«Τhis house is not a home» |Συνέντευξη με έναν Έλληνα του εξωτερικού

10259547_10152764724413975_1351545176_n


 Πόσα χρόνια βρίσκεσαι εκτός Ελλάδας;

Άφησα την Ελλάδα πίσω μου τον Αύγουστο του 2005. Πάνε 9 χρόνια ήδη … Με το που τελείωσα το λύκειο και τις Πανελλήνιες, ευχαριστήθηκα λίγο το “τελευταίο” μου καλοκαίρι και έφυγα για Αμερική όπου και ξεκίνησα τις 4ετείς σπουδές μου, τις οποίες συνέχισα αργότερα στην Ελβετία. Έκτοτε έζησα κάποια χρόνια στην Αγγλία και πλέον πάλι Ελβετία.


Πότε αποφάσισες να φύγεις και για ποιο λόγο;

Η ευκαιρία παρουσιάστηκε το 2004 (ήμουν στην Β’ λυκείου) όταν ο πατέρας μου, μου ανακοίνωσε ότι θα μετακόμιζε με την γυναίκα του στην Αμερική λόγω δουλειάς. Έχοντας συζητήσει και με την μητέρα μου (η οποία αν και δεν της ήταν ό,τι πιο εύκολο, ήταν θετική στο να φύγω), μου πρότεινε να πάω μαζί του. Η απάντησή μου ήταν άμεση. Ήθελα να φύγω, να δω τον κόσμο. Δεν ήξερα τι με περίμενε και μου άρεσε αυτό. Με τραβούσε το άγνωστο, το δύσκολο, το διαφορετικό. Άμεσα άλλαξαν όλες οι προτεραιότητές μου. Το σχολικό διάβασμα μετατράπηκε σε διάβασμα για αγγλικά, η προετοιμασία για τις πανελλήνιες μετατράπηκε σε προετοιμασία για πτυχία όπως SAT, TOEFL και Proficiency, οι χριστουγεννιάτικες διακοπές έγιναν ταξίδια στην Αμερική για να κοιτάξω σχολές, να κάνω αιτήσεις και να οργανώσω όλα τα απαραίτητα χαρτιά.


 Τι σε κρατάει ακόμα μακριά;

Από τότε που έφυγα, έχω ζήσει σε 3 διαφορετικές χώρες και έχω επισκεφτεί πολλές. Όπως σου είπα, με τραβάει το διαφορετικό και το άγνωστο. Και ένας από τους πιο βασικούς λόγους που δεν γυρνάω είναι η πληθώρα καινούριων πραγμάτων που βιώνω στο εξωτερικό συνέχεια. Έζησα και έμαθα καινούριες κουλτούρες, έκανα φιλίες με άτομα από χώρες που ούτε καν ήξερα πως υπήρχαν! Βρέθηκα σε καταστάσεις που είχα δει μόνο στην τηλεόραση όταν ήμουν μικρός, όπως πχ. από μια βόλτα στις Ελβετικές Άλπεις ή ένας περίπατος στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης, μέχρι Αμερικάνικα κολεγιακά πάρτι τύπου “American Pie”, καρναβάλια στην Καραϊβική, ερωτικές περιπέτειες με κοπέλες από εξωτικές περιοχές και ηπείρους, πράγμα που προτού φύγω, θεωρούσα τελείως εξωπραγματικό σαν ένα παιδί που ζούσε μια νορμάλ ζωή στην Αθήνα. Για παράδειγμα, την προηγούμενη εβδομάδα, ήμουν σε ένα νησί στην Καραϊβική και έκανα φωτογράφιση σε ένα μοντέλο σε μια παραλία κάτω από φοίνικες! Αν μου ‘λεγες στην Γ’ λυκείου ότι θα έκανα κάτι τέτοιο δεν υπήρχε περίπτωση να σε πιστέψω. Έμαθα άλλη μια ξένη γλώσσα και έμαθα και τοπικές διαλέκτους, όχι μέσα από μαθήματα και βίντεο, αλλά από φιλίες με ανθρώπους ξένων χωρών. Βρέθηκα σε καταστάσεις που με ανάγκασαν να “βγω από το καβούκι μου”, να μάθω, να γίνω λιγότερο αδαής, να λάβω γρήγορες αποφάσεις για το μέλλον και την ακεραιότητά μου και πολλά άλλα. Όλα τα παραπάνω, λοιπόν, είναι εμπειρίες ζωής που δεν θα είχα αποκτήσει ποτέ αν δεν έφευγα. Ο συνδυασμός όλων αυτών που μου έχει προσφέρει το “έξω” με την νοοτροπία ζωής μου, που με κάνει να θέλω να γευτώ και να ανακαλύψω ακόμα περισσότερα, με κρατάει μακριά, καθώς ξέρω πως υπάρχουν ακόμα αμέτρητες καινούριες εμπειρίες που με περιμένουν.


Δυσκολίες που έχεις αντιμετωπίσει ή εξακολουθείς να αντιμετωπίζεις;

Για μένα το δύσκολο είναι το κομμάτι Απόσταση με οικογένεια, φιλίες και σχέση. Όταν ταξιδεύεις και είσαι πάντα μακριά, ναι μεν κάνεις γνωριμίες ανά τον κόσμο, αλλά κάποια στιγμή σου λείπουν οι φίλοι σου. Αυτά τα πολύ λίγα άτομα που ξέρεις ότι δεν μπορείς να δεις όποτε θες. Λαμβάνω μήνυμα στο κινητό και ξέρω ότι δεν θα είναι από τον κολλητό μου που θα μου λέει: “Ρε φίλε πάμε για καφέ, πρέπει να σου πω!” και μου λείπει αυτό. Έχασα αποφοιτήσεις φίλων, γενέθλια μαμάς και παππού, βαφτίσια, γάμους… Χάνω σημαντικές στιγμές που δεν θα μπορούν να ξαναπαρουσιαστούν για πολλές φορές ακόμα. Δεν θέλω να γίνομαι δραματικός άλλα οι προσκλήσεις γενεθλίων έχουν ήδη αρχίσει να αντικαθίστανται από “προσκλήσεις” για κηδείες και πονάει που δεν μπορώ να μαι εκεί. Η άλλη μεγάλη δυσκολία είναι το κομμάτι που λέγεται σχέση εξ’ αποστάσεως (το οποίο αν ήταν επιστημονικό πεδίο σπουδών, θα είχα αποκτήσει διδακτορικό πλέον). Όσοι είναι σε παρόμοια κατάσταση, γνωρίζουν πόσο δύσκολο είναι να μην μπορείς να έχεις τον άνθρωπο σου κοντά σου. Γνωρίζουν τι σημαίνει ώρες ατελείωτες στο Skype/τηλέφωνο, αν δεν έχεις παρατήσει τα πάντα για να τρέξεις στο λαπτοπ λες και καίγεται το σπίτι όταν ακούς την μελωδία του Skype, ξέροντας ότι θα δεις τον άνθρωπό σου, δεν ξέρεις τι σημαίνει σχέση από απόσταση. Αν στα βασικά σου μηνιαία έξοδα, εκτός από “φως, νερό, τηλέφωνο” δεν συμπεριλαμβάνονται αεροπορικά εισιτήρια δεν ξέρεις τι σημαίνει απόσταση. Για να βρεθείτε, χρειάζεται ολόκληρος προγραμματισμός: Ποιες μέρες μπορεί ο καθένας, πότε μπορούμε να πάρουμε άδεια κλπ. Μαθαίνεις να εκτιμάς όμως έτσι. Εκτιμάς τις μέρες, ακόμα και τις ώρες που είστε μαζί. Όταν βλέπεστε μια φορά τον μήνα (και αν) δεν είναι τίποτα δεδομένο. Δεν τσακώνεσαι για μικροπράγματα και το “Σ ́αγαπώ” έχει άλλη βαρύτητα. Κάθε μέρα που είσαι με τον άνθρωπο αυτόν, είναι αποτέλεσμα αγώνα, προσπάθειας και όχι ευκολίας και συμβιβασμού. Δεν είναι εύκολο…


 Το καλύτερο πράγμα που σου έχει συμβεί όλα αυτά τα χρόνια;

Είναι πολύ δύσκολο να απομονώσω ένα μόνο. Πολλά από τα θετικά και τα καλά που μου έχουν συμβεί τα ανέφερα παραπάνω όταν με ρώτησες τι με κρατάει ακόμα έξω. Θα έλεγα ότι το καλύτερο είναι ότι ο συνδυασμός γνωριμιών, προορισμών και μαθημάτων ζωής μου επέτρεψε να “ανοίξω τα μάτια μου” και να διαμορφώσω τον χαρακτήρα που έχω σήμερα. Είμαι πολύ ευγνώμων που έχω αξιωθεί να ζήσω ό,τι έχω ζήσει μέχρι σήμερα. Για μία εμπειρία δεν ζούμε άλλωστε;


 Τι σου λείπει περισσότερο;

Γενικά μιλώντας, σε αυτή την φάση πλέον μου λείπει η σταθερότητα που θα είχα αν έμενα μόνιμα σε μια χώρα (και συνεπώς αν δεν είχα φύγει από την πατρίδα μου). Αλλάζω χώρες σχεδόν κάθε 2 χρόνια που, όσον αφορά κοινωνικά και επαγγελματικά επίπεδα, σημαίνει “πάλι από την αρχή”.. ξανακάνε φιλίες, ξαναεγκλιματίσου στους κοινωνικούς κανόνες και πρότυπα, ξαναμάθε δρομολόγια λεωφορείων και τρένων, κατευθύνσεις, μάθε πάλι πως λειτουργεί το ντόπιο φορολογικό σύστημα, οι λογαριασμοί, η άδεια εργασίας σου κλπ. Και ξανά κάνε τα όλα πάλι σε άλλη γλώσσα. Το έχω ήδη κάνει 3-4 φορές σε χώρες με αρκετά διαφορετικούς χαρακτήρες. Αυτό βέβαια με έχει κάνει αρκετά προσαρμοστικό σαν χαρακτήρα. Θα θελα να μείνω κάπου και να καταφέρω όχι μόνο να εγκλιματιστώ αλλά και να επωφεληθώ στο έπακρο από την διαμονή μου, κάτι που δεν μπορώ να καταφέρω αν δεν “μπαστακωθώ επιτέλους κάπου” (που λένε και οι φίλοι μου). Τώρα όσον αφορά τι μου λείπει από την Ελλάδα συγκεκριμένα δεν είναι ούτε η θάλασσα, ούτε το σουβλάκι (αν και τώρα ένα πιτόγυρο απ’ όλα δεν ‘ταν καθόλου άσχημα). Αν είναι ένα πράγμα το οποίο σκέφτομαι και που με κάνει να ονειροπολώ είναι οι βραδιές με τους φίλους μου. Τα βράδια που μιλάμε και πίνουμε και γελάμε και γλεντάμε μέχρι τα ξημερώματα. Είτε σε κάποιο σπίτι, είτε στο μπαράκι/ στέκι στην γειτονιά, είτε αλλού. Έχει μια άλλη γλύκα η ελληνική μου παρέα. Είναι παρέα που έχει αντέξει στον χρόνο και κάθε φορά που βρίσκομαι μαζί τους ανοίγουμε το “κουτί με τις αναμνήσεις” και χανόμαστε. Και έτσι εξαφανίζεται και η απόσταση, και η οικονομική κρίση και όλα. Μου λείπουν..


Τι δεν σου λείπει;

Το “δεν βαριέσαι”… Έχω συνηθίσει σε έναν γρήγορο ρυθμό ζωής με ηλεκτρονικές και αυτοματοποιημένες διαδικασίες αλλά και σε μια γρήγορη ανθρώπινη και αποδοτική εξυπηρέτηση πελατών (USA και UK). Επίσης, έχω μάθει να λειτουργώ σε ένα απαιτητικό εργασιακό περιβάλλον στο οποίο ο καθένας είναι ‘αναπληρώσιμος’ και κανείς δεν σου χαρίζει τίποτα (δουλεύω σε πεντάστερα ξενοδοχεία στην Γενεύη και παλαιότερα σε πολυεθνικές εταιρίες με καθημερινό target). Ξέρω ότι αυτό το σύστημα δουλεύει. Ξέρω πως ο άνθρωπος που δοκιμάζεται καθημερινά είναι αναγκασμένος να αναλαμβάνει ευθύνες και δεν έχει την δουλειά του δεδομένη, αποδίδει καλύτερα. Κάτι που παρατηρώ μερικές φορές που δεν μου λείπει όταν γυρνάω στην πατρίδα είναι ο αργός ρυθμός με τον οποίον εξελίσσονται κάποιες διαδικασίες, η κατάχρηση εξουσίας που κάποιοι άνθρωποι νομίζουν ότι έχουν στον εργασιακό τους χώρο σε συνδυασμό με έλλειψη ευθύνης, η οποία περνάει ατιμώρητη. Με λίγα λόγια η νοοτροπία του: “Δεν Βαριέσαι…” Ένα παράδειγμα είναι η σύγκριση οδηγών λεωφορείου μεταξύ Ελλάδας και Αγγλίας. Θυμάμαι στην Αθήνα, άνθρωποι να τρέχουν να προλάβουν το λεωφορείο και ο οδηγός να κλείνει τις πόρτες και να φεύγει ενώ τους έχει δει. Γιατί; Φοβάται μην αργήσει; Ούτως ή άλλως πάλι αργά θα φτάσουμε! Αλλά “δεν βαριέσαι”.. Έχω μπει σε λεωφορείο που ο οδηγός δεν ήξερε καν τις στάσεις του! Τον ρωτούσα από που περνούσε το λεωφορείο του και μου λέει απλά “Δεν ξέρω”. Νόμιζα πως έκανε πλάκα αλλά είχε απλά απομνημονεύσει τις στροφές και τα μέρη στα οποία πατούσε το κουμπί για να ανοίξουν οι πόρτες. Αλλά…”Δεν βαριέσαι…” Έτσι δουλεύει αυτός. Στην Αγγλία έχω δει λεωφορείο να φεύγει, να ξανασταματάει, και να περιμένει επειδή ο οδηγός είδε τελευταία στιγμή κάποιον να τρέχει για να μπει. Στο Λονδίνο, θυμάμαι δεν είχα ψιλά για εισιτήριο, παρά μόνο χάρτινα. Ο οδηγός έβγαλε το πορτοφόλι από το σακάκι του, έψαξε για κέρματα, μου τα έδωσε, περίμενε να πάω στο μηχάνημα να βγάλω εισιτήριο (γιατί η κάρτα μου δεν δούλευε) και να ξαναμπώ στο λεωφορείο. Δεν βαριόταν όχι μόνο να κάνει την δουλειά του σωστά, αλλά να κάνει και το κάτι παραπάνω. Στην Αθήνα αν το περίπτερο δεν έχει εισιτήρια μπαίνεις και κάνεις τον σταυρό σου να μην μπει ελεγκτής. Αυτό είναι που δεν μου λείπει. Το ότι υπάρχει μια νοοτροπία την οποία έχουμε αποδεχτεί. Υπάρχουν στοιχεία συμπεριφορών από τα οποία μπορούμε όλοι μας να επωφεληθούμε αντί να βαριόμαστε και να λειτουργούμε στο minimum.


 Τι σημαίνει «σπίτι» για σένα;

Σκέφτομαι πολλές πιθανές απαντήσεις γι αυτήν την ερώτηση. Μπορώ να συγκρίνω τις προσωρινές χαρές και εμπειρίες με τις σταθερές αξίες που βρίσκεις γυρνώντας στην “βάση” σου. Μπορώ να σου δώσω πολλές θεωρητικές απαντήσεις. Γενικοποιημένες. Αλλά η αλήθεια είναι πως δεν έχω απάντηση… Δεν έχω “σπίτι”. -Ή μάλλον, δεν έχω την έννοια “σπίτι”.. (να το εξηγήσω γιατί φαντάζομαι την μητέρα μου να φρικάρει που λέω πως δεν έχω σπίτι). Ίσως ταιριάζει με αυτό που λένε στα Αγγλικά: Home is where the heart is. Η καρδιά μου είναι παντού και πουθενά. Δεν έχω μια βάση. Ναι, έχω το σπίτι μου στην Ελλάδα που πάντα θα με περιμένει και έχω σαφώς και ένα σπίτι εδώ στο εξωτερικό. Αλλά… είναι πάντα προσωρινό. Είναι house. Όχι home. Υποθέτω σπίτι πρέπει να ‘ναι κάτι που πηγαίνεις και αισθάνεσαι ότι μπορείς να μείνεις για αρκετό καιρό. Εγώ δεν έχω ένα τέτοιο μέρος. Πάντα φεύγω, μένω για λίγο κάπου, δένομαι λίγο (όσο χρειάζεται) για να μην παίρνω αντικαταθλιπτικά στα αεροδρόμια, και μετά πάλι τα ίδια. Ελπίζω να σου έχω μια πιο normal απάντηση την επόμενη φορά σε αυτό το ζήτημα.


 Θα γυρίσεις πίσω μια μέρα;

Όχι στο άμεσο μέλλον. Ποτέ δεν ξέρεις βέβαια. Το σίγουρο είναι ότι η επόμενη πενταετία δεν θα με βρει στην Ελλάδα. Θέλω να συνεχίσω να γυρνάω τον κόσμο όσο είμαι ακόμα νέος και δεν έχω παιδιά. Όταν η Ελλάδα ξανασταθεί στα πόδια της οικονομικά, τότε θα ξεκινήσω να το κοιτάω. Προς το παρόν, θα μείνει η πατρίδα μου, την οποία θα επισκέπτομαι όσο μπορώ είτε μόνος μου, είτε με φίλους από το εξωτερικό που δεν ξέρουν ακόμα τι σημαίνει Ελληνικό καλοκαίρι. .


Συνεντευξιαζόμενος: Νίκος Μασάλας

Συνεντευξιάζουσα: Τατιάνα Κατσίνα


[*Ευχαριστώ τον Νίκο που μοιράστηκε μαζί μου και μαζί μας την ιστορία του…

Ευχή από καρδιάς: Να συνεχίσεις να γυρνάς.. Να δεις τον κόσμο όλο.]


🙂

This entry was posted in Τα δικά μας κείμενα. and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s