Βραδυνή εκπομπή 3… | του Gil-galad

1280   Στέκεσαι εκεί και κοιτάζεις κουκκίδες φωτεινές. Δεν ξέρεις τι θέλεις μα μου ζητάς να κάνω κάτι από τα παλιά. Κάτι που είμαι εγώ και που με ευχαρίστηση χωρίς την άμεση συμμετοχή σου θα κάνω όσο κουρασμένος κι αν είμαι.

Λοιπόν έχω μια ιδέα, μου έχει λείψει μια εκπομπή, από αυτές που έκανα στο ραδιόφωνο.

Φοβάμαι ότι είμαι κουρασμένος και τα λόγια δε βγαίνουν πια με την ίδια ευκολία.

Να συστηθώ ξανά λοιπόν:

«Adagio, ένας ρυθμός που μας δείχνει ότι η μουσική πρέπει να παιχτεί αργά. Αργά λοιπόν έκανα ανέκαθεν τα πράγματα στη ζωή μου. Όλα στο χρόνο που θεωρούσα ότι μπορώ να τα κάνω. Φυσικά τις φορές που επιχειρούσα να τα κάνω γρήγορα και τα κατάφερνα ήμουν πανευτυχής και ανακάλυπτα ότι μπορώ να γεμίσω το χρόνο που μου έτρωγε το ένα και μοναδικό πράγμα, με χίλιες δυο ασχολίες. Όμως ο μετρονόμος μου πάντα με γυρίζει στο adagio…

Γεια! Σηκώνοντας το κεφάλι από κάποιο πόνημα του J.R.R.Tolkien που εντελώς τυχαία πάντα βρίσκεται κάπου δίπλα μου, με κάθε καλή διάθεση κι έπειτα από υπεράνθρωπες προσπάθειες να με κάνουν οι φίλοι μου κοινωνικό, παίρνω το θάρρος και την τιμή να σας συστηθώ. Πολλά τα ονόματα που μου έχουν δοθεί είτε στον πραγματικό, είτε στο διαδικτυακό κόσμο μας. Ένα κρατάω από τον παππού μου περήφανα και σ’ αυτό απαντάω, διάφορα από την αγάπη μου για ανωνυμία κι ένα από τα πιο συνήθη στη χώρα τούτη. Ε, το πρώτο είναι αυτό που με σημάδεψε και την ιδιότητά του χρησιμοποιώ.

Ορμώμενος από την αρχαιότερη πόλη τούτης της ηπείρου, ξεφεύγοντας από τη μιζέρια των κατοίκων της που την τρώνε, μελετώντας κτήρια, αστέρια, μύθους και θρύλους, συμπεριφορές, μποζόνια και φερμιόνια, μέταλλα και άνθρακες, ήρθα να εκτονώσω το μέσα μου μπας και το καταλάβω.

Gil-galad με είπαν και με το ξωτικό μου το μυαλό, πείτε το και φτωχό, είπα να μοιραστώ τις σκέψεις μου για 1 πένα (a penny for your thoughts δε λένε;) … Ή μήπως είπα να μοιραστώ την πένα μου για 1 σκέψη;»

Θυμάσαι πότε στο είπα άυτό; Νομίζω πριν από χίλια χρόνια, τότε που πέθαινα από αγάπη…

Τότε που έτυχε να γνωρίσω άσπιλες ψυχές, αληθινές, που μαγικά ή τυχαία δεν ήταν πια παιδικές. Όμως ήταν ακόμη άσπιλες…

Μ’ άρεσε τότε που η φύση δεν ήταν  ξένη, τότε που σε άφηνε να γίνεσαι ξανά νερό και χώμα και αέρας… Τότε που ήθελα να ήμουν εσύ σε μια άλλη εποχή άγρια κάπου στις Άνδεις!

Ξέρεις τι μου αρέσει; Να πηγαίνω στα μαγαζιά του κέντρου που γεμίζουν αναμνήσεις και δεν ξέρω αν στο έχω πει αλλά είναι σα να βρίσκω ανάμεσα σε όλα αυτά τα παλιά έναν νέο ήλιο…

Σήμερα ξέρεις, μετά από καιρό, περπάτησα μόνος!
Χωρίς να στο πω,
χωρίς να το πω σε κανέναν,
για να ακούσω λίγο…

Ωραία που ηχούσαν τα βήματα μου! Κάλυπταν σχεδόν τον ήχο από τις μηχανές και με έκλειναν στη μοναξιά που χρειάζομαι κάθε βράδυ.

Γιατί όμως να ψάχνουμε τη μοναξιά το βράδυ όταν φτάνουμε στη στιγμή της αλήθειας με τον εαυτό μας, εκεί στο κρεββάτι να αναζητάμε τον άλλο;


Θα τα πούμε στην επόμενη εκπομπή… Δεν αργεί, μόνο μέχρι να το ξαναζητήσεις…

Δεν ήθελα να πω κάτι σήμερα, μόνο να παίξει κάθε τραγούδι. Άλλη φορά τα μεγάλα λόγια μου..

 

Υ.Γ.: Το τραγούδι που ακολουθεί είναι για σένα μόνο!

About Gil-galad

Gil-galad was an Elven-king. Of him the harpers sadly sing: The last whose realm was fair and free Between the mountains and the sea. His sword was long, his lance was keen. His shining helm afar was seen. The countless stars of heaven's field Were mirrored in his silver shield. But long ago he rode away, And where he dwelleth none can say. For into darkness fell his star; In Mordor, where the shadows are.
This entry was posted in Τα δικά μας κείμενα. and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s