Βαθειά η λήθη, βαθειά η θύμηση. |του Τάσου Κονταράτου

12648104_10204075622569947_1259310599_n

Βοήθησε με να ξεχάσω.
Τα χέρια μου παλεύουν την ομίχλη.
Ακούμπα το κορμί σου πάνω μου
και βοήθησε με, με το άγγιγμα
σου, να ξεχάσω.

Δεν θέλω πολλά.
Ίσα ίσα ένα χάδι στα λίγα μου μαλλιά,
ένα φιλί στο μέτωπο
και το στέρνο σου στην πλάτη μου.

Δείξει μου τον δρόμο για την λήθη.
Όσο πάω θυμάμαι κι άλλα.
Και η ομίχλη ποτίζει το στεγνό απο δάκρυα μυαλό μου.
Μα δεν ξεχνώ.

Βοήθησε με να ξεχάσω.
Εσένα.
Εμένα.
Να ξεχάσω όλα αυτά που δεν μπορώ.
Θυμάμαι τα πάντα
μα δεν γνωρίζω τίποτα.

Advertisements
This entry was posted in Αταξινόμητα, Τα δικά μας κείμενα.. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s