Φίλε, δεν ξέρουν… | Του Gil-galad

athens

Πολλές φορές μου το είπαν, ότι έρχομαι σαν τον κομήτη, σε αραιά διαστήματα, για λίγο μέχρι να ξαναχαθώ προετοιμάζοντας το έδαφος της επιστροφής μου.

Τόσο φωτεινός, όσο να είναι ελαφρώς αισθητή η παρουσία μου, επισκιάζοντας τα άλλα αστέρια για κάποιες στιγμές.

Κομήτης, είναι ουράνιο σώμα που σε αντίθεση με τους απλανείς αστέρες και τους πλανήτες παρουσιάζει όψη νεφελώδη (κόμη), ενώ η ύλη από την οποία συνίσταται μερικές φορές επιμηκύνεται υπό μορφή μακριάς ουράς όταν διέρχεται κοντά από τον Ήλιο. Αυτά τα φαινόμενα παρατηρούνται εξαιτίας της δράσης της ηλιακής ακτινοβολίας και του ηλιακού ανέμου στον κομήτη.

Μου είπες «γράψε ρε», σου είπα «εντάξει κάτι έχω»… Πέρασαν μέρες πολλές, άλλαξαν δεδομένα, κυβερνήτες έφυγαν, τύρρανοι ανέρχονται, το σκοτάδι χαμογελά σαρδόνια καθώς τυλίγει ανεπαίσθητα τον κόσμο όλο για να εγκατασταθεί και να γίνει όλο και πιο πηχτό, να πάψει να είναι ανεπαίσθητο…

Μου είπες «γιατί δε γράφεις;», σου είπα «ταξιδεύω για να βρω νέες ιστορίες»… Πέρασαν μέρες, κακοτοπιές συνεχίζουν, χαμόγελα τρέμουν, μάτια ελπίζουν, άλλα πάλι δε ζουν…

Με ρώτησα «ως που;», απάντηση ουδεμία! Μόνο το ένοχο βλέμμα που έχουν δυο φίλοι που συνεννοούνται με τα μάτια για να μην τους πάρει είδηση κανείς. Αυτό μου έδωσες για απόκριση στις ερωτήσεις μου.

Κι εσύ πάλι δε ρώτησες, μόνο διατύπωσες βαθυστόχαστα το λόγο που προτιμάς το Αιγαίο και τις ρηχές του ακτές από τις άγριες του Ιονίου. Κι ύστερα αναζήτησες το λόγο που η άνωση δε λειτουργεί σε σένα αλλά πιάνει σε άλλους. Τα έβαλες σε κουτιά, σκαρφίστηκες μέχρι και μαθηματικά για να το απαντήσεις. Φίλε, η άνωση είναι εκεί, εκμεταλλεύσου τη ή πολέμα με τα αφρόψαρα όσο κάθεσαι στα βότσαλα…

Πού είναι η φωτιά στα μάτια σας; Πού είναι η πείνα σας; Η δίψα σας; Το φώς που σας ληστεύουν, γιατί το δίνετε τόσο απλά;

Πάλι σας τάισαν τσόντα και επιτυχίες;

Πάλι σας έταξαν για να σας κλέψουν;

Σειρά τραγουδιών τυχαία, βόλτα μεγάλη, περπάτημα ανάμεσα σε γειτονιές και μετά, στέκεσαι. Μετά είναι μια άλλη βόλτα. Σειρά τραγουδιών όπως θα έπρεπε, βόλτα ασαφής, περπάτημα ανάμεσα σε σκέψεις και μετά σου λέω:

«Φίλε, δεν ξέρουν…»

About Gil-galad

Gil-galad was an Elven-king. Of him the harpers sadly sing: The last whose realm was fair and free Between the mountains and the sea. His sword was long, his lance was keen. His shining helm afar was seen. The countless stars of heaven's field Were mirrored in his silver shield. But long ago he rode away, And where he dwelleth none can say. For into darkness fell his star; In Mordor, where the shadows are.
This entry was posted in Τα δικά μας κείμενα. and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

1 Response to Φίλε, δεν ξέρουν… | Του Gil-galad

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s