Εδώ Κωνσταντινούπολη: Η καρδιά και η ρωγμή του χάρτη

istanbul-thumb-large

Το λεωφορείο πέρασε – όπως κάθε μέρα –  απ’ το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης γύρω στις 2:30 το μεσημέρι. Μπήκα κι έπιασα γαλαρία. Δεν ήθελα συζητήσεις και γνωριμίες. Έβαλα τους ήχους του Louis Armstrong στα αυτιά μου κι ήμουν έτοιμος να περάσω τα σύνορα με προορισμό την Κωνσταντινούπολη. Δίπλα μου, ένας Ισπανός, από αυτούς τους «ενοχλητικούς» ταξιδιώτες του κόσμου, γύρω στα είκοσι, ήθελε πληροφορίες για την Πόλη.

Φόρεσα το χαμόγελό μου, έδωσα ραντεβού στον Louis για αργότερα και πιάσαμε την κουβέντα στα αγγλικά, όπως είθισται…

«Είμαι μουσικός», του εξήγησα, «και παίζω με μία λάτιν μπάντα στην Πόλη».
«Α! Κι εγώ είμαι μουσικός!», μου είπε. «Αυτόν τον καιρό έχω αρχίσει να ταξιδεύω. Πέρασα από Πορτογαλία, Ισπανία, Γαλλία, βόρεια Ιταλία, Βαλκάνια, Ελλάδα και τώρα πάω Τουρκία». Μου εξήγησε πως αυτό που του έκανε τρομερή εντύπωση ήταν η εναλλαγή των γλωσσών από χώρα σε χώρα και πως υπάρχει μια αρμονική συνέχεια «μέχρι στιγμής» μεταξύ τους. Άρχισα να σκέφτομαι αυτό που ήδη ήξερα.

Η «αρμονική συνέχεια των γλωσσών»…συνεχίζεται κι εδώ. Πόσες κοινές λέξεις (ένα δείγμα εδώ) , πόσα κοινά φαγητά, γλυκά, πόσες κοινές μουσικές, κινήσεις, αντιδράσεις. Πόσα κοινά μακρόσυρτα «αχ» παρέα με μια ανατολίτικη μουσική κλίμακα που μας φέρανε οι παππούδες μας μαζί με έναν μπαγλαμά ή ένα μπουζούκι. Όμως και πόσα κοινά βάσανα… Πόση κοινή ιστορία!

Όταν αρχίζεις να νιώθεις πραγματικά «καρντάσι», να καταλαβαίνεις πως οι άνθρωποι της Πόλης σε θέλουνε εδώ γιατί είσαι αδελφός τους και τους έλειπες, τότε η ψυχή σου βρίσκει ξανά ένα «σπίτι», τόσο γερά θεμελιωμένο που καμία πολιτική, κανένας πόλεμος του περασμένου αιώνα και καμία (μεγάλη ή μη) δύναμη δεν μπορεί να σου στερήσει.

Στην Κωνσταντινούπολη ή «πόλη των πόλεων» ή Ιστάμπουλ, βρίσκεις τις μυρωδιές του παρελθόντος ανακατεμένες με την ταχύτητα και την πολυκοσμία του παρόντος. Εδώ μαθαίνεις να ακολουθείς το «κύμα». Να αρπάζεις ευκαιρίες αλλά και να κάνεις υπομονή. Εδώ μαθαίνεις να αγαπάς το φαγητό και το τσάι.

Εδώ μπορείς να ρεμβάζεις στον Βόσπορο τα υπερωκεάνια που έρχονται, από κάθε γωνιά του πλανήτη, ενώ διασταυρώνονται με τα καραβάκια που μεταφέρουν τον κάθε μεροκαματιάρη από την Ευρώπη στην Ασία και πίσω, κάθε μέρα.

Εδώ μπορείς να ακούσεις όλες τις μουσικές του κόσμου! Το μπιρ Αλλάχ (ένας Θεός) και μετά την καμπάνα του Αγίου Γεωργίου. Εδώ οι άνθρωποι σε αγκαλιάζουν και κάποιες φορές σου ζητούν συγγνώμη για το «ντροπιαστικό» παρελθόν που δεν επέλεξαν. Οι γάτες συμπεριφέρονται σαν σκύλοι και τα αυτοκίνητα έχουν μόνο γκάζι και κόρνα.

Εδώ μπορείς να αναπνεύσεις στον αέρα τη μαγεία (αλλά και τη ματαιότητα) των αυτοκρατοριών του παρελθόντος.

Εδώ είναι η καρδιά και η ρωγμή του χάρτη…

Αλέξης Γραμματικός

protagon.gr

 

Advertisements
This entry was posted in Είδαμε κι ακούσαμε and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s