Θυμάμαι

10384271_779698058732871_1138975375684806375_n1

Θυμάμαι. Σαν σήμερα πριν πολλά χρόνια.
Είχα μόλις ξυπνήσει.
Η ευτυχία με ξεπερνούσε.
Να φάω; Γιατί αισθάνομαι χορτάτος.
Να πλυθώ; Γιατί αισθάνομαι κρυστάλλινος.
Μήπως να πεθάνω; Γιατί αισθάνομαι ευτυχισμένος.
Είχα βρει όλες τις ζωές μου.
Δεν υπήρξε ποτέ αρχή.
Σίγουρα δεν υπήρχε τέλος. Τότε.
Ήταν σαν αυτό να ήταν πάντα.
Τα είχα χαμένα. Και ταυτόχρονα όλα ήταν στη θέση τους.
Ο χρόνος, ο χώρος, η ζωή, η ψυχή δεν ξεχώριζαν.
Περπατούσα στην ψυχή μου.
Άνοιγα συρτάρια και ξεπηδούσε η ζωή μου.
Κράτησε μέρες αυτό. Μήνες. Εποχές. Χρόνια. Πολλά.
Σήμερα στα κρυφά, σκέφτομαι.
Φαντασιώνομαι.
Εξιδανικεύω.
Νεκρά σενάρια.
Λες; Ρε, λες;
Μη με μαρτυρήσεις όμως.
Έλα, ένα λεπτό ακόμα!
Δεν έχασε σε μέγεθος ούτε σπιθαμή.
Απλά γέμισε το κενό που μου άφησες.

Γιώργος Παπαρδάκης

120lekseis.com

This entry was posted in Είδαμε κι ακούσαμε. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s