You can’t always get what you want

stones_los-angeles-1969843

1984, το έτος της οργουελιανής επαλήθευσης / διάψευσης. Στους κινηματογράφους παίζεται η Μεγάλη Ανατριχίλα (μιας άλλης διάψευσης η επαλήθευση αυτή). Ένα ζευγαράκι, ηλικιακά στο μεταίχμιο της ενηλικίωσης, βρίσκεται στο δεύτερο ραντεβού. Στο πρώτο φιλήθηκαν για καληνύχτα, στο τρίτο θα φιλήσουν την καλή νύχτα. «Πάμε σινεμά;» Ναι, συμφωνούν. «Πάμε να δούμε το Big Chill;» Ναι, ναι!

Το έχουν και οι δύο ήδη δει, αλλά λένε ψέματα σε εαυτούς και αλλήλους, γιατί θέλουν να το ξαναδούν μαζί. Το βλέπουν, λοιπόν, αγκαλιασμένοι. Και τους αρέσει, βέβαια, πολύ· το λατρεύουν! Βιώνουν την ακύρωση δι’ αντιπροσώπου, νοσταλγούν προκαταβολικά αυτό που δεν θα ζήσουν. Δεν είναι οι πρώτοι που παραλογίζονται ετεροχρονισμένα, σ’ το κάνει αυτό η τέχνη.

Στο τρίτο ραντεβού, κατά τας γραφάς, βάζουν μπροστά το δικό τους σόου βεγγαλικών δωματίου. Όλα καλά! Σ’ εκείνη τη ράθυμη χαρμολύπη των μεθεόρτιων, εξομολογούνται ότι την είχαν δει την ταινία. Ήθελαν όμως να τη δουν και μαζί, για να έρθουν τα δύο μισά τους να γίνουν ένα. Το βλέπουν ως σημάδι μακροημέρευσης και αιώνιας ευτυχίας. Μόνο που το για πάντα είναι πολύς καιρός, ειδικά όταν μεταξύ του μικρού και γνώριμου πριν και του μεγάλου και άγνωστου μετά μεσολαβεί η απροσδιοριστία του μη μετρίσιμου τώρα.

Λίγο πριν κλείσουν χρόνο μαζί, χώρισαν. Δεν είναι όλα σινεμά, μωρά μου.

dimartblog.com

Μαρίκα Τσεβά

This entry was posted in Αφιερώματα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s