«Πριγκίπισσά μου!»- μια επικίνδυνη κουλτούρα

κορίτσι πριγκιπισσα

Όσοι έχετε κόρες ή έχετε γνωστούς, συγγενείς και φίλους με κόρες, ίσως να προσέξατε την «πριγκιπισσοκουλτούρα» που επικρατεί στο κοριτσίστικο παιχνίδι και στην κοριτσίστικη ένδυση. Εμπνευσμένοι από γνωστά (αλλά αναχρονιστικά) παραμύθια, περνούν στα μικρά κορίτσια το μήνυμα ότι είναι πριγκίπισσες (κάτι το δελεαστικό που προσδίδει μια ψευδαίσθηση μοναδικότητας και τιμής) που όμως περιμένουν τον πρίγκιπα του παραμυθιού να τις παντρευτεί. Η έννοια της πριγκίπισσας είναι δελεαστική και για τους γονείς, αφού στα μάτια τους η κόρη γίνεται ξεχωριστή, ευγενής, ανώτερη, γαλαζοαίματη- και με προεκτάσεις ομορφιάς φυσικά, γιατί όλες οι πριγκιποπούλες πρέπει να είναι όμορφες.

Το διαφημιστικό λοιπόν δέλεαρ είναι εμφανές: στέμματα, ροζ πριγκιπικά φορέματα, σκήπτρα, κάστρα στα οποία είναι έγκλειστη η πριγκίπισσα (το πολύ πολύ να καβαλήσει μια άμαξα που θα την πάει σε έναν χορό), όλα αυτά πασπαλισμένα με το απαραίτητο γκλίτερ που θα δώσει μια λάμψη στην κοριτσίστικη φαντασίωση.
noprincess1
Τι συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα; Γιατί μπορεί να είναι παιδαγωγικά λανθασμένη αυτή η προσέγγιση;
-η πριγκίπισσα έχει ως στόχο όχι να γίνει βασίλισσα αλλά να παντρευτεί τον πρίγκιπα που θα έρθει να τη σώσει από την ανύπαντρη κατάστασή της. Το πολύ πολύ να γίνει βασίλισσα στο πλευρό του βασιλιά της.
-οι ενδυματολογικές προτιμήσεις του στυλ «πριγκίπισσα» είναι μικρογραφίες φορεμάτων τύπου «μις υφήλιος», με άβολα ρούχα, φουρό, ψηλά τακούνια και ακριβά κοσμήματα. Με τέτοια άβολα και καθαρά ρούχα δεν μπορείς να εξερευνήσεις τον κόσμο αλλά μόνο να κάθεσαι ή να χορεψεις για λίγο βαλς.
-τα ενδιαφέροντα μιας πριγκίπισσας είναι ο καλωπισμός (προσέξτε ότι πλέον κυκλοφορούν και παιδικά καλλυντικά!), το κέντημα, η χαμογελαστή όψη και η ευγενική συμπεριφορά προς τους υπηκόους. Όχι η στρατηγική, η διοίκηση, οι επιστήμες, το διάβασμα, το κυνηγι.
-ο τελικός προορισμός της πριγκίπισσας είναι ο γάμος και το μόνο εφόδιο που χρειάζεσαι στη ζωή είναι η ομορφιά. Η υπέρμετρη έμφαση στην εξωτερική εμφάνιση σύμφωνα με πολλές έρευνες συνεισφέρει στη χαμηλή αυτοεκτίμηση, στην κατάθλιψη, στην εμφάνιση διατροφικών διαταραχών και σε υπερβολικά σεξουαλικές συμπεριφορές.
-η πριγκίπισσα στα παραμύθια χρειάζεται σωτηρία από κάτι (δράκο, κακιά μητριά, μάγια κτλ.) και μόνο κάποιος άλλος (ο πρίγκιπας) μπορεί να τη σώσει. Έτσι δε διδάσκεται η αυτονομία και η αυτοπεποίθηση αλλά η παθητικότητα και η αβοηθησία.
-Ο πρίγκιπας επωμίζεται όλη την ευθύνη και για τον εαυτό του και για την κοπέλα, η οποία ούτε καν τον βοηθάει στις μάχες που πρέπει να δώσει.
Η εταιρία Ντίσνεϋ έχει κατηγορηθεί πολλές φορές για τα λανθασμένα γυναικεία (αλλά και αντρικά!) πρότυπα που παρουσιάζονται στις περισσότερες παιδικές ταινίες της. Με μια πιο προσεκτική παρατήρηση, διαπιστώνουμε ότι οι πριγκίπισσες είναι γλυκιές, τσαχπίνες, χαριτωμένες, σέξι, με πολύ λεπτή μέση, σφιχτά ρούχα και στημμένη πόζα.
disneyprincesses
Αν λάβουμε υπόψη τους χαρακτήρες, ο ρόλος της γυναίκας εμφανίζεται ως ιδιαίτερα περιορισμένος και υποτιμημένος. Οι ταινίες αυτές δεν αποτελούν μόνο ψυχαγωγία αλλά και μαθήματα για τα μικρά παιδιά που απορροφούν μηνύματα και ενστερνίζονται διδάγματα συμπεριφοράς και εξωτερικής εμφάνισης. Ακόμα και η εξαίρεση, η πρωταγωνίστρια Μερίντα στην ταινία Brave, δε γλίτωσε από τη σεξουαλικοποίηση της εικόνας της:

Τα παραμύθια βέβαια, όπως και το παιχνίδι ρόλων, έχουν μεγάλη παιδαγωγική σημασία. Δεν είναι κακό τα παιδιά να δοκιμάζουν ρόλους και να διαβάζουν παραμύθια ή να βλέπουν ταινίες που είναι ψυχαγωγικές και ασκούν τη φαντασία τους. Όμως όταν αυτό γίνεται εξακολουθητικά, εμπεριέχει κινδύνους.
Πηγή: educpsychology.blogspot.gr

This entry was posted in Είδαμε κι ακούσαμε and tagged , , , . Bookmark the permalink.

1 Response to «Πριγκίπισσά μου!»- μια επικίνδυνη κουλτούρα

  1. Ο/Η δημητρης λέει:

    κι εγω συριζα ψηφισα ρε παιδια,αλλα την κορη μου πριγκηπισα μου θα την πω.δηλωνει κατι χαριτωμενο.ουτε ζωη κωνσταντοπουλου μπορω να την πω,ουτε γλυκατζη αρβελερ.
    αυτη η αναλυση του παραμυθιου ειναι τραγικη.τοτε να αναλυσουμε λιγο το χανσελ και τη γκρετελ,που η μαγισα ταιζει το αγορι για να το φαει?να δουμε το τραγουδακι ηταν ενα μικρο καραβι που ηταν αταξιδευτο και τοτε ρηξανε τον κληρο να δουνε ποιος θα φαγωθει?θριλερ σκετο ε?τον κοντορεβιθουλη που δεν ειχε λεφτα ο μπαμπας και τα παραταγε τα παιδια στο δασος και ο μπασμενος εβρισκε το δρομο και τα ξαναφερνε τα παλιοπαιδα πισω?τον γιγαντα που του αλλαξαν τα παιδια απο τα κρεβατια τους και καταλαθος εφαγε τις κορες του?παραμυθια ειναι μην τα βλεπουμε ολα με τα ματια τα δικα μας.τα παιδια δεν κατανοουν τις εννοιες καλος και κακος οπως εμεις,οποτε στο παραμυθι ο κακος και ο καλος πρεπει να αποδωθει με τετοιο τροπο ωστε το να τραβηξει το ενδιαφερον του παιδιου.το να πεις στο παιδι ειναι ενας καλος και τιμιος ασφαλιστης,που πληρωνει τον ενφια,τους φορους του,δεν εχει ριξει αυθαιρετο μεσα σε καμενο δασος και δεν εχει φαει λεφτα απο κανεναν δεν ειναι κατανοητο.ουτε αν του πεις ειναι ενας καλος δημαρχος,που κανει εργα στο δημο του.θα του πεις ειναι ενας πριγκηπας.τελος.αυτη η υπεραναλυση γινεται τουλαχιστον αστεια.θυμηθειτε τη βλακωδη αναλυση οτι ο μπομπ σφουγγαρακης ειναι γκεη επειδει δεν εχει γκομενα και κανει παρεα τον πατρικ.δεν νομιζω να πολλαπλασιαστηκαν οι γκεη της γενιας που εβλεπε μπομπ σφουγγαρακη,επειδη επηρεαστηκε απο τον μπομπ.τελειωνοντας,οπως εχει πει κι ο ζουγανελλης αλλα τα ματια του λαγου και αλλα τα αυτια του.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s