Παίζοντας Με Τη Φωτιά |Ντοκιμαντέρ για τις γυναίκες ηθοποιούς του Αφγανιστάν

normal_poster

Ένα ελληνικό ντοκιμαντέρ για το θέατρο και τις τολμηρές γυναίκες ηθοποιούς του Αφγανιστάν, μιας χώρα όπου η υποκριτική απλά απαγορεύεται για το (κυριολεκτικά) ασθενές φύλο. Αποκλειστικά στον κινηματογράφο «Δαναό».

Υπάρχουν ντοκιμαντέρ, όπου ένα θέμα ελάχιστα ενδιαφέρον για τον μέσο θεατή (οι φωσφορίζουσες νυχτόβιες σαρανταποδαρούσες της Καλιφόρνια, καλή ώρα, που χάζευα τις προάλλες στο National Geographic) γίνεται συναρπαστικό μόνο μέσα από την εξαιρετική κινηματογράφηση, το μαστόρικο μοντάζ και το εν γένει στήσιμο. Και υπάρχουν και άλλα, όπου ενώ ο επιλεγόμενος τρόπος παρουσίασης είναι κάπως συμβατικός, φλατ και μυριοειδωμένος, έρχεται το ίδιο το θέμα τους και σε σκουντάει στον ώμο και σε κάνει να ενδιαφερθείς. Συχνά, δυστυχώς, όχι μέχρι τέλους… Στη δεύτερη κατηγορία εμπίπτει σαφώς αυτή η νέα ταινία τεκμηρίωσης, που γύρισε η ηθοποιός και σκηνοθέτιδα Αννέτα Παπαθανασίου, στη διάρκεια επίσκεψης-πρόσκλησης που δέχτηκε για να διδάξει αρχαίο δράμα στο πανεπιστήμιο της Καμπούλ. Το θέμα της είναι συγκλονιστικό –στα όρια του ανατριχιαστικού. Μια ολόκληρη θεοσεβούμενη και αναχρονιστική κοινωνία αρνείται στις γυναίκες την ενασχόληση με την υποκριτική –στο θέατρο, το σινεμά, την τηλεόραση– καταφεύγοντας σε συκοφαντίες, ύβρεις, απειλές, παρενοχλήσεις, ξυλοδαρμούς, διαπομπεύσεις ή και κανονικούς φόνους προς όσες ιταμές τολμούν, με τη στήριξη συνήθως της οικογένειάς τους, να «βγουν» στο ηθοποιηλίκι. Αλλά, θα μου πείτε, εδώ απαγορεύουν στις  γυναίκες πολύ πιο ζωτικά και αυτονόητα πράγματα –όπως περίτρανα προκύπτει και από τη συνέντευξη ενός υπουργικού συμβούλου επί θρησκευτικών ζητημάτων που μιλάει στην Παπαθανασίου– στο θέατρο θα κολλήσουμε;
Εν πάση περιπτώσει, το θέμα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, κάποιες αποστροφές συνεντευξιαζόμενων επίσης, ενώ η δημιουργός της ταινίας (μαζί με την Ιωάννα Μπρατσιάκου) έχει ψάξει αρκετά το υλικό της. Υστερεί, ωστόσο, το ντοκιμαντέρ σε δυο σημαντικά, κατ’ εμέ, σημεία. Πρώτον, δίπλα στις ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις-εξομολογήσεις διαφόρων γυναικών (και λίγων προοδευτικών ανδρών) του Αφγανιστάν, παρατίθενται (αναίτια) μεγάλα αποσπάσματα από το θεατρικό φοιτητικό εργαστήρι περί «Αντιγόνης» που δίδαξε η Παπαθανασίου στην Καμπούλ. Επιλογή που ελάχιστα προάγει το κυρίως θέμα του ντοκιμαντέρ. Και δεύτερον και βασικότερο, απουσιάζει εκκωφαντικά η «ιστορική» διάσταση του θέματος –θεατρική παράδοση της χώρας, κατάσταση προ Ταλιμπάν, στοιχεία και αριθμοί για τις εγχώριες κινηματογραφικές ταινίες και τηλεσειρές (αποσπάσματα των οποίων παρουσιάζονται εμβόλιμα στο φιλμ) και άλλα τέτοια «πρακτικά», πλην όμως απαραίτητα, όταν ένα ντοκιμαντέρ δεν παρουσιάζεται ως ανθρώπινη ιστορία, αλλά ως φιλμ κοινωνικής καταγραφής.

Τατιάνα Καποδίστρια

normal_PAIZONTAS-ME-TH-FWTIA_6

 

 http://tospirto.net/cinema/movie/1197
This entry was posted in Είδαμε κι ακούσαμε and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s