Chronophage

4331-18qn2lv

Ο ουρανός περπατάει με το βλέμμα σκυφτό
και στα πόδια μας σκορπίζει δεμάτια
τα φυλλοβόλα σώματα
η γη μονάχα τώρα ξέρει, να ορίζει την άκρη μου
και η ανάγκη το κεντρί μου
που γυρίζει να δαγκώσει ότι μύχιο κρατώ
στο καταμόναχο της ψυχής μου
το φως που φοβάται να φανεί
μ΄έχει κυκλώσει ταπεινά σαν ημισέληνος
το τίμημα της γνώσης, ήταν η ανεπάρκεια
η ευτυχία που ματαιώθηκε,
με βλέπει από μακριά γελώντας
όπως ένα ανώριμο παιδί
που δαγκώνει τον καρπό της αθωότητας
κάποτε
τα βράδυα έρχονται και ξανάρχονται
επισκέπτες στην φωλιά της νύχτας
κάθονται τακτικά στο κρεβάτι μου
περιμένουν από εμένα κάτι
προσπαθώ να είμαι ευγενικός
προσποιούμαι τάχα μου πως χαίρομαι πως τους βλέπω
και κάνω τις ανάλογες συστάσεις κι ερωτήσεις
απάντηση ποτέ δεν παίρνω
με κοιτούν με απορία σαν τυφλόμυγα
στην μνησίκακη καρδιά της πίκρας
ρίχνομαι έτσι στην φωτιά να λυτρωθώ
σαν θημωνιά στην τροπόσφαιρα
όμως το σώμα ξέρει
να μιλάει με τρόπους που η φωνή δεν διανοείται
ταξίδεψα από δω, ήρθα κι από κει,
προσπάθησα να ξεγελάσω
το τίποτα που μεγαλώνει μέσα μου,
όμως μετέφερα το βάρος μου, παντού μαζί μου,
Τα λάθη κόστισαν πολύ
και χρόνο έχασα πολύ, μαζεύοντας αυτά τα θραύσματα
και κάπως έτσι βρέθηκα εδώ
στο πλάτος μου να οπλοφορώ
την χρονοφάγο πλάνη μου
και όπως περνάω τον καιρό μου
τώρα θέλω να ξεχνώ
κάτι φθινόπωρα παλιά τριμμένα.

Ναυτίλος

fotachloma.wordpress.com

Advertisements
This entry was posted in Είδαμε κι ακούσαμε. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s