μην γκρινιάζεις! | της Architmare

  1. Παράθεμα: New Diaspora — Student abroad, stop whining!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s