Σωσίβιος φόβος

γ

Ο φόβος αυτός δεν είναι σαν τους άλλους
φοράει χίλια μάτια μιλάει γλώσσες δώδεκα
περνάει τα σύνορά μας με άνεση σαν ψάρι
μπαίνει στο σπίτι μας, απλώνει τα λινοσκεπάσματα
γνωρίζει τα ντουλάπια μας γράφει τα ονόματά μας
στην θήκη με τις κιμωλίες στα σχολεία
τρυπάει τα κρανία μας και μπαίνει εντός μας
φοράει τα ρούχα των παιδιών μας τα δικά μας και χτυπάει στα ξύλινα πατώματα
με σιδερένια άρβυλα.
Ο φόβος αυτός, δεν είναι σαν τους άλλους.
Ξέρει πως είμαστε άνθρωποι
ανεβαίνει στα σκαλιά της εξουσίας και μαθαίνει τι
αποφασίζεται πίσω από κλειστές πόρτες
οι διεθνείς αγορές δεν τον πτοούν
γνωρίζει καλά πως παίζεται αυτό το παιγνίδι.

Όταν ο πόλεμος γίνεται μία ακόμη συνιστώσα στην σκακιέρα
της διεθνούς πολιτικής όταν
ο θάνατος και ο πόνος των ανθρώπων γίνεται
μία παράπλευρη απώλεια όταν
η Δύση κοιτάει βασανισμούς με συγκατάβαση όταν
η Μεσόγειος πρέπει να φάει ψυχές χιλιάδες για να σωθεί
μία ακόμη ισχνή οικονομία
όταν η διεθνής πολιτική βάζει τον άνθρωπο κάτω απ’ τα οικονομικά ωφέλη
και η διεθνής διπλωματία καταψύχεται σε μία ακόμα ακριβοπληρωμένη δεξίωση
όταν τα κράτη δεν τιμούν τις διεθνείς υποχρεώσεις τους και επιλεκτικά
ορίζουν την διεθνή δικαιοσύνη
όταν ο πόλεμος γίνεται συνήθεια
και ο φόβος καθημερινότητα στα τηλεοπτικά κανάλια,
όταν το ηλεκτρονικό μάτι τρυπήσει την πιο καλά σφραγισμένη κλειδαρότρυπα
όταν στο όνομα ενός ακόμη θεού πέφτουν στο χώμα τόσα σώματα

τότε, 
ο πόλεμος θα έχει πια χαθεί.

Το αίμα όλων των νεκρών
λερώνει τα φορέματα μας, η θάλασσα δεν φτάνει πια να ξεπλυθείς
εκεί που άλλοτε έπαιζες μικρός
τώρα στιβάζονται δεμάτια σώματα.
Πρέπει, να υπάρχει μία άλλη λύση.
Κοιτάζοντας ανίδεοι,
το βαλς των γιγάντων στην επικίνδυνη άγνοιά μας
κλειδώνουμε τις πόρτες μας
κλειδώνουμε και την καρδιά μας
πέφτουμε σαν σφαίρες στα θέατρα στα στάδια στις γελοιογραφίες
και στους νεκρούς μας φίλους κλείνουμε
με ηλεκτρονικά μηνύματα τα ματόκλαδά τους

Όχι. Αυτός ο φόβος, δεν είναι σαν τους άλλους
θρέφεται από εμάς μεγαλώνει ανάμεσά μας
αν τον ρίξεις στην θάλασσα
επιπλέει να ζήσει σαν σωσίβιο πρέπει
να μάθουμε να ζήσουμε μαζί του
κι όπως κρατάω στα χέρια μου
τις παλιές θολές φωτογραφίες
απ’ την πόλη του φωτός
σκέφτομαι: τούτος ο φόβος που μας έλαχε δεν μας αξίζει.
Πρέπει να υπάρχει μία άλλη λύση.

drapeau-france-550x309

Ναυτίλος

fotachloma.wordpress.com

This entry was posted in Είδαμε κι ακούσαμε. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s