Να το πάρεις…|της Bluebubbles

Ξέρω ότι είναι δυσάρεστο θέμα συζήτησης αλλά θέλω να το μοιραστώ μαζί σου. Λοιπόν, σχεδόν πάντα όταν κάποιος πεθαίνει, χρησιμοποιούμε συνώνυμες εκφράσεις για να αναφερθούμε στο γεγονός. Για παράδειγμα, «έφυγε», δεν είναι πια κοντά μας, χάθηκε κτλ.

Σήμερα λοιπόν προβληματίστηκα γιατί με τη ζωή δεν ασχολούμαστε καθόλου. Η ζωή, το αύριο σου, το επόμενο καλοκαίρι,  είναι δεδομένα. Δεν κάνεις τον κόπο να αναφερθείς στην ζωή σαν ενδεχόμενο, σαν τύχη, σαν μακάρι, σαν ‘αχ πόσο θα το ήθελα’. Θεωρείς σαν ενδεχόμενο το θάνατο και τη ζωή σαν δεδομένο. Θαρρώ πως κάπου κάνουμε λάθος.

Θέλω να αναφέρεσαι στο θάνατο με τ’όνομα του γιατί αλλιώς  υποβιβάζεις την αξία της ζωής. Πεθαίνω γιατί συμβαίνει, ζω γιατί το προσπαθώ, το επιδιώκω, το αναζητώ. Μην ωραιοποιείς τίποτα, φρόντισε να κάνεις εσύ τη ζωή τόσο δεδομένη όσο το θάνατο.  Την αληθινή ζωή. Το παιχνίδι με τη σκιά σου, το ανατρίχιασμα απ΄το νερό της θάλασσας, το μαμαδίσιο φαγητό, το στήσιμο απ΄τους φίλους σου, το ξύπνημα της Παρασκευής..

Δεν ξέρω τι άλλο να σου γράψω για να μας πείσω να μην χρησιμοποιούμε συνώνυμα για τη ζωή και το κορμί της.  Θέλω να μην την ξεχνάς, θέλω να την σκέφτεσαι, θέλω να την φροντίζεις, να την αγαπάς, να την ακούς, να της χαμογελάς όταν σου γκρινιάζει και να την ερωτεύεσαι ξανά με την πρώτη ευκαιρία.

Θέλω όταν ζεις,ΝΑ ΖΕΙΣ.

Να αγοράζεις κάστανα.

This entry was posted in Τα δικά μας κείμενα. and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s