Ονειροθυμικό

5594

Της φυγής το νυχτερινό ταξίδι νοστάλγησες
που ψηλά σε φυσάνε οι άνεμοι του Μορφέα
και ως θνητός λογίστηκες
κι όσο αντέχεις ακόμα το τολμάς
Πού τελειώνουν τα όνειρα ψάχνεις να βρεις απελπισμένα
Πού μανταλώνει η πόρτα της λογικής;
Και ξεκάλτσωτος απόψε τρέχεις
στις ανικανοποίητες δίνες του σκοταδιού και της ρέμβης
Πες μου, τι βλέπεις στα φθαρμένα όνειρά σου;
Μακιαβελίζονται πάντα ξεδοντιάρες, παρθένες αρετές;
Κονταροχτυπιούνται ακόμα αναμεταξύ τους οι πόθοι;
Πες μου, τι βλέπεις στα πεθαμένα όνειρά σου;
Ντελαπάρισε και τούτη η προσπάθεια της κάθαρσης;
Τέλεψε διαπαντός η ανάγκη και νικητήρια στέφθηκε για πάντα η συνήθεια;
Τις ώρες αυτές, που φορείς λευκό χιτώνα και ελιά
τις ώρες αυτές, που η φιγούρα σου ζεστή βροχή πλένει τα δέντρα
κι είναι σκοτάδι και μοναξιά
ο ουρανός κατεβαίνει στα χέρια σου κι εγώ τρομάζω
Φτώχυνε τόσο η αξιοπρέπεια κι ο έρωτας στη γη
Ο πλανήτης μπατάρισε
Βιάσου!

Βασιλική Σπηλιώτη

enfo.gr

Advertisements
This entry was posted in Αταξινόμητα, Είδαμε κι ακούσαμε. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s