…γιατί δεν ήταν πια εμπόδιο στη ζωή της | της Architmare

10437242_10203503655779502_1801836479_n

Σκεφτόμουν από το τρένο στο σταθμό κι απ’το σταθμό στο σπίτι… Περνώντας ανάμεσα από νέους τόπους και μυρίζοντας νέες μυρωδιές, που τίποτα κοινό δεν είχαν με το πριν. Σκεφτόμουν τόσο, μέχρι που το μυαλό παρακάλεσε να σταματήσει να το βασανίζω και να κοιτάξω γύρω μου τις άγκυρες… τα χαμόγελα… τα παιδιά… τις ευκαιρίες… την ελευθερία και τον παρορμητισμό. Αυτά που μόνο ο καθένας ξέρει πως να τα χρησιμοποιήσει. Που κάνει να φαίνονται όλα γιορτή, ακόμη και το πιο σκούρο χρώμα.. ακόμη κι αυτόν τον θάνατο που έκανε το κορμί να σπαρταρίσει από πόνο… για λίγο.

Ο θάνατος είναι πράγμα προσωπικό. Εγωιστικό. Κλαις γοερά κι απελπισμένα, αλλά για σένα. Για το παιδί που μέσα σου παραπονιέται και φοβάται τη μοναξιά. Που δε ξέρει ποιο είναι το επόμενο βήμα και σαν να ξέχασε να περπατάει, φοβάται να ανεβεί τη σκάλα. Οι φόβοι, όμως, είναι μέσα στο μυαλό. Δεν υπάρχουν βεβαιότητες και δεδομένα. Έπρεπε να με χαστουκίσεις για να το δω, ζωή.

Είναι όμορφο να δίνεις αγάπη. Ακόμη και στα πιο άσχημα και φοβισμένα πλάσματα. Αυτά που φοβούνται τον Άλλον, το άγνωστο, το δυναμικό, τη φωτιά που καίει. Αυτοί που έμαθαν να χειρίζονται τις μηχανές και που τίποτα άλλο δεν είναι ικανοί να χειριστούν. Που νομίζουν πως τα έκαναν όλα σωστά, σαν μαθηματικό υπολογισμό, σαν νούμερα. Κανένα συναίσθημα.

Ο θάνατος είναι σκληρός. Μα πιο σκληρό είναι να ξέρεις πως υπάρχουν άνθρωποι χωρίς αγάπη. Αυτοί που δε βλέπουν, αυτοί που δε δίνουν. Και που δε ξέρουν να αγαπήσουν. Κλαίω για μένα, μα κλαίω και για αυτούς.

Έβρεξε πολύ… Φύσηξε, πέσαν όλα κάτω… Σπάσανε κλαδιά, ράγισαν τα τζάμια. Μα το πιο όμορφο ουράνιο τόξο είναι αυτό που έρχεται μετά την πλήρη καταστροφή. Αυτό που βγαίνει μέσα στο απόλυτο μαύρο. Αυτό που σε κάνει να λες  »ζω κι είμαι εδώ να το δω κι αυτό».

Το κοιτούσα από το τρένο στο σταθμό… από τον σταθμό στο σπίτι… Κι είχε τα πιο όμορφα χρώματα. Αυτά που δεν είχα ξαναδεί ποτέ.

«Συνέχισε να τον βλέπει, μέχρι που δε μπορούσε πια, γιατί δεν ήταν πια εμπόδιο στη ζωή της, αλλά ένα φανταστικό σημείο στον ορίζοντα, πάνω απ’τη θάλασσα…» [Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκεζ, »Θάνατος σταθερός πέρα από τον έρωτα»]

This entry was posted in Τα δικά μας κείμενα. and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s