Kαι εγένετο χάος

approaching-shadow-fan-hoΛίγο πριν το τέλος, υπήρχε λίγος ακόμη χρόνος για ένα τελευταίο τσιγάρο
στάθηκα στην άκρη χαζεύοντας τα βράχια του ωκεανού και το αστραφτερό μαρμάρινο Τίποτα
τριγύρω μας μαίνονταν καταιγίδες προσέγγιζαν οι Συμπληγάδες
ακουμπούσα ελαφρά τον ώμο μου στο βάρος της καταστροφής και
έλεγα λόγια τρυφερά να σε κρατήσω ξύπνια
πίσω μας απλωνόταν ένα φωτεινό καλοκαίρι σπαρμένο αναμνήσεις και ηλιοτρόπια
προτού το κατασπαράξει το αδηφάγο αύριο
μέσα μας βούλιαζαν οι ωκεανοί πιάνονταν απ’ τα μαλλιά τους γυναίκες ναυτικών αποχωρούσαν
με βαλίτσες στο χέρι έκρωζαν οι γλάροι από δω κι από κει γελούσαν με τα πάθη μας
από ψηλά ο κόσμος μοιάζει με λιθογραφία
μ’ έπιασε να χαμογελάω έχω μάθει να δέχομαι με υπομονή την ειρωνία αυτού του κόσμου
όμως δεν γεννηθήκαμε σ’ άλλη εποχή, πέσαμε σαν μετεωρίτες εδώ πέρα και έτσι τρέξαμε ίσαμε κατά το τέλος
το χάος βάθαινε πίσω μας πυκνώνονταν σαν θημωνιές οι αποστάσεις και ο θάνατος
που δεν είναι θάνατος αλλά έλλειψη προοπτικής
μας κύκλωνε και όμως κάτι γυναίκες ναυτικών τραγουδούσαν σαν νησιά
ανέτειλλαν φωτεινά φεγγάρια στα μαλλιά τους προτού χαθούν και αυτές στο τίποτα
οι γλάροι έκρωζαν τριγύρω πάνω από τα κεφάλια μας
χίλιες μικρές ιδέες φρικιούν από πάνω μας
στα σύνορα περνούσαν μετανάστες στοιβάζονταν σαν τα κουτιά
για μα βουτήξουν και αυτοί ένας – ένας στο τίποτα ήσυχα και οργανωμένα
όταν ήρθε το τίποτα οι μεγάλες κυρίες φτιασίδωναν φορέματα κάπνιζαν νωχελικά στις σαιζλόνγκ
στις δροσερές επάλξεις τους τσακίζονταν τα βάζα και τ’ ασημικά περίμεναν με υπομονή την έκρηξή τους
κάτι ποδήλατα που γυάλιζαν ηλίου ακτίνες βούλιαζαν ρολόγια έλιωναν όλα έχαναν το νόημά τους ο κόσμος σαν μεγάλο αστέρι που γεννήθηκε άνθισε αναπτύχθηκε σαν ανεμώνη πλέον μαζευόταν και στην αρχική του ύλη όπου βρισκόταν η καταστροφή , κατέρρεαν οι μάζες κατέρρεαν και οι θεοί και κάπως έτσι μείναμε να καπνίζουμε στις οχθές του ωκεανού.
Μπροστά μας ένα τίποτα πίσω μας ένα τίποτα όμως εντός μας ένας κόσμος έτοιμος να ξεδιπλωθεί,
– δεν μας ευνόησαν ποτέ οι περιστάσεις – κι αν είμαστε άτυχοι δεν πειράζει θα μου πεις, σε άλλους καιρούς, σε μία άλλη εποχή θα τα ζήσουμε όλα στο εκατό, θα περνάμε τις μέρες μας και θα γελάμε με αυτά, όμως τώρα, σώπα. Σκέψου το τίποτα, πριν μας τραβήξει κι αυτό σαν μαγνήτης στο κρυφό του μήνυμα.

Ναυτίλος

fotachloma.wordpress.com

This entry was posted in Είδαμε κι ακούσαμε. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s