Έκρηξη στο εργοστάσιο της αγάπης

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Mια γαλάζια έκρηξη

συναισθημάτων

κυμάτων

και ραδιενεργών αποβλήτων.

ένα λευκό άγαλμα.

αγοραίο θα πουλάει έρωτα

στα φανάρια

ντυμένο

μια χυδαία μορφή

βροχή, μαργαριτάρια.

Τα φανάρια του κόσμου

άλλαξαν.

Οι αστρικοί χάρτες των κόσμων

οι γαλαξίες των θεών και των ανθρώπων

ανακατατάχθηκαν.

Ώσπου όλες οι πυξίδες

έσπασαν

τα ρολόγια τρελάθηκαν

και τα όνειρα

μετουσιώθηκαν

σε βυτιοφόρα αυτοκίνητα.

Είναι εκείνη την στιγμή

που οι στιγμές

συμπυκνώνονται

στο σημείο εκείνο του Ωρίωνα

όπου οι γραμμές τέμνονται

και τα άπειρα αστέρια, σαν νέον λαμπτήρες

παραλληλίζονται

και ο κόσμος

μοιάζει

σαν αμέτρητες σπείρες.

Κι οι εκρήξεις συνεχίζονται.

Ένα μουσικό μοτίβο

συνοδεύει την πράξη μου.

Ξυπόλυτος

σε λευκές παραλίες τρέχω

για σένα αγάπη μου

κι οι στιγμές απειρίζονται.

Τόσα χρόνια

σε ψάχνω

κι όμως

ήσουν εδώ.

Πλάι στα κύματα.

Ένα σώμα γυμνό.

Το νερό μας τυλίγει,

Και μας πνίγουν

οι λευκές φυσσαλίδες

αναδύονται

αργά στον ουρανό.

Ώσπου φτάνει το αύριο,

κι ο νέος αιώνας

κι είναι όλα ψυχρά

σαν παγετώνας.

Το κεφάλι μου τρέχει

σε θαλάσσιους δρόμους

κι η ψυχή ανακυκλώνεται

σε παράλληλους κόσμους.

Το σύμπαν

-βέβαια-

Αντανακλάται συνεχώς

και οι ημέρες κινούνται

με ταχύτητες φωτός

που δεν φτάνει κανείς

και κανείς κανενός

ώσπου φθείρεται

χάνεται

ο αληθινός εαυτός.

Κι η νύχτα απόψε είναι,

τόσο ωραία.

έχω ξεχάσει την αγάπη

την τόσο τυχαία.

Οι ανθρώποι διαβρώνονται

στις ασπίδες του κόσμου

και οι ψυχές μας ενώνονται

στην ιδέα του παγκόσμιου.

Εσύ κι Εγώ.

Περπατώντας στην προκυμαία.

Ο ουρανός καθρεφτίζεται

στις καρδιές φευγαλέα.

Διεθνείς ετικέτες.

Αεροπλάνα και πλοία.

Και χιλιάδες, εκατομμύρια

πανομοιότυπα αστεία.

Και χαζές συναναστροφές

που θυμίζουν τηλεόραση

με τους μηχανικούς τρόπους σκέψεις

με καμία απόδραση.

Στα εργοστάσια της αγάπης

οι μηχανές εξερράγησαν,

οι μονάδες εκκενώθηκαν

κι οι ψυχές κάηκαν.

Η τυποποίηση χάθηκε

μες στα μαύρα συντρίμμια

κι η ανάγκη προς τον άλλο, αναθερμάνθηκε.

Και μες στην γαλάζια έκρηξη

και τις άσκοπες σκέψεις

μόνος τρέχω ακόμη

μα δεν βρίσκω τις λέξεις

σαν μια πόλη φτιαγμένη

από ιδεογράμματα

χιλιάδες εικόνες

και σπασμένα θαύματα.

Κι ήρθε πάλι το τέλος

η ανάγκη για λύση.

Κι αγάπη κάποτε

κι αυτή θα σβήσει.

Τα αμάξια θα φύγουνε

μόλις έρθει η δύση

κι ό,τι μείνει θα είναι

όσα έχουμε ζήσει.

Nαυτίλος

https://fotachloma.wordpress.com/2010/02/09/%CE%AD%CE%BA%CF%81%CE%B7%CE%BE%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7%CF%82/

This entry was posted in Είδαμε κι ακούσαμε. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s