Κινσάσα Αθήνα Βρυξέλλες.

κατάλογος

Ο Καμίλ γεννήθηκε στο Κονγκό. Είναι μειοψηφικός Χριστιανός. Σπούδασε γιατρός και εργάστηκε για λίγο σε νοσοκομείο, όπου και γνώρισε τη γυναίκα του Ελοντί, νοσοκόμα χειρουργείου. Αγαπήθηκαν παντρεύτηκαν, κυνηγήθηκαν και αυτοεξορίστηκαν ως απειλούμενη μειοψηφία. Από ανάγκη επιβίωσης αποφάσισαν να κάνουν το μεγάλο ταξίδι προς την καλύτερη ζωή και τα εύφορα λιβάδια της Ευρώπης.  Τελικός προορισμός φυσικά, το Βέλγιο. Ήταν από τους τυχερούς που τα κατάφεραν να διασχίσουν τη Μεσόγειο και να καταλήξουν σε πρώτη φάση, στην Ελλάδα. Εκεί τουλάχιστον δεν τους κυνηγούσαν, για να τους σκοτώσουν, όπως στο Κονγκό.

Στην αρχή δεν είχαν ούτε να φάνε, ούτε που να μείνουν και έκαναν βόλτες πάνω κάτω στο λιμάνι, μέχρι να καταφέρουν να συναντήσουν την ‘επαφή’ τους, έναν συμπατριώτη που ήταν ήδη ένα χρόνο εδώ και δούλευε κηπουρός σε σπίτι. Ήταν τυχεροί και πάλι. Ο φίλος φίλου ονόματι Kλώντ τους συνέστησε σε κάτι φίλους φίλου του αφεντικού του, που είχαν ένα μεγάλο κτήμα στο Καπανδρίτι. Έπεσαν στην ιδανική περίπτωση. Τζακπότ ξανά. Ήταν εξαιρετικοί άνθρωποι και ζητούσαν ένα ζευγάρι σαν κι αυτούς, για να μείνει σε δικό του μικρό σπιτάκι και να φροντίζει το κτήμα και το μεγάλο σπίτι. Παράδεισος. Όλα καλά πήγαιναν για τον Καμίλ και την Ελοντί. Τους είχε βγει σε καλό η εξορία. Δούλευαν σε ένα υπέροχο περιβάλλον, έκαναν και οικονομίες για το Βέλγιο. Σε ένα χρόνο απέκτησαν και μια κόρη. Η ξαδέρφη της Ελοντί δούλευε νόμιμα στις Βρυξέλλες και εκεί ήθελαν μια μέρα να καταλήξουν και εκείνοι, πρώτα ο Θεός. Θα έφευγε αρχικά η Ελοντί με την κόρη της και τα χαρτιά της ξαδέρφης της και της δικής της κόρης και μετά θα ακολουθούσε ο Καμίλ.

Μετά από πολλές μεθοδεύσεις και έξοδα, οι γυναίκες τα κατάφεραν και κατέληξαν στις Βρυξέλλες. Ο Καμίλ βρήκε πολλές δυσκολίες όμως, για να βρει χαρτιά. Ήταν αδύνατο να ταξιδέψει νόμιμα και έπρεπε να βρεθεί άλλη οδός. Πέρασαν τρία χρόνια στο ψάξιμο. Ο Καμίλ επιστάτης του κτήματος να προσπαθεί να βρει λύση στην Ελλάδα και η Ελοντί με καρκίνο στο στήθος και μετάσταση στους πνεύμονες στα 32, να κάνει χημειοθεραπείες στο Βέλγιο. Η ξαδέρφη της είχε ήδη γυρίσει πίσω στο Κονγκό, για να φροντίσει τα μικρά της αδέρφια μια και τους γονείς της τους σκότωσαν οι αντάρτες και έτσι η Ελοντί, μόνη πια στην ξένη χώρα, με ένα παιδί χωρίς χαρτιά δεν είχε δικαίωμα ούτε να πεθάνει. Ο Καμίλ στην απελπισία του, απευθύνθηκε για βοήθεια σε ΜΚΟ και τις οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα της Αθήνας και παρακάλεσε κλαίγοντας, πάντα με τις αξονικές της γυναίκας του στο χέρι. Δεν κατάφερε τίποτα. Έπρεπε να περιμένει τη σειρά του. Υπάρχουν διαδικασίες και πρωτόκολλα. Μετά την απελπισία, σειρά είχε η απόγνωση. Πήγε σε ‘ειδικό’ και αγόρασε κλεμμένο διαβατήριο Βελγίου, έφτιαξε βαλίτσα, ευχαρίστησε την οικογένεια που τον φρόντισε τόσα χρόνια και πήγε στο αεροδρόμιο. Η Ελοντί δεν είχε πλέον άλλο καιρό να περιμένει. Γιατρός είναι και ήξερε καλά από αυτά. Στον έλεγχο διαβατηρίων πέρασε μια χαρά και με την ψυχή στα δόντια. Πήγε στην πύλη του φυσώντας και ξεφυσώντας και περίμενε να ανακοινωθεί η επιβίβαση της πτήσης για τις Βρυξέλλες. Δύο αστυνομικοί του αεροδρομίου τον πλησίασαν (ήταν ο μόνος έγχρωμος στην αίθουσα) και του ζήτησαν τα χαρτιά του. Τα έδειξε.

Αφού για λίγο τσακώθηκαν μεταξύ τους αν είναι ή δεν είναι αυτός της φωτογραφίας, του έκαναν νόημα να τους ακολουθήσει. Ο Καμίλ άρχισε να μουδιάζει παντού. Τον πήγαν σε μια αίθουσα όπου τον έβγαλαν φωτογραφία και μετά τη μεγέθυναν σε ηλεκτρονικό υπολογιστή, για να δουν αν πράγματι είναι δικό του το διαβατήριο. Φυσικά, δεν ήταν. Του είπαν ότι έχουν ειδικές οδηγίες από την ευρωπαϊκή ένωση να μην αφήνουν κανέναν να περνάει τα σύνορα και στη συνέχεια τον διέταξαν να σηκωθεί να φύγει. Οδηγίες δεν είχαν να πάρουν το όνομά του, ή να τον κρατήσουν. Ήταν ελεύθερος να φύγει, αρκεί να μην πήγαινε στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Ο Καμίλ είναι εδώ ακόμα και περιμένει να πεθάνει η Ελοντί και να μείνει η κόρη του ορφανή οπότε και θα την αναλάβει κάποια κοινωνική υπηρεσία στο Βέλγιο. Η αίτησή του για ανθρωπιστική βοήθεια προωθείται. Έχει αριθμό πρωτοκόλλου 5.867. Βλέπεις, όλες οι περιπτώσεις είναι εξαιρετικές και στην Ευρώπη δε γίνονται διακρίσεις, ούτε παρακάμπτονται οι ουρές.

Tης Μαρίας Dawkinson.

http://arriton.gr/sinirmoi/item/799-kinsasa-athina-vrixelles

 

This entry was posted in Αφιερώματα, Είδαμε κι ακούσαμε and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s