Να μου λες ιστορίες να σου λέω κι εγώ |της Anatat

© Elena Gromova-Kal`minskaya

Ακούγοντας τον τελευταίο καιρό κάμποσες ιστορίες προσπαθώ να καταλάβω τι ρόλο βαράνε οι ρημάδες στη ζωή μας. Διόρθωσις: Από πάντα ακούω ιστορίες, απλά τώρα για κάποιον ανεξήγητο λόγο έχω προβληματιστεί επί του θέματος.

Από πολύ πολύ μικρή ακούω ιστορίες. Φαντάζομαι ότι η πορεία τους δεν ήτο ποτέ σταθερή. Ξεκίνησαν από παραμύθια, σαν αυτά που άκουγες κι εσύ. Μετά με μετέφεραν σιγά σιγά στην πραγματικότητα. Ίσως, βέβαια, να το ζήτησα κι εγώ, σαν παιδί που από κάποιο σημείο και μετά αναζητά και θέλει να ακούει αλήθειες, αλλά δεν θυμάμαι. Παραμύθια, ωστόσο, μου ξαναείπαν πολλά στο πέρασμα των χρόνων. Όχι, όμως από εκείνα τα ωραία του τότε.. απ’ τα άλλα, τα κακά που τα καταλαβαίνεις αφότου ολοκληρωθούν.

Τον τελευταίο καιρό, λοιπόν, παρακολουθώ με προσοχή όποια ιστορία ακούω, ακόμη και τυχαία. Στήνω αυτί και σκέφτομαι. Σκέφτομαι ότι πάντα και παντού μια ιστορία είναι παρούσα. Φανταστική ή αληθινή. Άλλες φορές την ακούω, άλλες την αφηγούμαι, άλλες την διαβάζω, άλλες την βλέπω να εκτυλίσσεται μπροστά μου, άλλες την γράφω, άλλες φορές πάλι την φαντάζομαι, την κάνω εικόνα μπροστά μου, την κατασκευάζω επί τούτου κι άλλοτε αποτελώ η ίδια κομμάτι της, του προσκηνίου ή του παρασκηνίου. Στάσου, λέω, κάτι συμβαίνει .. ιστορίες ολούθε… μα γιατί, πώς;

Καθημερινά έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους. Από κάποιους επιδιώκω να ακούσω μια μικρή έστω ιστορία αλλά συχνά δεν τα καταφέρνω. Δεν είναι όλοι διατεθιμένοι να σου πουν κάτι δικό τους. Πρέπει να τους το εμπνεύσεις, να κερδίσεις μια κάποια εμπιστοσύνη για να σου αφήσουν στη χούφτα σου ένα μικρό κομματάκι του εαυτού τους χωρίς το φόβο ότι θα το αφήσεις να πέσει ή θα το δώσεις αλλού. Έχει σημασία αυτό που σου λέω. Αλλιώς γιατί να σου πω και γιατί να μου πεις;

Εντυπωσιάζομαι όταν σκέφτομαι το πόσες διαφορετικές ιστορίες έχω ακούσει. Φυσικά, κάποιες έμειναν στη μέση. Δεν τελείωσαν ποτέ. Θα ολοκληρωθούν κάποια στιγμή στο μέλλον, ίσως και ποτέ. Υπάρχουν κι αυτές που δεν θα έπρεπε να έχουν υπάρξει όμως αυτό είναι ανεξέλεγκτο. Ορισμένες ξεπερνούν τη φαντασία, σκάνε από το πουθενά και σου αφήνουν μια γρατζουνιά την οποία αντιλαμβάνεσαι λίγο μετά το τέλος τους. Όσο για τις μη διαχειρίσιμες δεν θέλω να επεκταθώ.

Την κατηγόρησαν άδικα. Τον αγαπά αλλά τον έδιωξε μακριά. Την σκέφτεται αλλά δεν επικοινωνεί. Είναι μαζί και περιμένουν παιδί. Αρρώστησε και υποφέρει σιωπηλά. Πήγε ταξίδι κι έμεινε εκεί για πάντα. Δεν ήθελε να μάθει τη γλώσσα της αγαπημένης του. Είχε κάποτε παιδιά όμως όχι πια. Ο πόλεμος τους ανάγκασε να φύγουν από τη χώρα τους. Γνωρίστηκαν στο τρένο. Είχε πέσει σε κατάθλιψη αλλά το ξεπέρασε. Ήταν δίπλα της από την αρχή ως το τέλος.

Οι ιστορίες είναι μικρά σημάδια στο σώμα μας. Οι αναμνήσεις μας, οι εμπειρίες μας, τα όνειρά μας. Οι ιστορίες είμαστε εμείς. Γι’ αυτό θα υπάρχουν παντού και πάντοτε. Αρκεί να τις μοιραζόμαστε και να είναι αληθινές.

This entry was posted in Τα δικά μας κείμενα. and tagged , . Bookmark the permalink.

1 Response to Να μου λες ιστορίες να σου λέω κι εγώ |της Anatat

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s